ตอนที่ 4 แกไม่อยากให้แม่สบายเหรอ

“เอาล่ะ ๆ ลุงว่าในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเราก็จัดงานแต่งงานซะเลย” เจ้าสัวบุรินทร์ไม่ยอมปล่อยให้เสียโอกาสที่จะได้พริกแกงมาเป็นลูกสะใภ้เป็นแน่

“ไม่ครับ! / ไม่นะคะ!” สองเสียงพร้อมเพรียงกันปฏิเสธ

“ทำไมผมต้องแต่งด้วย แค่ออกไปปฏิเสธก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ” ราเชนทร์เสนอความคิดของตน เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจำเป็นต้องตามน้ำของผู้หญิงคนนั้นเลยมันไม่ใช่เรื่องจริงด้วยซ้ำ

“ไม่ได้นะคะ ทำแบบนั้นพริกแกงก็เสียหายแย่เลย” เรเชลเองก็ปกป้องเพื่อนสาวของตัวเองเช่นเดียวกัน

“ไม่เป็นไรหรอกเรเชล เรื่องนี้แม่พริกแกงเป็นคนก่อ ยังไงพริกแกงก็ต้องรับผิดชอบ” พริกแกงไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากใจกับเธอ เธอเองก็ไม่อยากให้ราเชนทร์เกลียดเธอไปมากกว่านี้ แค่นี้หน้าเธอเขาก็ไม่อยากจะมองแล้ว

“เห็นไหมครับ เขาก็รู้ดีว่าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” ราเชนทร์อดไม่ได้ที่จะพูดเหน็บ

“ไม่ได้ แกต้องแต่งงานกับหนูพริกแกง” เจ้าสัวบุรินทร์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยยื่นคำขาด

“ใช่ เรื่องนี้เรเชลเห็นด้วยค่ะคุณพ่อ” ราเชนทร์มองหน้าสองพ่อลูกที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ

“ก็แล้วทำไมผมต้องแต่ง ทั้งที่เรื่องมันไม่ได้เป็นความจริงเลยด้วยซ้ำ” เขาถามหาเหตุผลจากทั้งสอง

“ก็หนูพริกแกงเป็นฝ่ายเสียหาย เอาเถอะน่า...แกแต่งกับหนูพริกแกงไปมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย หนูพริกแกงเชื่อลุงนะ” ท่านบอกกับลูกชาย ก่อนจะเกลี้ยกล่อมพริกแกง

“นั่นสิพี่เชนทร์ ตอนนี้พี่เชนทร์เองก็ไม่ได้มีใคร หรือว่าพี่เชนทร์ไม่ได้ชอบผู้หญิง?” เรเชลทำตาโตเมื่อคิดไปถึงสิ่งที่ตัวเองพูดหรือว่าพี่ชายเธอไม่ชอบผู้หญิงจริง ๆ นะ

“เพ้อเจ้อไม่ใช่สักหน่อย พี่แค่ไม่ได้ชอบเพื่อนของเรเชล แล้วที่พี่ไม่อยากแต่งงานกับพริกแกงก็เพราะว่าคงไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเอาตัวเองมาเร่ขายกันแบบนี้!”

คำพูดนี้ของเขาทำให้พริกแกงรู้สึกจุกในอก หากแต่เธอโต้แย้งไม่ได้เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้เพราะมันคือเรื่องจริงแม่ทำกับเธอถึงขนาดนี้แล้วจะให้เขามองเธอดีได้อย่างไร

“พี่เชนทร์!! ทำไมปากเสียแบบนี้!” เรเชลหันไปฟาดเข้าที่แขนของพี่ชายที่พ่นคำหยาบคายออกมา เธอหันไปมองหน้าเพื่อนที่นั่งหน้าซีดด้วยความเห็นใจ

“พี่พูดความจริง” เขาไม่ได้สนใจว่าคนฟังนั้นจะรู้สึกยังไง ก่อนจะเดินจากไป

“หนูพริกแกงอย่าไปฟังคำพูดของพี่เขาเลยนะ” เจ้าสัวบุรินทร์เอ่ยกับคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ในใจคิดอยากจะตบหัวลูกชายสักทีไม่รู้ว่ามันปากร้ายได้ไงสิน่า

“ยังไงลุงก็จะให้เจ้าเชนทร์แต่งงานกับหนู” ท่านยังคงยืนยันคำตอบเดิม

“แต่พริกแกงว่า...”

