ตอนที่ 3 เธอวางแผนใช่มั้ย!

 “แกหอบเสื้อผ้ามาที่นี่ทำไม!” คุณรวงข้าวเอ่ยถามเมื่อเห็นลูกสาวมากดออดยืนกอดกระเป๋ารออยู่หน้าห้อง

“หนูขอมาอยู่กับแม่สักพักน่ะค่ะ ไว้หนูหาที่อยู่ใหม่ได้หนูจะย้ายออก” พริกแกงเอ่ยขอมารดาด้วยนำเสียงอ้อน ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่นำพาให้คนเป็นแม่ใจอ่อนแต่กลับโมโหเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม

“แกหมายความว่ายังไง คนที่บ้านนั้นไล่แกออกมาอย่างนั้นเหรอ ห๊ะ!” พริกแกงหลับตาปี๋เพราะเสียงตวาดของมารดา

“มะ...ไม่ใช่ค่ะ หนูย้ายออกมาเอง”

“แม่ให้หนูอยู่ที่นี่เถอะนะคะ หนูสัญญาว่าจะหาเงินให้ได้มากขึ้น เราจะไม่พึ่งคนอื่นอีกแล้ว หนูนอนที่โซฟานี่ก็ได้ นะคะแม่” พริกแกงพูดเสียงสั่นเครือ

“ได้สิ แต่ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน”

“แม่ว่ามาได้เลยค่ะ” สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มแป้น เมื่อคิดว่ามารดาจะใจอ่อน

“แกต้องแต่งงานกับผู้ชายบ้านอภิวัฒนากูล!” คุณรวงข้าวยื่นข้อเสนอ

“แม่!” เธอเองก็รู้สึกเหนื่อยใจ ไม่เข้าใจเหตุผลว่าทำไมแม่ถึงต้องการให้เธอแต่งงานขนาดนี้

“แกไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่เฉย ๆ แม่เตรียมการไว้ให้แกหมดแล้ว” พริกแกงรู้สึกไม่ไว้ใจกับคำพูดของคุณรวงข้าว

“แม่หมายความว่ายังไงคะ?”

“เดี๋ยวแกก็รู้เอง” หญิงมีอายุยิ้มกริ่ม ต่างจากพริกแกงที่มีสีหน้ากังวล

บริษัทอภิวัฒนากูล

ราเชนทร์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเมื่อเปิดไปเจอกับข่าวที่กำลังเป็นกระแสอยู่ตอนนี้ โดยปกติเขาจะเข้าโซเชียลเพื่อดูข่าวเกี่ยวกับเรื่องแวดวงธุรกิจ แต่วันนี้กลับมีข่าวซุบซิบผ่านหูซึ่งเขาคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ เขาตั้งใจจะเลื่อนผ่านและสุดท้ายเขาต้องหยุดฟังเพราะคนในเนื้อข่าวนั่นคือเขาเอง!

“พริกแกง...เข้ามาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

พริกแกงกระวีกระวาดเข้ามาหาเจ้านายหนุ่มทันทีที่มีคำสั่ง เธอลอบสังเกตราเชนทร์ที่กำลังโกรธใครบางคนคงไม่ใช่เธอหรอกใช่ไหมเธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่!

“คุณเชนทร์มีอะไรให้พริกแกงรับใช้หรือเปล่าคะ?” เธอถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ด้วยปฏิกิริยาของเขาที่ไม่น่าเข้าใกล้เสียเท่าไหร่

ตุบ!!!

เขาวางแท็บเล็ตยี่ห้อหรูลงอย่างไม่สนใจราคา

“เธอตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกใช่มั้ย!” เขาตั้งคำถาม พริกแกงอ่านเนื้อข่าวด้านในที่แม่ของตนนั้นร้องห่มร้องไห้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าว

‘อันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากออกมาพูดถึงเรื่องนี้หรอกนะคะ แต่สิ่งที่เขากระทำมันทำให้ลูกสาวของฉันเสียหาย’ คุณรวงข้าวสะอึกสะอื้นเรียกความสงสาร

