ตอนที่ 6 ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน

 “นี่เธอคิดจะทำอะไร!” เขาตะคอกกลับ

“พริกแกงก็อาบน้ำไงคะ” พริกแกงไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพียงเพราะแค่เธออาบน้ำ พอได้นอนแช่น้ำอุ่นมันก็ทำเอาเธอคลายเครียดไปได้บ้าง

“เธอรู้ตัวไหมว่าอยู่ในห้องน้ำมาสองชั่วโมงแล้ว!” พริกแกงตาโต เธอไม่คิดว่าตนเองจะหลับไปนานเพียงนี้

“เอ่อ...คุณเชนทร์ปล่อยพริกแกงลงก่อนได้ไหมคะ” พริกแกงหน้าแดงเมื่อตอนนี้เธอล่อนจ้อนอยู่ต่อหน้าเขา ซึ่งราเชนทร์เองก็ลืมนึกถึง ทันทีที่ขาถึงพื้นพริกแกงรีบคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวทันที

“คุณเชนทร์ออกไปรอด้านนอกก่อนได้ไหมคะ พริกแกงขอแต่งตัวก่อน” จากที่ไม่กล้าสู้หน้าเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอยิ่งเขินอายขึ้นไปอีกด้วยเหตุการณ์นี้ พริกแกงปิดประตูหลังจากที่เขาออกไป หญิงสาวมองกลอนที่เขาทำพัง พริกแกงลอบยิ้มที่อย่างน้อยเขาก็ยังรู้สึกเป็นห่วงเธออยู่บ้าง

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

ทางด้านของราเชนทร์เองก็รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ หากวัดชีพจรของเขาตอนนี้คงพุ่งสูง ใบหน้าคมร้อนผ่าวราวไปถึงใบหูเมื่อนึกถึงร่างกายของพริกแกงที่เขาได้เห็นและสัมผัสมันครบทุกส่วน

“เลิกคิดสักทีสิวะ ก็แค่ผู้หญิงแก้ผ้า ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น แต่แม่งเอ๊ย…ยัยนั่นทั้งขาวทั้งนุ่มนมก็ใหญ่จังวะ” ราเชนทร์พยายามสะบัดความคิดลามกออกจากหัว แต่ลูกชายตัวดีกลับคิดทรยศ มันพองตัวขึ้นเมื่อจิตใต้สำนึกของเขา มันเอาแต่นึกถึงร่างกายเปลือยเปล่าของพริกแกง 

พริกแกงทำใจอยู่นานกว่าจะเปิดประตูออกมาได้ เธอไม่กล้าสู้หน้าเขา

“หลับแล้วเหรอ” พริกแกงพึมพำเมื่อพบว่าเขานอนหันหลังอยู่ที่เตียงอีกฟาก พริกแกงรู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ พริกแกงวางกายลงด้านข้างเขาด้วยเสียงที่เบาที่สุด

พรึบ!!!

หมอนใบโตถูกโยนไปยังพื้นที่ว่างด้านข้างของเตียง

“นั่นคือที่นอนของเธอ!” เขาพูดทั้งที่หลับตาอยู่

“แต่ว่า...” เธอกำลังจะแย้งว่าพื้นที่ทั้งเย็นและแข็ง หากเธอนอนคงปวดหลังแย่

“เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น จำเอาไว้ด้วยว่าฉันไม่ชินกับการมี คนอื่น มานอนร่วมเตียง” เขาตัดบทและเน้นคำว่าคนอื่นให้เธอได้ยินชัดเจน ก่อนจะพลิกตัวหันหลังให้เธออีกครั้ง

พริกแกงได้แต่มองพื้นแข็งกับหมอนที่เขาทิ้งไว้ให้เพียงหนึ่งใบ

“ใจร้ายจริงๆ เลย” พริกแกงพึมพำ เธอตัดสินใจหยิบผ้าขนหนูออกมาหนึ่งผืนพอห่มบรรเทาความหนาวเหน็บ หญิงสาวทิ้งตัวลงบนพื้นที่ทั้งแข็งและเย็น พริกแกงใช้สองแขนโอบกอดตัวเองและเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด

รุ่งเช้า

ร่างเล็กขยับตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงแสงแดดในยามเช้าปลุกคนที่กำลังหลับตาพริ้มให้ตื่นจากห้วงนิทรา เปลือกตาบางขยับเคลื่อนแต่คนที่กำลังนอนสบายกลับไม่อยากจะลืมตาตื่น

“อุ่นจัง” พริกแกงลืมตาขึ้นมาพบกับผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกาย เธอลอบยิ้มกับตัวเอง

“จะนอนยิ้มอีกนานไหม” พริกแกงสะดุ้งกับเสียงเข้มที่เอ่ยทัก รอยยิ้มเมื่อสักครู่หายไปทันควัน

“ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาหนาวตายที่นี่” แม้คำพูดจะดูห้วนไปหน่อย แต่เธอกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณ แม้เขาจะบอกว่าไม่ได้เป็นห่วงเธอก็ตาม ราเชนทร์พยายามเบือนหน้าหนี มองหน้าเธอทีไรเขากลับคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนทุกที

“เรามาทำข้อตกลงกันหน่อยดีกว่า” หญิงสาวผละมือจากการจัดเก็บผ้าห่มผืนหนา

“ข้อตกลงอะไรคะ?” พริกแกงถามอย่างสงสัย

“การแต่งงานของเธอกับฉันจะไม่มีใครรู้ และเธอก็ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉันต่างคนต่างอยู่เข้าใจมั้ย!” ราเชนทร์บอกความต้องการของตนให้เธอได้รับรู้

“ทำไมล่ะคะ?” พริกแกงไม่เข้าใจว่าทำไมต้องปิดบัง

“เพราะอีกไม่นานเราคงต้องหย่ากัน” พริกแกงใจแป้วกับคำพูดของชายหนุ่ม เขาคงจะนับวันรอหย่ากับเธอสินะ

“อ้อ อีกเรื่อง เธอไม่มีสิทธิ์ขึ้นมานอนบนเตียง เพราะคนต่ำ ๆ แบบเธอต้องนอนที่ต่ำ ๆ แบบนี้แหละถูกแล้ว” ราเชนทร์พูดโดยไม่ได้สนใจว่าคนฟังนั้นจะรู้สึกยังไง

เขาเดินจากไปทิ้งให้พริกแกงจมดิ่งอยู่ในห้วงความรู้สึก เธอผิดขนาดนั้นเลยหรือ...พริกแกงทำได้เพียงถามตัวเองในใจ

“หลับสบายดีไหมล่ะหนูพริก?” เจ้าสัวบุรินทร์เอ่ยถามลูกสะใภ้หมาด ๆ พริกแกงที่เหม่อกับคำพูดของราเชนทร์สะดุ้ง หญิงสาวลอบมองหน้าสามีป้ายแดงเล็กน้อย แต่เขากลับเมินเฉย

“สบายดีค่ะคุณลุง” พริกแกงเอ่ยคำโกหกไป

“ลุงอะไรกัน เรียกพ่อได้แล้ว”

พริกแกงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จะเรียกเจ้าสัวบุรินทร์ว่าพ่อตามที่ท่านต้องการ เมื่อมองราเชนทร์ที่ดูไม่ค่อยพอใจเธอเท่าไหร่

“ลงไปได้แล้ว!” ราเชนทร์ไล่พริกแกงลงจากรถเมื่อเคลื่อนตัวพ้นจากคฤหาสน์อภิวัฒนากูลมาเพียงเล็กน้อย

พริกแกงชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือ หากเธอลงไปตอนนี้คงไปทำงานไม่ทันแน่นอน อีกยี่สิบนาทีก็จะถึงเวลาทำงานแล้ว การคำนวณของเธอคาดการณ์ว่าการไปรถส่วนตัวนั้นคงถึงเร็วกว่าการที่เธอจะไปรอรถที่ป้ายรถเมล์ ซึ่งจะมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“แต่ว่ามันจะสายแล้วนะคะ ถ้าพริกแกงลงตรงนี้คงไม่ไม่ทันแน่ ๆ” พริกแกงโต้แย้ง

“นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน” เขาไม่จำเป็นต้องสนใจ

“.....”

“เชิญ!”

