9 ขอติดรถกลับด้วยได้ไหม

"งั้นแม่กลับก่อนนะตาหมื่น หนูพิ้ง" คนอายุมากกว่าพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้วก่อนหันหลังออกจากห้องประชุมไป

ส่วนหมื่นลี้นั้นจัดการเรื่องเอกสารและพูดคุยทำความเข้าใจกับผู้ถือหุ้นที่เหลือ ชมพิ้งเพิ่งรู้ว่าสามีของเธอเตรียมแผนการประชุมและแผนพัฒนาธุรกิจในบริษัทมาจนเรียบร้อย คิดไม่ถึงว่างานของเขายุ่งขนาดนั้นยังจะมีเวลามาสนใจบริษัทเล็ก ๆ ของเธอด้วย หญิงสาวแปลกใจนิดหน่อยที่อีกคนดูจะรู้เรื่องภายในบริษัทดีกว่าตัวเธอเองเสียอีกทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยเอ่ยถามเธอเลยแม้แต่คำเดียว

"คุณชมพิ้งครับผมสั่งข้าวให้เรียบร้อยแล้วให้จัดโต๊ะที่ไหนดีครับ" กรันย์เดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูคนเป็นเจ้านาย ทว่ามันก็ดังพอจะให้ชายหนุ่มที่อ่านเอกสารข้าง ๆ ได้ยิน และภาพความใกล้ชิดกันของภรรยา (ที่ไม่อยากมี) และเลขาส่วนตัวดูจะมากเกินความจำเป็นเขาจึงได้แอบสังเกตเงียบ ๆ

"ไปที่ห้องทำงานเจ้านายคุณเลยครับ" หมื่นลี้ไม่คิดว่าเป็นการเสียมรรยาท เขาตอบออกมาทำให้คนทั้งสองตกใจนิดหน่อยแต่กรันย์นั้นก็ยังคงเป็นมืออาชีพมากพอ เขาผายมือไปทางประตูเพื่อนำทางสามีของเจ้านายไปยังห้องทำงานที่ว่า

ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาเที่ยงกว่าแล้วแต่เรื่องการประชุมของพวกเขานั้นดูท่าจะไม่จบลงง่าย ๆ และอาจกินเวลาไปจนถึงช่วงดึก

"ขอบคุณนะคะ" เมื่อไร้เงาของเลขาหนุ่มแล้วคนตัวเล็กก็เอ่ยขึ้นกับชายหนุ่มผู้ที่เอาแต่ตีหน้าขึงขังตลอดเวลา ทว่าเขาไม่คิดแม้แต่จะมองเธอเลยด้วยซ้ำ หมื่นลี้เพียงแค่ก้มหน้าก้มตากินข้าวที่เตรียมเอาไว้ให้อย่างเงียบ ๆ และทำเหมือนกับชมพิ้งไม่มีตัวตน

"ทานเยอะ ๆ นะคะ" อีกคนไม่คิดจะละความพยายาม หญิงสาวคีบเอาเจ้าชิ้นเนื้อใส่ลงในจานของชายหนุ่ม คิดไม่ถึงว่าการกระทำนี้จะทำให้มื้ออาหารแสนอร่อยของหมื่นลี้ต้องจบลง

"ไม่อร่อยเหรอคะ" คนตัวเล็กถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหมื่นลี้วางช้อนลงและหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มราวกับกำลังจะอิ่ม

"ทีหลังถ้ากลัวฉันกินข้าวไม่อร่อยก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาอยู่ใกล้ ๆ ฉันกินข้าวไม่ลง" ถ้อยคำแสนใจร้ายถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลังก่อนที่เจ้าของคำพูดนั้นจะเดินออกจากห้องไปอย่างคนหัวเสีย หญิงสาวที่เพิ่งรู้ความผิดก็ทำอะไรไม่ถูก ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ตัวว่าสามีตัวเองนั้นรังเกียจเธอมากขนาดไหน แต่ก็ยังพยายามเอาตัวเข้าไปใกล้ ๆ อย่างคนสิ้นคิด

"คุณชมพิ้งเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" กรันย์เดินเข้ามาพอดี เมื่อหลบให้หมื่นลี้เดินออกไปแล้วก็รีบเข้ามาในห้องทำงานก่อนเห็นชมพิ้งนั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ เขารีบหยิบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาและส่งให้กับคนข้าง ๆ ด้วยความตกใจ

"เปล่าค่ะ" หญิงสาวตอบกลับพร้อมรับผ้าเช็ดหน้ามาไว้ในมือ แต่กลับปล่อยให้น้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มไปเช่นเดิม ไม่มีใครสามารถอดทนกับคำพูดใจร้ายเช่นนั้นจากสามีตัวเองได้หรอก กรันย์ที่เห็นเช่นนั้นก็ทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ และลูบหลังเล็กบางตรงหน้าด้วยความสงสาร ทว่าการกระทำทั้งหมดของสองคนนั้นอยู่ในสายตาของผู้ที่ยืนหน้าประตูทั้งหมด

"หึ! คิดจะรวบทั้งหมดเลยสินะชมพิ้ง"