‘อึก! ฉันไม่ได้ต้องการอะไร ขอเพียงแค่เขาเป็นลูกผู้ชายมากพอ และรับผิดชอบพริกแกงลูกของฉันค่ะ’

‘ลูกชายของเจ้าสัวบุรินทร์ไม่ทราบว่าเป็นคนโตหรือคนรองคะ? ’ เสียงแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฮือฮา

‘เรื่องนี้ฉันขอไม่พูดแล้วกันนะคะ’ คุณรวงข้าวทิ้งปริศนาก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางคำถามมากมาย

พริกแกงแข้งขาอ่อนแรงขึ้นมาทันที เธอไม่คิดว่าผู้เป็นแม่จะใช้วิธีนี้เพื่อบีบบังคับตนกับคนตรงหน้า ดูก็รู้ว่าตอนนี้เขาไม่พอใจขนาดไหน

ปัง!

เสียงกำปั้นทุบโต๊ะด้วยความโมโหทำเอาเธอสะดุ้งดวงตากลมโตมองเขาด้วยความหวาดกลัว

“ฉันถามว่าเธอกับแม่วางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย ตอบ!!!” ราเชนทร์ประชิดตัวพริกแกง มือของเขากำต้นแขนของเธอแน่นทั้งสองข้างแล้วเขย่าเธอเพื่อเค้นหาคำตอบ

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ ๆ พริกแกงขอไปคุยกับแม่ก่อนนะคะ” พริกแกงพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนแต่ยิ่งพูดแก้ตัวก็เหมือนกับยิ่งหาเรื่องใส่ตัวเพราะนอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้วเขายังลงแรงบีบแขนเธอแน่นมากขึ้นกว่าเดิม

“คุณเชนทร์คะ ปล่อยพริกแกงก่อนนะคะ พริกแกงเจ็บ” พริกแกงพยายามแกะมือของราเชนทร์ที่จับเธอไม่ยอมปล่อยทั้งน้ำเสียงและดวงตาเว้าวอนเต็มที่ตอนนี้เธอแทบจะร้องไห้ออกมา

ราเชนทร์จ้องคนตรงหน้าที่ดวงตาคลอหน่วยไปด้วยน้ำตาก่อนจะหันไปมองแขนที่บุ๋มจากแรงกด เขาชะงักเมื่อรู้สึกว่าทำรุนแรงไป

เขาผ่อนปรนลมหายใจแล้วปล่อยมือออกจากเธอไม่เบานัก มือหนากำแน่นทิ้งลงข้างตัวก่อนพูดลอดไรฟันจากการข่มกลั้นอารมณ์

“ออกไปได้แล้วไป!” เขาต้องใช้เวลาเพื่อจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง

หลังที่รีบออกมาจากห้องราเชนทร์พริกแกงต่อสายหามารดาทันที พริกแกงรู้สึกร้อนใจเมื่อผู้เป็นแม่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แต่กลับหายไปเช่นนี้ ดูสิไม่รับโทรศัพท์เธอเลยด้วยซ้ำ

พริกแกงเลื่อนลอย แม้จะอยากทราบเหตุผลที่ผู้เป็นแม่ทำ แต่เธอก็ยังต้องทำงานของตัวเองให้เต็มที่

หญิงสาวต้องสู้กับสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เธอ ทุกคนล้วนมีคำถามแต่หากไม่มีใครกล้าเดินเข้ามาถามเธอในตอนนี้

เจ้าสัวบุรินทร์ปิดสมาร์ตทีวีจอกว้างเมื่อข่าวจบลง ท่านเองก็คิดไม่ถึงว่าคุณรวงข้าวจะกุข่าวขึ้นมาเช่นนี้

“คุณพ่อเห็นข่าวหรือยังคะ?” เรเชลถามเจ้าสัวบุรินทร์อย่างร้อนใจ เธอเองก็เพิ่งจะทราบข่าวถึงได้รีบมา

“พ่อก็เพิ่งเห็นนี่แหละ” เจ้าสัวบุรินทร์ถอนหายใจ

“พี่ชายเราก็น่าจะรู้แล้วเหมือนกัน”

