ตอนที่ 4 แหวนแต่งงานของม่านไหม

"ไหนครับ หลบหน่อยเดี๋ยวผมเรียกคนมาเก็บกวาดนะ" แสนปีที่ดูจะมีสติและใจเย็นที่สุดได้เรียกแม่บ้านอีกคนที่จ้างเข้ามาใหม่ไม่นานนี้มาช่วยเก็บเศษแก้ว ก่อนพาป้าชมไปนั่งลงที่โซฟาพร้อมลอบสำรวจร่างกายแกด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณนะคะคุณแสนปี ป้าไม่ได้เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยวป้าขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดเช่นนั้น ก่อนเดินเลี่ยงคนทั้งสองออกไป เมื่อหญิงสาวเห็นการปฏิบัติตัวของแสนปีกับป้าเพ็ญแล้วก็ดูแปลกใจขึ้นมานิดหน่อย หากแต่เพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนเก่าแก่ไม่ก็อาจเป็นแม่นมของสามีเธอนั่นแหละถึงได้เกรงใจและเป็นห่วงกันมากถึงเพียงนี้

"ไหมไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ ไม่ได้โดนบาดนะ" เมื่ออยู่กันเพียงลำพังแล้วแสนปีถึงได้ถามภรรยาด้วยความเป็นห่วงขึ้นมาก่อนจะจับตัวเธอพลิกไปมาเพื่อดูว่ามีตรงไหนบุบสลายหรือเปล่า

"ไม่เป็นไรค่ะพี่ปี ที่บ้านหลังนี้มีมานานแล้วเหรอคะ" จากการตกแต่งและคนงานในบ้านนั้นก็พอให้ม่านไหมรู้ได้ว่าที่นี่คงไม่ใช่เพิ่งซื้อได้ไม่นานถึงได้ถามออกไปด้วยความสงสัย

"เป็นบ้านของพี่เองครับ ไหนดูสิ ทีหลังถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกอย่ารีบพุ่งตัวเข้าไปก่อนแบบนี้อีกนะครับ ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาคุณพ่อคงจะว่าพี่เอาได้ที่ดูแลลูกเขาไม่ดี ดูสิเนี่ยเจ้าหญิงของพี่" ชายหนุ่มรีบตอบคำถามพร้อมเบี่ยงประเด็นจนทำให้หญิงสาวไม่ได้สนใจในคำตอบที่ครึ่ง ๆ กลาง ๆ นั้นมากนัก

"พี่ปีอ่ะ พูดอะไรเนี่ย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้นก็ไม่รู้เลยว่ากำลังมีสายตาของใครที่มองไปยังพวกเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คราแรกป้าชมผู้นี้นึกสงสัยเหลือเกินว่าผู้หญิงแบบไหนกันจะทำให้เจ้านายตนเองนั้นสนใจถึงขั้นขอแต่งงานด้วยรวดเร็วถึงเพียงนั้น จนกระทั่งได้มาเห็นด้วยตาตนเองก็รับรู้ได้ในทันที ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้อาจมีชะตาที่น่าสงสารไม่ต่างจากแสนปีเจ้านายของเธอนั่นแหละ

"หวังว่าคุณแสนปีจะปล่อยวางเรื่องทุกอย่างได้จริง ๆ นะคะ"

.

.

"เดี๋ยวพี่พาเดินดูรอบ ๆ บ้านนะ" คนตัวสูงพาร่างเล็กบางที่นั่งอยู่ที่โซฟายืนขึ้นก่อนพาเดินนำไปยังส่วนต่าง ๆ ของบ้าน

เริ่มที่ชั้นแรกก็ไม่ได้มีอะไรมากแสนปีจึงได้เดินนำอีกคนขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ก่อนจะพาไปยังห้องที่ใหญ่ที่สุดก็คือห้องนอนของพวกเขา บ้านหลังนี้มีห้องพักหลายห้อง ทั้งห้องแขกและห้องอื่น ๆ อีกจำนวนมากมาย ดูโอ่อ่า กว้างขวาง

