ตอนที่ 5 แต่งได้ก็หย่าได้

  “มีอะไร!” ราเชนทร์ถามเสียงห้วน ผิดกับพริกแกงที่ไม่กล้าสู้หน้า

“คะ...คือ มีเอกสารที่คุณเชนทร์ต้องเซ็นค่ะ” พริกแกงยังคงก้มหน้างุดยื่นเอกสารส่งให้

ราเชนทร์กระชากแฟ้มจากมือพริกแกงอย่างแรง ทำเอาเธอเซแทบล้ม

“แล้วมีอะไรอีก” เขาถามต่อเมื่อเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม

“คะ...คือพริกแกงอยากอธิบาย...”

“แต่ฉันไม่อยากฟัง!” เขาหันหลังให้เธอ

ปัง!

ชายหนุ่มปิดประตูใส่หน้าเธอ พริกแกงเองพอจะเข้าใจเหตุผลว่าทำไมเขาจึงโกรธเธอเช่นนี้

ด้านคุณรวงข้าวที่เดินทางมาพบกับเจ้าสัวบุรินทร์ตามนัด

“สวัสดีค่ะเจ้าสัว” คุณรวงข้าวเอ่ยทักคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าแล้ว

“เชิญนั่งก่อนสิครับ” เจ้าสัวบุรินทร์ต้องการพูดคุยข้อตกลง

“เอาเป็นว่าผมขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน” ไม่รีรอให้คนตรงหน้าเอ่ย เขาตัดบทพูดก่อน

“ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น” แม้เขาพอจะเข้าใจเหตุผล แต่ก็อยากรู้จากปากของผู้หญิงตรงหน้า

“จะให้ตอบแบบไหนดีล่ะคะ แต่ถ้าให้ตอบตามความจริงคือฉันต้องการเงิน” คุณรวงข้าวไม่ได้ปิดบัง

“ต้องการถึงขนาดที่ขายลูกสาวกิน?”

“แล้วยังไง พริกแกงเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะทำอะไรกับลูกของฉันก็ย่อมได้” เจ้าสัวบุรินทร์ส่ายหน้า สงสารพริกแกงจับใจ ได้ยินเช่นนี้เขายิ่งต้องช่วยเธอให้หลุดพ้นจากแม่อย่างรวงข้าว

“ผมตกลงที่จะให้เจ้าเชนทร์แต่งงานกับหนูพริกแกง” คุณรวงข้าวยิ้มออกมาเมื่อได้รับคำตอบ

“แต่ผมมีข้อแม้” เจ้าสัวบุรินทร์เอ่ยต่อ จนคุณรวงข้าวหุบยิ้มทันที

“ต่อจากนี้ไปคุณต้องห้ามบังคับหนูพริกแกงอีก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม” เจ้าสัวบุรินทร์ยื่นข้อเสนอ

“ได้สิ” คุณรวงข้าวเพียงรับปากส่ง ๆ ไปเท่านั้นเอง

“เรามาคุยเรื่องสินสอดกันดีกว่าค่ะเจ้าสัว” เจ้าสัวบุรินทร์เหลือเชื่อกับผู้หญิงคนนี้ ที่หายใจเข้าออกมีแต่เรื่องเงิน

หลังจากคุณรวงข้าวกลับไปแล้วตกเย็นคฤหาสน์....ก็แทบจะลุกเป็นไฟ

“ผมไม่แต่ง! ยังไงผมก็ไม่แต่ง!” ราเชนทร์เอ่ยปฏิเสธผู้เป็นพ่อที่รบเร้าให้เขาแต่งงานกับพริกแกงอย่างไม่ยอมแพ้

“แกกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ที่ฉันพูดอยู่ตอนนี้ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่ฉันกำลังสั่งแก” และแน่นอนราเชนทร์ไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นพ่อได้ นานแค่ไหนแล้วนะที่พ่อไม่ได้บังคับเขาแบบนี้ แล้วผู้หญิงคนนี้มีดีอะไร พ่อของเขาถึงอยากเธอมาเป็นลูกสะใภ้ขนาดนี้

