ตอนที่ 5 แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ

เช้าวันถัดมาม่านไหมรีบแต่งตัวเพื่อออกไปทำงานอย่างรีบร้อนเพราะช่วงนี้มีงานมากมายที่ต้องจัดการ วันนี้จึงยุ่งมากเป็นพิเศษถึงขนาดไม่มีเวลาแม้แต่จะทานข้าวเลยด้วยซ้ำ

"มาช้าจังล่ะคะพี่ไหม ฉันรอพี่นานแล้วนะเนี่ย" นิรารีบทักคนที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก่อนวางกระเป๋าลงที่โต๊ะทำงานของตนเอง

"งานไปถึงไหนแล้ว ใกล้เสร็จหรือยัง"

"ตอนนี้ช่างทำเครื่องประดับบอกว่ารอพี่คอนเฟิร์มแบบอยู่ค่ะ" นิรารีบเอาเปเปอร์ที่แสดงถึงแบบของงานที่ได้รับเลือกมากางไว้ต่อหน้าคนเป็นเจ้านายเพื่อให้เธอได้ตัดสินใจเลือกมันออกมาก่อนส่งไปขั้นตอนต่อไป

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ขอเลือกก่อนนะ" ม่านไหมว่าเช่นนั้นก่อนจะเลือกแบบที่คิดว่าเหมาะสมที่สุดและส่งให้ผู้ช่วยไป งานวันนี้ของเธอนอกจากเรื่องนี้แล้วยังต้องเร่งออกแบบงานอีกจำนวนสองชิ้นและต้องเสร็จก่อนปลายอาทิตย์นี้เธอจึงดูยุ่งกว่าปกติ แต่ก็ยังคงทำงานต่อไปเรื่อย ๆ เพราะคิดว่าทันอยู่แล้ว

"พี่ไหมคะ ทำไม คุณแสนปีไม่สั่งทำแหวนจากที่ร้านเราล่ะคะ" นิรามองเห็นแหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของม่านไหม ก็นึกขึ้นมาได้ ทั้ง ๆ ที่ม่านไหมผู้เป็นภรรยาของเขานั้นเปิดแบรนด์เครื่องประดับ หากแต่กลับได้ใส่แหวนแต่งงานจากฝีมือคนอื่นแทนแบบตลอดชีวิต มันก็น่าเสียดายอยู่นะ

"อ๋อ นี่น่ะเหรอ" หญิงสาวยกมือที่กำลังขีดเขียนอะไรอยู่เมื่อครู่ขึ้นมาดู และพบว่าแหวนแต่งงานของเธอนั้นดูเก่าเกินกว่าจะเป็นของที่สั่งทำใหม่ ในใจของเธอก็เริ่มคิดตั้งแต่ตอนที่ได้สวมมันใหม่ ๆ แล้วเพียงแค่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวไปหมดจึงไม่ได้ใส่ใจจะหาคำตอบ

"เขาคงกลัวว่าพี่จะจับได้ละมั้ง เพราะตอนขอแต่งงานก็ทำเซอร์ไพรส์อยู่นะ" ม่านไหมว่าเช่นนั้นทั้งที่ในใจก็ยังไม่กระจ่าง

.

.

"ไหมครับ เดี๋ยวพี่ต้องไปดูกาสิโนที่สิงคโปร์ เราก็ถือ โอกาสไปฮันนีมูนด้วยกันเลยนะครับ" ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการอ่านอะไรบางอย่างอยู่ในจอไอแพด พร้อมขโมยหอมหัวเธอไปครั้งหนึ่ง

"จริงด้วย เรายังไม่ได้ฮันนีมูนกันเลยเนอะ" ด้วยความที่การแต่งงานครั้งนี้เป็นไปอย่างรีบเร่ง ทุกอย่างจึงมีเวลาที่จำกัดมาก ๆ และการไปต่างประเทศก็ถือว่าเป็นโอกาสดีที่พวกเธอจะได้คิดถึงเรื่องทายาทกันเสียสักที

"หน้าแดงแล้วไม่สบายเหรอครับคนเก่ง" หญิงสาวที่จู่ ๆ ก็เผลอคิดไปไหนถึงไหนถูกอีกคนทักเสียจนเสียอาการ

"เปล่าสักหน่อย ไหมไม่ได้คิดอะไรลามกเลยนะ" เมื่อถูกจับได้ร่างบางก็หยิบเอาผ้าห่มข้าง ๆ ขึ้นมาคลุมหน้าตนเองปิดบังใบหน้าที่เห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"ไหน ขอดูหน้าคนลามกหน่อยเร็ว"

"พี่ปีอย่ามาใกล้ไหมนะ!"

.

.

เสียงเครื่องจักรขนาดใหญ่ลงจอดยังสนามบินของประเทศสิงคโปร์ แสนปีพาภรรยาสาวสวยเดินทางมาด้วยเครื่องบินส่วนตัวสุดหรูหราก่อนเดินทางต่ออีกเล็กน้อยเพื่อมายังชั้นบนสุดในกาสิโนของเขา

"สวัสดีครับนาย สวัสดีครับนายหญิง"

เสียงชายชุดดำจำนวนไม่น้อยทักทายผู้เป็นเจ้านายกันอย่างเป็นระเบียบสร้างความประหลาดใจให้กับหญิงสาวที่ไม่คุ้นเคยต่อสถานการณ์เป็นอย่างมาก