กระทั่งมาจนถึงห้องปีกฝั่งซ้ายที่ไม่ได้ใหญ่มาก หากแต่ห้องนี้สามารถมองเห็นวิวทุ่งดอกไม้ด้านที่เธอเพิ่งขับรถผ่านมา มือเรียวกำลังที่จะเปิดประตูบานนั้นออก ทว่ากลับต้องสะดุ้งตัวโยนเพราะเสียงห้ามปรามของผู้เป็นสามี

"ห้ามเปิดนะครับ!!" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม หญิงสาวจึงชะงักก่อนหันหลังไปมองเจ้าของเสียงเข้มเมื่อครู่อย่างคนใจเสีย

"ทำไมเหรอคะ" ม่านไหมต้องการคำอธิบายที่จู่ ๆ เธอนั้นก็ถูกสั่งห้ามเช่นนี้ แถมยังมาดุกันเสียงดังลั่นอีกด้วย มันสมควรแล้วเหรอ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเธอก็ย่นจมูกพร้อมทำหน้างอขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

และเมื่อชายหนุ่มได้เห็นก็ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอตะคอกใส่อีกคนไปจึงได้เดินเข้ามาใกล้หวังจะโอบกอดเพื่อขอโทษ ทว่าอีกคนกลับถอยหลังหนีเสียได้

"ไหม..." เขาเรียกอีกคนเสียวผะแผ่วทว่าตอนนี้คนตัวเล็กรู้สึกไม่พอใจผู้เป็นสามีเสียแล้ว

"อะไรกันคะ ไม่เห็นต้องเสียงดังใส่ไหมเลย ในห้องนี้มันมีอะไรสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง" คนตัวเล็กถามพร้อมกับเดินผ่านร่างสูงใหญ่ของอีกคนเพื่อเดินกลับไปยังห้องนอนใหญ่อย่างอารมณ์ไม่ค่อยจะดี

ส่วนตัวต้นเหตุนั้นก็รีบเดินตามอย่างไว

"น้องไหมครับ คนดีพี่ขอโทษที่เสียงดังนะครับ" ชายหนุ่มดันร่างเล็กบางเข้าไปในห้องนอนของตนเองที่ถูกทำความสะอาดมาอย่างดี ก่อนที่เธอนั้นจะถูกผลักให้นอนราบไปกับเตียง

"ไม่ต้องมายุ่งกับไหมเลย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ลุกออกไปเลยพี่ปี" เสียงหวานเอ่ยขึ้นห้วนแสดงความไม่พอใจ ทว่าไอ้ใบหน้าแง่งอนนั้นมันกลับทำให้ชายหนุ่มเอ็นดูขึ้นมาเสียได้

คนตัวสูงไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวนวลเนียน สูดดมความหอมหวานเข้าไปจนเต็มปอดก่อนขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบเอาไว้ตามแนวแอ่งชีพจร

ทว่าหญิงสาวที่ถูกกระทำดูเหมือนไม่ต้องการเช่นนั้น

"อื้อ อย่านะ" หญิงสาวพูดขึ้นก่อนเบี่ยงตัวหลบและลุกออกจาก อ้อมกอดอบอุ่นของสามี

"พี่ขอโทษ หายโกรธพี่นะครับคนเก่ง"

"ไม่ต้องเลย กลับบ้านใหญ่กันเถอะค่ะไหมเหนื่อยแล้ว" ไม่พูดเปล่าร่างเล็กบางลุกขึ้นเต็มความสูง และเดินออกจากห้องนอนนั้นไปอย่างไม่ไยดีผู้ที่กระทำตัวไม่น่ารักต่อเธอเมื่อครู่

ม่านไหมเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตนเองสูงมาก ๆ เธอเป็นลูกสาวคนเล็กพี่ชายของเธอนั้นรักและทะนุถนอมเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะพ่อแม่หรือเพื่อนฝูงต่างไม่เคยสักนิดจะทำให้ม่านไหมคนนี้ขุ่นเคืองใจ เป็นแก้วตาดวงใจของทุกคนรอบตัว ดังนั้นเธอจึงรับไม่ได้อย่างมากที่ใครก็ตามมาขึ้นเสียงใส่เธอทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยอย่างเช่นเมื่อครู่นี้