“ยังไงหนูก็เป็นฝ่ายเสียหาย ลุงไม่ยอมให้คนอื่นว่าหนูได้หรอกนะ” ท่านไม่ปล่อยให้พริกแกงปฏิเสธ เขาเองก็อยากได้พริกแกงมาเป็นลูกสะไภ้อย่างที่บอกถึงแม้วิธีการของแม่พริกแกงจะดูไร้หัวคิดไปหน่อยแต่ก็เอาเถอะ เพราะเขาเองก็ยอมรับในตัวของเด็กสาวอย่างเต็มใจ

“ใช่แล้วพริกแกง พริกแกงเป็นฝ่ายเสียหายนะ ยังไงทางเราต้องรับผิดชอบ” เรเชลหว่านล้อมเสริมคำพูดของบิดา

“แต่คุณเชนทร์...” พริกแกงเริ่มคล้อยตาม แต่ยังคงเป็นกังวลกับคำพูดเมื่อสักครู่ของราเชนทร์ เธอคิดว่านานไปคนก็จะลืมไปเอง

“ลุงจะเกลี้ยกล่อมพี่เขาเอง” เจ้าสัวบุรินทร์ยิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาวตรงหน้า

“พริกแกงอย่ากังวลไปเลยนะ ทุกอย่างมันจะดีเอง” เรเชลยิ้มกริ่มเมื่อเกลี้ยกล่อมคนหัวอ่อนอย่างพริกแกงได้สำเร็จ

เรเชลเชื่อว่าสักวัน พี่ชายของเธอจะต้องหลงรักในความดีของเพื่อนสนิทของเธออย่างพริกแกงเข้าอย่างแน่นอน ให้ตายสิเธอเองก็ตื่นเต้นที่จะได้เพื่อนสนิทมาเป็นพี่สะใภ้แล้ว

หลังจากพูดุยกันอยู่นานพริกแกงหอบร่างที่เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงกลับมาที่บ้าน จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิง ในเมื่อผู้เป็นแม่ไม่ได้เต็มใจให้เธออยู่

เธอหวังว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปจะพบมารดารอตอบข้อสงสัยของเธอ แต่กลับไร้เงา

“เข้าบ่อนตามเคยสินะ” พริกแกงพึมพำ

พรึบ!!!

พริกแกงทิ้งตัวลงนอนที่โซฟากลางห้อง แม้มันจะมีขนาดไม่ใหญ่แต่มันก็เพียงพอต่อการเหยียดกายเมื่อเทียบกับขนาดตัวของเธอ

พริกแกงขอบตาร้อนผ่าว ฉับพลันน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันกลับไหลลงมา เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน หัวใจดวงน้อยระลึกถึงผู้เป็นพ่อ หากท่านยังอยู่คุณแม่คงจะไม่เปลี่ยนไปเช่นนี้ ชีวิตเธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้

หลังจากข่มตานอนมาทั้งคืนกลับกลายเป็นว่าเธอนอนไม่หลับ เวลาล่วงเลยจวบจนจะถึงเช้า แต่พริกแกงก็ไม่สามารถจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้สักที

แกร็ก!!!

ปัง!

แสงไฟสว่างขึ้นหลังจากที่ประตูปิดลง

“ว้าย!!!” คุณรวงข้าวร้องเสียงหลงเมื่อพบกับพริกแกงที่กำลังจ้องตน

“ถ้าฉันหัวใจวายตายจะทำยังไงห๊ะ นังลูกบ้า!” คุณรวงข้าวบ่นอุบ

“แล้วทำไมแกยังไม่นอนอีก?” หญิงมีอายุถามขึ้นเมื่อพริกแกงเอาแต่นั่งเงียบ

“แม่ไปก่อเรื่องอะไรไว้คะ”

“ฉันไม่ได้ก่อเรื่องสักหน่อย ก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ” คุณรวงข้าวพูดอย่างไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

“นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะคะแม่” พริกแกงเหนื่อยใจ

“นี่ยัยพริก แกเป็นลูกฉันนะ แกจะทำเพื่อฉันสักครั้งได้มั้ยล่ะ!” คุณรวงข้าวเริ่มขึ้นเสียง