"มันต้องขนาดนี้เลยเหรอคะพี่ปี" คนตัวเล็กข้างกายชายหนุ่มผู้สง่าดุจมังกรแอบกระซิบกระซาบเอ่ยถามสามีแผ่วเบานี่นับเป็นครั้งแรกที่ม่านไหมได้เข้ามายังกาสิโนแห่งนี้ เพราะตอนที่อยู่ในประเทศบ้านเกิดแสนปีก็ไม่เคยอนุญาตให้เธอเข้าไปเที่ยวเล่น เกรงว่ามันเป็นที่ที่ค่อนข้างอันตรายต่อเธอมากจนเกินไป

"ไม่ต้องตกใจนะ เดี๋ยวพวกเขาก็ไปแล้ว" พูดจบเพียงแค่แสนปีตวัดสายตาไปยังคนที่อยู่หัวแถวครั้งเดียวบรรดาชายชุดดำตรงหน้านี้ก็เป็นอันแยกย้ายกันไปในที่สุด

"ว้าวว สามีของไหมเป็นใครกันเนี่ย เท่ชะมัดเลย" ม่านไหมพูดด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อก่อนเข้ามาสวมกอดที่แขนแกร่งอีกคนพร้อมเดินเคียงข้างสามีเข้าไปยังลิฟต์เพื่อนำขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด

"เดี๋ยวพี่ให้เจนพาไหมไปเดินดูโซนอื่นนะ พี่ขอตัวไปทำงานก่อน ไม่นานหรอกเดี๋ยวพี่ก็มาอยู่ได้ใช่ไหม?" แสนปีถามอีกคนเพื่อความแน่ใจ ครั้งนี้นอกจากเขาจะพาภรรยามาเที่ยวแล้วยังมีเรื่องที่กาสิโนต้องจัดการอีกเพียบ

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ไหมดูแลตัวเองได้" เธอส่งยิ้มที่ติดไปด้วยแววตาของความทะเล้นเพราะเห็นว่านี่เป็นโอกาสดีทำให้เธอได้เที่ยวเล่นจนหนำใจ ก็ในเวลาปกติแล้วทั้งพ่อแม่และพี่ชายของม่านไหมนั้นหวงเธอมาก ๆ ไม่แม้แต่จะให้โอกาสให้เธอได้ไปสถานที่แบบนี้เลยด้วยซ้ำ กระทั่งแต่งงานสามีก็ดันหวงมากอีกเช่นนั้น โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ

"ไปค่ะนายหญิง เดี๋ยวเจนพาไปดูโซนอื่น" คนตัวเล็กเดินตามพนักงานสาวไปเรื่อย ๆ โดยมองไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างตื่นเต้น กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งที่เจนคิดว่าอาจต้องให้เธอรออยู่ข้างนอกสักครู่เพราะด้านในนั้นคงต้องสั่งคนมาเคลียร์ให้ดีเสียก่อน ไม่อย่างนั้นภาพอะไรที่ไม่น่าดูอาจทำให้นายหญิงของพวกเธอตกใจเอาได้

"นายหญิงรอเจนอยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวเจนมาครู่เดียว" ม่านไหมชอบสรรพนามนี้ไม่น้อย ไม่รู้ว่าในชีวิตการถูกคนมากมายเรียกว่านายหญิงนั้นมันวิเศษมากแค่ไหนจนได้มาสัมผัสด้วยตัวเอง ความรู้สึกมันเหมือนกับการเป็นเจ้าหญิงคนหนึ่งที่ครองครู่เจ้าชายสุดแสนเพอร์เฟกต์และยืนอยู่สูงสุดเหนือผู้คนมากมาย เธอก็เขินมากแต่ก็ซึมซับมันเอาไว้เพราะหากได้กลับบ้านแล้วก็ไม่ได้มีใครเรียกและทำความเคารพให้แบบนี้

"อื้อ ไปเถอะไหมจะเดินดูแถวนี้สักหน่อย ไม่ดื้อหรอก" เธอพูดเช่นนั้นก็เดินดูตรงนั้นตรงนี้ไปเรื่อย ก่อนจะได้กาแฟมาหนึ่งแก้วแล้วนั่งลงที่โซนรับรองตรงด้านหน้า

"นี่แก! แกยังไม่ตาย? ไหนว่าแกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ!" จู่ ๆ เสียงของผู้หญิงที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนนั้นก็เข้ามาทักทาย ทว่าสิ่งที่เธอพูดมานั้นทำให้เธอตกใจมาก

"คุณทักคนผิดหรือเปล่าคะ" ม่านไหมละออกจากหลอดกาแฟของตนเองก่อนหันไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยความงุนงง

"ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันลืมหน้าแกแน่ ๆ มินตรา" เธอจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวอีกคนอย่างไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว เธอเห็นเองกับตาแต่แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นยังมายืนอยู่ตรงนี้ได้ มันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีกับตัวเธอแน่นอน

"พรีน!! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่ามากวนนายหญิงถ้านายรู้เธอโดนดีแน่" เจนที่เดินมาเห็นเหตุการณ์เข้าก็ตกใจเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าปล่อยเอาไว้ให้คลาดสายตาเพียงนิดเดียวก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้ ทั้ง ๆ ที่แสนปีนั้นกำชับเธอเอาไว้อย่างดีแล้วแท้ ๆ

"นายหญิงอย่างนั้นเหรอ? แกนี่มันดวงแข็งจริง ๆ !!" หญิงสาวคนนั้นพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าไม่ชอบเธอมากขนาดไหน เพียงแต่เธออาจจะจำคนผิดนั่นแหละ แต่ว่ามันก็ยังแปลกมาก ๆ อยู่ดี หรือว่าเรื่องนี้มันจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอยู่กันแน่ ม่านไหมทำได้เพียงเก็บมันไว้ในใจก็เท่านั้น