"ไหมครับ ไหมฟังพี่ก่อนนะคนดี" ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้ามาง้องอนคนตัวเล็กที่ตอนนี้เข้าไปทิ้งตัวอยู่ที่ด้านข้างคนขับของรถยนต์คันหรูเรียบร้อยแล้ว แสนปีจึงได้โอกาสอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

"ความจริงแล้วห้องนั้นมันเป็นห้องที่พี่ใช้เก็บข้อมูลลับที่เกี่ยวกับกาสิโนครับ" ถึงจะพูดเช่นนั้นแต่อีกคนยังไม่แม้แต่ขยับ ม่านไหมยังคงมองออกไปยังนอกหน้าต่างต่อไปอย่างไม่คิดสนใจคำพูดสามี "โธ่คนดี อย่าเมินพี่แบบนี้สิครับ มันเป็นความลับจริง ๆ อย่างที่ไหมรู้ว่าธุรกิจบ้านพี่ไม่ได้ขาวสะอาดทั้งหมด ดังนั้นยิ่งรู้น้อยก็ยิ่งดีที่สุดแล้ว พี่เป็นห่วงไหมนะครับ"

คนตัวเล็กเริ่มขยับตัวเล็กน้อย เธอเองก็เข้าใจดีกับเหตุผลที่อีกคนให้มา มันเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เริ่มทำความรู้จักกันใหม่ ๆ งานของแสนปีนั้นหากมองว่าสีเทาก็เทาค่อนไปทางเข้มทีเดียวหากมีใครนิยามว่าแสนปีสามีเธอนั้นเป็นมาเฟียก็คงไม่เกินจริง

"อย่างนั้นเหรอ" สารถียิ้มกว้างออกมาเมื่อรู้ว่าภรรยาคนสวยของเขานั้นใจอ่อนแล้ว

เมื่อเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มผู้เพิ่งรอดจากอาการโดนเมียงอนหมาด ๆ ก็ยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าหาอีกคน จุดมุ่งหมายของเขาอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีส้มพีชก่อนประกบมันเข้ากับริมฝีปากตนเองเพื่อฉกชิงรสชาติของลิปสติกสีหวานของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ

"อื้มมม..." เสียงครางอื้ออึงในลำคอบ่งบอกว่ารสจูบแสนหวานนี้ถึงอกถึงใจแสนปีมากเพียงไหน

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปหยอกล้อกับของม่านไหมเล่นพร้อมฉกชิงความหอมหวานในโพรงปากของกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

แม้ว่าบางครั้งการกระทำของภรรยายังไม่ถูกใจหรือถึงขั้นขัดใจเขาไปบ้าง หากแต่เรื่องบนเตียงมันกลับทำให้เขาหลงเธอหนักมากจริง ๆ ใบหน้าสวยหวานยามที่เธอกำลังร่อนเอววาดลวดลายอยู่บนตักของเขามันยิ่งทำให้หัวใจสูบฉีด ทุกอย่างในความทรงจำราวกับมันไม่เคยห่างหายไปไหน พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ปรากฏทับซ้อนกัน

"อื้ออ" เสียงหวานของคนตัวเล็กทำให้เขาได้สติ รสจูบที่ถือได้ว่าเกือบเลยเถิดเพราะตอนนี้เสื้อผ้าของม่านไหมกระดุมมันหลุดออกไปถึงสามเม็ดตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ได้

แสนปีใช้นิ้วโป้งไล้ที่กลีบปากสีหวานหลังจากเขาละออกมาจากมันได้แล้ว ก่อนเช็ดคราบน้ำลายที่เลอะตรงมุมปากอย่างเสียดายก่อนเอ่ยกับอีกคนไปเพราะเกินเลยตรงนี้ตอนนี้ก็คงไม่ดี

"ใช่สิครับ ป่ะ เดี๋ยวพี่พาไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานนะครับจะได้อารมณ์ดี" 

"ปากไหมหวานไม่พอเหรอคะ"