เวลาของการประชุมในรอบบ่ายผ่านไปอย่างเรียบง่าย ตอนนี้แนวทางในการแก้ปัญหาทุกอย่างถูกส่งต่อมาให้กับชมพิ้ง ซึ่งเธอเองก็พอเข้าใจสิ่งที่หมื่นลี้ต้องการจะสื่อทั้งหมด คิดไม่ถึงว่าชายที่วัน ๆ เอาแต่จะลุ่มหลงอยู่ในโลกีย์พอถึงเวลาทำงานกลับเปลี่ยนเป็นคนละคน แถมยังโน้มน้าวหุ้นส่วนให้คล้อยตามได้อีกด้วย

"คุณกรันย์ครับถ้าโปรเจคนี้เริ่มแล้วยังไงรบกวนคุณกรันย์รายงานที่เลขาของผมเป็นระยะนะครับ และถ้าเกิดปัญหาอะไรก็แจ้งที่เลขาผมได้ตลอด" เลขาหนุ่มรับคำสามีเจ้านายแต่โดยดีแม้ว่าเขาจะรู้สึกสงสัยไม่น้อยเลยว่าวันทั้งวันสองสามีภรรยาคู่นี้กลับไม่ได้คุยกันแม้คำเดียว หรือว่าเรื่องอาจเกิดเมื่อตอนกลางวันที่เขาไม่อยู่นั่นหรือเปล่า

"ครับคุณหมื่นลี้" เมื่ออีกคนตอบรับแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเต็มความสูง เขากำลังเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันมาบอกกับภรรยาเสียด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้กรันย์สงสัยเข้าไปกันใหญ่

"งั้นฉันก็กลับเลยเหมือนกันนะคะคุณกรันย์" ชมพิ้งหันมาบอกลาเลขาตัวเองบ้างก่อนจะเดินตามหลังสามีไปติด ๆ แม้ว่าจะเดินตามหลังไปหากแต่หญิงสาวก็รู้ตัวดีว่าเธอนั้นไม่ควรจะอยู่ในระยะการมองเห็นของอีกคนจนทำให้เขาเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาอีก ดังนั้นเธอจึงเลือกจะลงลิฟต์พนักงานอีกตัวเพราะลิฟต์ตัวนี้จะไปหยุดที่ลานจอดรถพอดี

สองขาเรียวก้าวยาว ๆ กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้ารถของตัวเอง ก่อนสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น

"บ้าจริง! ยางแบนแบบนี้จะกลับยังไงล่ะ" นาฬิกาเรือนเล็กที่ข้อมือบ่งบอกว่าตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้วเกรงว่าร้านซ่อมก็คงจะปิดไปจนหมดเห็นทีว่าคงต้องหาทางอื่นกลับเสียแล้ว เมื่อนึกได้เช่นนั้นเธอก็หันไปเจอกับหมื่นลี้พอดี

"คุณหมื่นลี้คะ คุณหมื่นลี้" ชมพิ้งตะโกนเรียกอีกคนลั่นแต่เขาก็ทำเป็นไม่ได้ยินเหมือนเช่นเคย แต่คนตัวเล็กก็ไม่รอให้อีกคนก้าวขึ้นรถไปได้สำเร็จ ร่างเล็กบางรีบวิ่งไปหาชายหนุ่มก่อนจะขวางหน้าเขาเอาไว้ได้ทัน

"มีอะไร" คนตัวสูงถามด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ

"ฉันขอติดรถกลับไปบ้านด้วยได้ไหมคะ" ชายหนุ่มใช้สายตาของความดูถูกมองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเดินผ่านเธอไปทั้งอย่างนั้น แม้ในใจมีคำมากมายจะว่าให้เธอ แต่เขากลับไม่มีอารมณ์มากพอจะพูดออกไป ก็เพราะว่าความเหนื่อยล้าจากงานที่ทำมาทั้งวัน งานไม่ใช่ของเขาแท้ ๆ แต่ต้องถูกแม่บังคับให้มาช่วยรับผิดชอบ เขาย่อมไม่พอใจอยู่แล้ว

"รถของฉันยางแบนขอฉันติดรถกลับไปด้วยนะคะ" คนตัวเล็กยังคงพยายามพูดคุยกับอีกคนแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อรถยนต์คันหรูของสามีแล่นออกจากลานจอดรถผ่านหน้าของเธอไปอย่างรวดเร็ว

"เห้อออ!! งั้นกลับรถเมล์ก็ได้" คนตัวเล็กเดินสะเปะสะปะมาเรื่อย ๆ กระทั่งถึงป้ายรถเมล์ที่เงียบสงบ อาจเป็นเพราะบริษัทของเธอนั้นตั้งอยู่ที่ชานเมืองทำให้การจราจรไม่ได้หนาแน่นมากขนาดนั้น ทางกลับกันเที่ยวรถเมล์เองก็น้อยนิดและทิ้งห่างมากอีกด้วย

แต่แล้วคนอย่างชมพิ้งตอนนี้จะทำอย่างไรได้เมื่อผู้เป็นบิดาก็จากโลกนี้ไปแล้ว หากท่านยังอยู่แน่นอนว่าแค่เพียงเธอโทรบอกว่ารถยางแบนทศพลบิดาของเธอต้องรีบมารับเธอแน่ หากแต่วันนี้โทรไปไม่มีใครรอรับสายอีกแล้ว

ชมพิ้งทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้าจากงานหนักมาทั้งวัน สายตาจ้องมองไปยังทิศทางที่รถจะแล่นมา ทว่าเวลาจนป่านนี้ถนนกลับมืดสนิท กระทั่งความเหนื่อยล้าทำให้เปลือกตาของเธอค่อย ๆ หย่อนลง