“แล้วแบบนี้พี่เชนทร์จะทำอะไรพริกแกงหรือเปล่าคะ ยิ่งไม่ชอบพริกอยู่ด้วย แม่พริกนี่ก็กระไร ทำไมทำอะไรแบบนี้” ความร้อนใจยิ่งทวีคูณเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ทั้งสองอยู่ด้วยกัน ยิ่งพี่ชายของตนที่ชอบหาเรื่องพริกแกงเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย แล้วยิ่งโกรธเคืองผู้เป็นแม่ของเพื่อนสนิทที่หาเรื่องให้ลูกสาวโดยไม่รู้ตัว

“หนูโทรหาพริกแกงก่อนดีกว่า” เรเชลคว้าโทรศัพท์มือหวังจะโทรหาเพื่อนสาว แต่ผู้เป็นพ่อดักไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอก พ่อโทรบอกให้พี่ชายเรากลับมาพร้อมกับหนูพริกแกงแล้วล่ะ” ท่านต้องการเรียกทั้งสองมาคุยพร้อม ๆ กันในเมื่อข่าวมันออกไปแบบนั้นแล้วก็ต้องช่วยกันหาทางออก

“มาพอดีเลยค่ะ” เรเชลเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์เคลื่อนเข้ามายังบริเวณบ้าน เธอวิ่งออกไปอย่างร้อนรนใจ

“พริกแกง...มาแล้วเหรอ เรเชลกำลังเป็นห่วงเลย” เรเชลเกาะแขนพริกแกงที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม

จะไม่ให้เธอหน้าซีดได้อย่างไร ราเชนทร์เล่นเหยียบมิดไมล์จนถึงบ้านขนาดนี้

“เข้าไปข้างในเถอะคุณพ่อรออยู่” เรเชลบอกพี่ชายที่เอาแต่ยืนจ้องพริกแกงไม่วางตา ด้วยสายตาที่แทบจะกินหัวเธอ

“หนูพริกแกงพอจะบอกลุงได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” แม้รู้ดีว่าเธออาจไม่รู้เรื่อง แต่ท่านก็อยากฟังความเห็นจากเธอ

พริกแกงที่ได้แต่นั่งก้มหน้า สะดุ้งขึ้นเมื่ออยู่ ๆ เจ้าสัวบุรินทร์เริ่มถาม เธอพยายามตั้งสติเรียบเรียงคำพูด

“พริกแกงเองก็ไม่ทราบค่ะว่าทำไมคุณแม่ถึงทำแบบนั้น” หากรู้ล่วงหน้าเธอต้องห้ามผู้เป็นมารดาอย่างแน่นอน

“พูดออกมาได้ว่าไม่รู้ อย่างเธอมันเรียกว่าสมรู้ร่วมคิดต่างหาก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่หอบเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกหรอก” ราเชนทร์อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น

“พี่เชนทร์...ฟังพริกแกงอธิบายก่อนไม่ได้เหรอคะ” เรเชลเอ็ดพี่ชายที่มักจะไม่มีเหตุผลและเจ้าอารมณ์ไม่ฟังใครในบางครั้ง และยิ่งเป็นพริกแกงด้วยไม่ว่าจะพูดอะไรออกมาก็เหมือนเจ้าตัวจะไม่ฟัง

“เอาเถอะ ไหนพูดต่อสิ”

เจ้าสัวบุรินทร์ส่งสัญญาณให้พริกแกงพูดต่อ

“พริกแกงไม่ทราบมาก่อนค่ะว่าคุณแม่จะทำแบบนี้ ตอนนี้พริกแกงก็ติดต่อคุณแม่ไม่ได้ด้วยค่ะ” พริกแกงพยายามอธิบาย เธอเองก็ร้อนใจไม่ต่างจากทุกคน เจ้าสัวบุรินทร์ก็เห็นความตึงเครียดของหญิงสาวก็คิดว่าเธอคงไม่รู้เรื่องจริง ๆ นั่นแหละ

“เอาล่ะ ๆ ลุงว่าในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเราก็จัดงานแต่งงานซะเลย”