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ ฉันจะให้เวลาแกได้เตรียมตัว” เจ้าสัวบุรินทร์สรุปให้เสร็จสรรพ

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ แต่ผมมีข้อแม้ครับ” ราเชนทร์เอ่ยขึ้น

“ผมขอจัดงานเล็ก ๆ ไม่ต้องเชิญแขกเยอะ พ่อให้ผมได้ไหมครับ” เขาเอ่ยเชิงขอร้อง

“ทำไม?”

“ผมตกลงเรื่องแต่งงานแล้ว เอาเป็นว่าเรื่องนี้ผมขอร้องแล้วกันนะครับ” เขาไม่อยากจัดงานใหญ่โต เพราะต้องการให้คนรู้เรื่องนี้น้อยที่สุด เพราะไม่ต้องการให้เกิดปัญหาในตอนหย่า

ใช่!!! แต่งได้ก็หย่าได้

เมื่อไม่อยากโต้แย้งผู้เป็นพ่อได้งานแต่งเล็ก ๆ ก็ถูกจัดขึ้นโดยการจัดแจงของเรเชลที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว

เรเชลเป็นแม่งานเต็มตัวตั้งแต่การถ่ายพรีเวดดิ้งที่ราเชนทร์ควรจะต้องไปถ่าย แต่ผู้เป็นพี่ชายกลับเฉไฉจนสุดท้ายเจ้าสัวบุรินทร์ต้องให้ลูกสาวอย่างเรเชลตามคุมพี่ชายราวกับนักโทษ

พริกแกงมองหน้าเจ้าบ่าวที่เหมือนกับคนอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา ก็แหงล่ะสิ...ในเมื่อเขาไม่อยากแต่งงานกับเธอ

คนที่ดูจะมีความสุขที่สุขก็คงจะเป็นฝ่ายแม่เจ้าสาว คุณรวงข้าวที่ยิ้มหน้าบานเกินกว่าคนอื่น

“พริกแกงสวยมากเลยนะ” เรเชลน้ำตาไหลมองพริกแกงในชุดเจ้าสาว เพื่อนที่อยู่เคียงข้างเธอเสมอมากำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา แถมเจ้าบ่าวไม่ใช่ใครอื่นไกลเป็นพี่ชายเธอนั่นเอง

“อย่าร้องไห้แบบนี้สิเรเชล เดี๋ยวไม่สวยนะ” พริกแกงใช้มือซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเรเชล

“เรเชลดีใจนี่นา” เรเชลสวมกอดเพื่อนสาวเอาไว้ ก่อนจะคลายอ้อมกอดขอตัวไปหาพี่ชายของตน

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอคะพี่ชาย นี่งานแต่งนะ” เรเชลเอ็ดพี่ชายที่ทำหน้าบึ้งราวกับกินรังแตนเข้าไป

“พี่ไม่หนีงานแต่งก็บุญเท่าไหร่แล้ว” ราเชนทร์ทำหน้างอราวกับเป็นเด็ก

“อายุก็ปาไปตั้งสามสิบแล้วยังทำตัวเหมือนเด็กไปได้ ดูสิ...ขนาดพริกแกงที่ไม่ได้เต็มใจแต่งยังฝืนยิ้มเลย” เรเชลอดไม่ได้ที่จะล้อเลียนราเชนทร์

“ไม่เต็มใจอะไรล่ะ ในเมื่อวางแผนมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!”

“หยุดคิดแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! ยิ้มด้วย!” เรเชลจับแก้มพี่ชายให้ฉีกยิ้ม

คุณแม่ลูกหนึ่งอย่างเรเชลที่ต้องวิ่งวุ่นกับการคุมพี่ชาย พ่วงกับการดูแลลูกชายอีกคนแทบจะเป็นลม ลูกชายวัยกำลังดื้อ ไหนเลยจะต่างกับการกระทำของพี่ชายที่ทำอยู่ตอนนี้

คู่บ่าวสาวถูกจับให้มายืนรับแขกคู่กัน พริกแกงยืนตัวลีบรู้สึกเกร็งเมื่อยืนอยู่ข้างราเชนทร์ที่ทำตัวราวกับว่าจะกินหัวเธอตลอดเวลา

“ถ้าแกยังทำหน้าแบบนี้ ฉันไม่รับรองนะว่าจบงานนี้แกจะต้องเจอกับอะไร!” เจ้าสัวบุรินทร์ขู่ลูกชาย ราเชนทร์จำต้องยิ้มตามคำสั่งของพ่อ แม้ตนนั้นจะไม่เต็มใจก็ตาม

พริกแกงทอดสอยตามองมารดาที่ทักทายแขกไปทั่ว แม่เธอดูมีความสุขมากจริง ๆ เพียงเท่านี้พริกแกงก็สุขใจแล้ว

งานแต่งงานสำเร็จลุล่วงไปได้อย่างทุลักทุเล จวบจนถึงพิธีส่งตัวเข้าหอ ทุกคนออกไปหมด ทิ้งพริกแกงให้อยู่กับสามีที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกันหมาด ๆ อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

ห้องทั้งห้องดูเงียบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เงียบถึงขนาดที่ว่าพริกแกงนั้นได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง

ราเชนทร์เดินเข้าห้องน้ำไป พริกแกงได้แต่นั่งชะเง้อมองตาละห้อย จวบจนชายหนุ่มเปิดประตูออกมาในชุดนอนสีเรียบ เธอจึงได้เข้าไปใช้ห้องน้ำต่อ

พริกแกงเปิดน้ำใส่อ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่ หญิงสาวใช้มือแตะกับผิวน้ำเพื่อเช็คอุณหภูมิ เมื่อได้ตามที่ต้องการพริกแกงทำการเปลื้องผ้าเปลือยกาย เท้าเล็กก้าวเข้าไปในอ่างตามด้วยขาอีกก้าว เธอหย่อนตัวลงนั่ง ใช้ศีรษะพิงที่ขอบอ่าง หลับตาลงช้า ๆ พักร่างกายที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน

ด้านราเชนทร์ที่ลอบมองประตูบานใหญ่ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พริกแกงอยู่ในนั้น ชายหนุ่มเริ่มร้อนใจเมื่อเธออาบน้ำนานผิดวิสัย เขาชำเลืองมองนาฬิกาพบว่าพริกแกงนั้นอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลากว่าสองชั่วโมงแล้ว

ปัง ๆ ๆ!!!

ขายาวของราเชนทร์รีบสาวเท้าไปให้ถึงห้องน้ำอย่างเร็วที่สุด เขาใช้การทุบแทนการเคาะเมื่อรู้สึกร้อนใจ

“เธอคงไม่ทำอะไรบ้า ๆ หรอกนะ” ชายหนุ่มพึมพำ ลึก ๆ ในใจก็เป็นห่วงหญิงสาว

“พริกแกง เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ปัง ๆ ๆ!!!

“พริกแกงได้ยินไหม!”

ตุบ! ตุบ!

ราเชนทร์ให้ตัวกระแทกกับประตูเมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน ประตูเปิดออกเผยให้ร่างกายเปลือยเปล่าของพริกแกงที่แช่อยู่ในอ่าง ราเชนทร์คว้าเธอขึ้นมาแนบอกทันที

“อ๊ะ คุณเชนทร์ ทำอะไรคะ?” 

” พริกแกงตื่นตระหนกเมื่อจู่ ๆ ตนก็อยู่ในอ้อมอกของราเชนทร์ทั้งที่ร่างเปลือยเปล่า มือเล็กพยายามปิดจุดสงวนและอกอวบที่ดูเหมือนจะล้นมือ

“นี่เธอคิดจะทำอะไร!”