10 ช่วยฉันด้วย

ติ้ง ๆ ๆ ๆ

เสียงแชตดังขึ้นที่มือถือของร่างบาง แต่มันก็ไม่สามารถปลุกให้คนที่หลับใหลไปนั้นตื่นขึ้นได้ หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีนอนหลับอยู่ที่ป้ายรถเมล์ดึงดูดความสนใจจากคนที่ผ่านไปผ่านมาได้อย่างมาก

"สาวที่ไหนมาหลับอยู่ตรงนี้กันเนี่ย" ใครสักคนพูดขึ้นมาดังลั่นโทนเสียงดูจะไม่ปกติ ทว่ามันทำให้คนที่หลับใหลได้สติขึ้นมา แต่เธอยังคงแกล้งที่จะหลับต่อไปเพราะหวาดกลัวการลืมตาขึ้นมาเห็นสถานการณ์ที่อันตรายตรงหน้า

"นั่นสิ สวยซะด้วย" ชายอีกคนส่งเสียงพูดคุยกับชายคนแรกโดยที่ชมพิ้งรู้สึกถึงเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ร่างกายของหญิงสาวก็เริ่มเกร็งขึ้นเมื่อรับรู้ถึงความไม่ปลอดภัย

ตื้อ ๆ ๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นชมพิ้งที่ตกใจก็รีบรับสายทันทีและลุกขึ้นเตรียมจะถอยหนีออกไปจากตรงนั้น

"เต็ม ชะ ช่วยเราด้วย" น้ำเสียงที่ส่งไปยังปลายสายทำให้เจ้าของชื่อลุกขึ้นเต็มความสูง

"เกิดอะไรขึ้น ตอนนี้มึงอยู่ที่ไหนเดี๋ยวกูจะรีบไป" เต็มเดือนที่ติดต่อชมพิ้งไม่ได้มาหลายชั่วโมงเกิดเป็นห่วงขึ้นมา เธอจึงโทรหาเพื่อนสนิทในเวลานี้ คิดไม่ถึงว่าชมพิ้งกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเข้าพอดี

"ป้ายรถเมล์หน้าบริษัท มีคนเมาสองคนรีบมานะเรากลัวมาก" น้ำเสียงสั่น ๆ ที่เอ่ยอย่างรวบรัดเพื่อให้เพื่อนนั้นมาช่วยได้เร็วที่สุด ซึ่งเต็มเดือนตอนนี้ก็เดินออกมายังหน้าบ้านแล้ว

"จะมาตอนไหนก็คงไม่ทันหรอกน้องสาว ไปกับพวกพี่ดีกว่า"

"ไปสนุกกับพวกพี่ดีกว่าคนสวย" ชายสองคนนั้นกำลังเดินเข้าหาหญิงสาวเรื่อย ๆ ชมพิ้งหวาดกลัวจนถึงขีดสุดร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เธอหวังเพียงแค่ใครสักคนที่จะเข้ามาช่วยเหลือเธอได้ทัน ใครก็ได้สักคน…

"อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา กรี๊ดดดดด"

"พิ้ง!!" ชมพิ้งไม่ได้วางสายจากเต็มเดือนทำให้เธอรับรู้สถานการณ์ โชคดีที่เดินออกมาจากบ้านแล้วก็พบกับคนสวนและคนขับรถเข้าพอดี

"ลุงชม น้าตี๋คะ ไปกับเต็มหน่อยค่ะ" จากนั้นพวกเขาก็รีบขับรถไปหาคนที่อยู่ในอันตรายอย่างเร็วที่สุด

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย กรี๊ดดดด" คนที่สติหลุดนั้นก็วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ชมพิ้งไม่สนใจว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรสัญชาตญาณบอกกับเธอว่าต้องรีบหนีจากตรงนี้ให้ได้

สองขาเรียวก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ทันระวัง รถที่ขับออกมาจากซอยก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

เอี๊ยดดดด!!

"กรี๊ดดดด!!"

เสียงร้องและเสียงเบรกของรถยนต์ราคาแพงดังลั่นไปทั่วทั้งพื้นที่ หญิงสาวคิดว่าตัวเธอนั้นอาจตามไปอยู่กับพ่อแม่แล้วก็ทิ้งตัวลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

"คุณ!! คุณครับ!!" คนขับรถลงมาดูหญิงสาวที่วิ่งมาตัดหน้ารถเขาด้วยความเป็นห่วง โชคดีเหลือเกินที่เขานั้นเบรกทันไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งเสียแล้ว

"คุณครับ" หญิงสาวที่นอนอยู่ที่พื้นดูแล้วยิ่งคุ้นตา เขาเข้าไปจับตัวเธอขึ้นมาและเมื่อเห็นใบหน้าก็ตกใจเป็นอย่างมาก

"ชมพิ้ง!!"