พริกแกงจำต้องลงจากรถ หญิงสาวมองหารถแท็กซี่แต่กลับไม่มีผ่านมาซักคัน แต่เธอจะมามัวยืนรอก็ไม่ได้ เท้าเล็ก ๆ ก้าวอย่างเร่งรีบสายตาก็ดูเวลาควบคู่กันไป

ตึก! ตึก! ตึก! เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตรรถยนต์ที่ดังขึ้น

ปริ๊น!!!

“อ๊ะ! พี่ต้น” หญิงสาวชะงักฝีเท้า พบว่าเป็นต้นที่จอดขนาบข้าง

“น้องพริกแกง...จะไปทำงานใช่ไหมขึ้นมาสิครับ” ต้นเอ่ยชวนพริกแกงที่ยืนหอบ เธอไม่ปฏิเสธ หากการไปกับต้นจะทำให้เธอไม่ไปทำงานสาย

“ขอบคุณพี่ต้นมาก ๆ เลยนะคะ ถ้าไม่เจอพี่ต้นพริกแกงต้องไปทำงานสายแน่เลย” พริกแกงเอ่ยขอบคุณเมื่อชำเลืองดูเวลาที่ยังเหลือ

“ปกติแล้วน้องพริกแกงเดินมาทำงานเหรอครับ?” ต้นเอ่ยถามเพื่อชวนคุย

“ปกติพริกแกงนั่งรถประจำทางค่ะ แต่เมื่อเช้าพริกแกงตื่นสายนิดหน่อย” เธอไม่ตอบความจริง เพราะหากต้นรู้ว่าเธอถูกราเชนทร์ไล่ลงจากรถต้องมีคำถามต่อเป็นแน่

“แล้วบ้านน้องพริกแกงอยู่แถวนั้นเหรอ? พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” ฝ่ายต้นนั้นไม่ลดละความพยายาม ยังถามต่อในเรื่องที่อยากรู้

“ตายแล้ว พริกแกงลืมดูเวลาเลย พริกแกงขอบคุณพี่ต้นอีกครั้งนะคะ แต่ว่าคงต้องขอตัวก่อน” พริกแกงปลีกตัวออกมา ต้นได้แต่มองหญิงสาวตาละห้อย

 “เก่งดีนี่ที่มาทัน” ราเชนทร์เอ่ยทักทันทีที่เจอหน้าพริกแกง แต่เขาไม่ได้พูดทักทายเท่านั้นยังใช้คำพูดที่เจ็บแสบคงหวังให้เธอเจ็บปวด

“เธอนี่มันร่านดีจริง ๆ ลงจากรถฉันก็มีผู้ชายอีกคนรอรับ” เสียงพูดประชดประชันไม่ทำให้พริกแกงสนใจ ที่เธอไม่ได้โต้ตอบเพราะไม่อยากมีเรื่องกับเขา แค่รีบมาก็เหนื่อยเต็มที

“นี่เธอกำลังยั่วโมโหฉันอยู่ใช่ไหมพริกแกง!” ราเชนทร์รู้สึกเสียหน้าที่เธอให้เขาพูดอยู่ฝ่ายเดียว

“ปะ...เปล่าค่ะ” พริกแกงไม่เคยชินสักครั้งเมื่อโดนเขาขึ้นเสียงใส่

“พริกแกงแค่ไม่รู้ว่าควรตอบว่าอะไร” เป็นอย่างที่เธอพูด เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไงให้เขาพอใจ

“เหอะ อย่างนั้นก็ไม่ต้องตอบ” พริกแกงงุนงงกับชายหนุ่มที่อารมณ์แปรปรวนราวกับคนผีเข้า

“สวัสดีค่ะพี่เชนทร์” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศมาคุ

“ปราง พี่กำลังรออยู่พอดีเลย” ราเชนทร์ทักทายผู้หญิงตรงหน้าอย่างสนิทสนม

“ปราง นี่พริกแกงเลขาพี่” พริกแกงประนมมือไหว้หญิงสาวที่ดูมีอายุกว่า

“พริกแกง นี่ปราง...รุ่นน้องในคณะฉัน” ปรางทิพย์ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

“ปรางจะมาเป็นเลขาฉันตั้งแต่วันนี้”