“แล้วทุกวันนี้หนูไม่ได้ทำเพื่อแม่เหรอคะ หนูทำงานหนักก็เพื่อแม่ทั้งนั้น” หยดน้ำตาที่เพิ่งหยุดกลับหลั่งไหลอีกครั้ง

“แกดูสภาพความเป็นอยู่ของแม่ตอนนี้สิ แกดู!” เธอชี้ให้ลูกสาวดูบริเวณรอบ ๆ

“แกไม่อยากให้แม่สบายเหรอพริกแกง ถือว่าทำเพื่อแม่สักครั้งเถอะนะ” คุณรวงข้าวรู้ดีว่าต้องพูดยังไงพริกแกงถึงจะใจอ่อน

“แม่ก็เลิกเล่นการพนันสิคะ ยังไงเงินมันก็พอใช้แน่ ๆ” เธอไม่ได้สนใจน้ำหูน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าผู้เป็นแม่

“แกกำลังพูดไร้สาระอะไร แกรู้ไหมที่ฉันเข้าบ่อนเพราะว่าฉันไปเพื่อคลายเครียด” คุณรวงข้าวยังคงหาข้ออ้างให้ตัวเอง

“หยุด! ฉันจะไปนอนแล้ว ขี้เกียจทะเลาะกับแกเต็มทน!” พริกแกงต้องหุบปากเมื่อผู้เป็นแม่เดินเข้าห้องไปทิ้งให้เธอยืนตั้งคำถามอยู่เพียงลำพัง

เธอทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ในหัวสมองยังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ภาวนาให้มันเป็นเพียงแค่ความฝัน

 เมื่อเผลอหลับไปไม่กี่ชั่วโมงเธอก็ตื่นขึ้นมาเช้าวันใหม่ซึ่งเป็นวันที่ไม่สดชื่นเอาเสียเลย

ดวงตาที่ผ่านการร้องให้มาทั้งคืนบวมจนแทบจะลืมไม่ขึ้น

“เฮ้อ...” พริกแกงถอนหายใจยาว แม้เธอจะไม่อยากตื่นเพียงใด แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่บังคับทำให้เธอจำต้องลุกไปอาบน้ำ พริกแกงปล่อยให้น้ำไหลชโลมกาย แม้น้ำจะเย็นเพียงใดแต่นั่นไม่ทำให้เธอสดชื่นเลยซักนิด

บริษัทอภิวัฒนากูล

“พริกจ๊ะ พริก... พริกแกง!” เรียกเสียงดังขึ้นเป็นครั้งที่สามเมื่อผู้ที่เป็นเจ้าของชื่อนั้นยังคงนิ่ง

“คะ ค่ะพี่ต้น” เธอตอบรับบุคคลที่เรียกชื่อต้น หนุ่มฝ่ายการเงิน

“พี่ฝากเอกสารให้คุณเชนทร์เซ็นหน่อยสิครับ” พริกแกงรับแฟ้มเอกสารจากมือชายหนุ่ม

“โอเคไหม? ทำไมนั่งเหม่อเชียว” เขาพอจะทราบข่าวมาบ้าง แต่ก็ไม่อยากเอ่ยปากถามด้วยเป็นเรื่องส่วนตัว

“พริกแกงไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พี่ต้นไปทำงานเถอะ” เธอตัดบท

“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจคุยกับพี่ได้นะ” เขายังคงตื้อ

“พริกแกงไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ” พริกแกงเดินเลี่ยงออกมาเพื่อบอกว่าตอนนี้เธอไม่พร้อมที่จะคุยกับใคร

พริกแกงยืนอยู่หน้าประตูห้องเป็นเวลานาน เธอกำลังทำใจเพื่อที่จะเปิดประตูเข้าไปเผชิญกับชายหนุ่มที่อยู่ด้านใน

“ฟู่วววว~”

มือเล็กเตรียมเคาะประตู ฉับพลันประตูบานใหญ่กลับเปิดออกมาตามด้วยคนด้านในที่ก้าวขาออกมาโดยไม่ทันระวัง ทำให้แผงอกกว้างปะทะเข้ากับหน้าผากของพริกแกง

“มีอะไร!”