"คุณอาร์ท อึก หื้อออออ" คนตัวเล็กที่เห็นคนรู้จักและรู้ตัวว่าตนไม่ได้ถูกรถชน ยังปลอดภัยดีก็ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาดังลั่นพร้อมกับโผกอดคนที่เธอจำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของสามีด้วยความโล่งใจ

คนเมาสองคนเห็นแบบนั้นก็ราวกับได้สติ พวกเขารีบหนีจากไปโดยไม่คิดไปดูอุบัติเหตุตรงหน้า

"เจ็บตรงไหนเหรอครับ เดี๋ยวผมพาไปหาหมอนะ" ชายหนุ่มที่พยายามจะพยุงร่างเล็กบางขึ้นมาทว่าอีกคนกลับไม่ให้ความร่วมมือ เขาจึงปล่อยให้เธอกอดแขนและร้องไห้ต่อไปพร้อมกับฉวยลอบสำรวจร่างกายของอีกคนไปด้วย ก่อนเห็นว่าภายนอกไม่ได้บาดเจ็บอะไร มีก็เพียงรอยถลอกที่หัวเข่าและข้อศอกเท่านั้น

เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจว่าจะออกไปเที่ยวท่องราตรีและล่าเหยื่อตามปกติ แต่ดูเหมือนแผนคงจะล่มเสียแล้ว

"อึก หื้อออ"

"พิ้ง เกิดอะไรขึ้น แกเป็นอะไรพิ้ง ได้ยินฉันไหม ร้องไห้ทำไม พิ้ง!!" เสียงที่ดังมาจากมือถือของชมพิ้งนั้นเรียกความสนใจจากอาร์ทได้อย่างดี มือหนาหยิบมันขึ้นมาก่อนเห็นว่าชมพิ้งยังคาสายกับเพื่อนเธออยู่ เขาที่เห็นว่าอีกคนยังคงเสียขวัญจึงได้คุยสายแทน

"สวัสดีครับ คุณเต็มเดือนใช่ไหมครับ" น้ำเสียงฟังดูคุ้นหูทว่าปลายสายไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมากนักเพราะความเป็นห่วงเพื่อนที่มีมากกว่า

"คุณเป็นใคร มารับสายเพื่อนฉันได้ยังไง แล้วพิ้งร้องไห้ทำไม คุณทำอะไรเพื่อนฉัน" คนฟังถึงกับนิ่งอึ้งเพราะฟังคำถามราวปืนกลที่รัวใส่ไม่ทัน

"ใจเย็น ๆ นะครับ ผมคืออาร์ทเพื่อนของหมื่นลี้สามีเพื่อนคุณ ตอนนี้ผมไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ชมพิ้งไม่ได้เป็นอะไรมากครับ" เต็มเดือนได้ฟังก็โล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนกันคะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป"

"หน้าบริษัทคุณชมพิ้งครับ แต่คุณไม่ต้องมาก็ได้นะเดี๋ยวผมจะพาชมพิ้งไปส่งเอง" ด้วยตอนนี้ก็ดึกมากแล้วเขากลัวว่ากว่าเต็มเดือนจะมาถึงมันจะดึกไปมากกว่านี้

"แต่ว่า..."

"ไม่เป็นไร อึก เต็ม เดี๋ยวฉันกลับบ้านแล้วโทรเล่าให้ฟังนะ อึก ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว" ชมพิ้งพูดขึ้นมาด้วยน้ำตาที่ยังไม่แห้งดีและน้ำเสียงยังติดสะอื้น

"แน่ใจเหรอ"

"อื้อ ไม่ต้องห่วง" ความจริงชมพิ้งเองก็เป็นห่วงเพื่อนเหมือนกัน เพราะบ้านของเต็มเดือนกับบริษัทเธอนั้นห่างไกลมากทีเดียว กว่าจะมาถึงเกรงว่าต้องใช้เวลานาน อีกอย่างก็คือเธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกแล้ว เพราะความทรงจำที่ผ่านมาเมื่อครู่มันยังเด่นชัด

"ถ้างั้นผมพาคุณไปส่งที่บ้านนะครับ" ชายหนุ่มพยุงร่างหญิงสาวที่ตอนนี้ได้สติขึ้นมาแล้วให้เดินตามเข้าขึ้นไปนั่งบนรถ

อาร์ทไม่คิดจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับคนข้าง ๆ เพราะไม่อยากทำให้อีกคนลำบากใจสุดท้ายบรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตแสนแพงก็เงียบสนิทไปตลอดทั้งทางกระทั่งถึงที่หมาย ชายหนุ่มจึงเดินอ้อมลงมาเปิดประตูให้กับหญิงสาว

"ขอบคุณนะคะคุณอาร์ต" หญิงสาวเอ่ยกับคนที่มาช่วยเธอและยังไม่คิดถามเรื่องที่เธอเองก็ยังไม่พร้อมจะตอบ

"ไม่เป็นไรครับ" เขาตอบรับก่อนจะยืนมองหญิงสาวเดินหายเข้าไปในบ้าน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังเดือดดาลที่เห็นเหตุการณ์นี้อยู่ภายในตัวบ้าน

ชมพิ้งเดินขากะเผลกเข้ามาข้างในด้วยแรงเฮือกสุดท้าย วันนี้เธอเจอเรื่องราวมากมายจริง ๆ ทำให้รู้สึกเหนื่อยเพลียเป็นอย่างมากและต้องการการพักผ่อน แต่ดูเหมือนผู้ที่อยู่ร่วมกันจะไม่ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น ร่างเล็กบางจะสะดุ้งเฮือกเพราะตกใจเสียงของหมื่นลี้ที่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาจากทางไหนก็ไม่อาจรู้

"คิดจะอ่อยเพื่อนฉันอีกคนหรือไง"