บทที่8 หึงหรอ

บทที่8 หึงหรอ

ลิลลี่ถอนหายใจออกมาด้วยความระเหี่ยใจ เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องเพราะไม่อยากให้ห้องข้างๆ ออกมาด่าที่ส่งเสียงดังรำคาญใจ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู คินทร์ก็ก้าวตามเข้ามาติดๆ พร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง!

"ทำไมต้องมาคอยบงการชีวิตฉันขนาดนี้คินทร์ ฉันเหนื่อยนะ นายก็เห็นว่าฉันเพิ่งเลิกงาน" ลิลลี่เหวี่ยงกระเป๋าลงบนโซฟาแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

"เหนื่อยงานหรือเหนื่อยเพราะมัวแต่โปรยเสน่ห์ให้ไอ้วินนั่นกันแน่ ให้เบอร์มันไปแล้วนี่ คงจะรอนัดกันต่อสิไช่มั้ย?"    คินทร์พูดจาถากถางพลางเดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัว

ลิลลี่จ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ ความโกรธทำให้เธอเผลอถามออกไปในสิ่งที่จี้จุดเขาที่สุด "ถามจริงเหอะ นายแสดงอาการบ้าคลั่งขนาดนี้ นายหึงฉันหรือไง?"

คำถามนั้นทำให้คินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเขาชาวาบก่อนจะรีบแค่นหัวเราะกลบเกลื่อน "หึง? อย่างฉันเนี่ยนะจะไปหึงลูกหนี้สภาพซอมซ่อแบบเธอ! อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยลิลลี่ ฉันก็แค่ไม่อยากให้เงินห้าล้านของฉันต้องสูญเปล่าเพราะเธอเอาเวลาไปร่านหาผู้ชายจนไม่มีปัญญาทำงานใช้หนี้!"

"ถ้าไม่ได้หึงก็หุบปากแล้วกลับไปซะ!"

ครืดดด ครืดดด...

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโซฟาก็สั่นรัว ลิลลี่และคินทร์หันไปมองพร้อมกัน หน้าจอปรากฏชื่อ 'วิน'

คินทร์ตาขวางขึ้นมาทันที เขาอาศัยช่วงที่ลิลลี่กำลังอึ้งพุ่งตัวไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาตัดหน้าเธอ

"เอาคืนมานะคินทร์!" ลิลลี่ร้องลั่นและพยายามยื้อยุดแย่งโทรศัพท์จากมือหนา

แต่คินทร์กลับชูมันขึ้นเหนือหัวแล้วกดรับสายเสียเอง เขาฟังเสียงปลายสายที่ทักทายมาอย่างอ่อนหวานว่า "ลิลลี่ครับ ถึงห้องหรือยัง วินเป็นห่วง"

"ลิลลี่ไม่ว่าง! และดึกป่านนี้แล้วเลิกโทรมาวุ่นวายกับผู้หญิงของคนอื่นสักที ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!" คินทร์ตะคอกใส่โทรศัพท์เสียงดังสนั่นก่อนจะกดตัดสายทิ้งและปิดเครื่องทันที

ลิลลี่ยืนตัวสั่นด้วยความโมโหที่เขาถือวิสาสะ "นายทำบ้าอะไรลงไป! นายมีสิทธิ์อะไรไปพูดแบบนั้นกับเขา!"

"ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอลิลลี่! และถ้าเธอยังกล้าคุยกับมันอีก ฉันจะทำให้เธอไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยคอยดู!" คินทร์กระชากแขนเธอเข้าหาตัวด้วยแรงหึงที่เจ้าตัวยังปากแข็งไม่ยอมรับ

ลิลลี่จ้องมองการกระทำที่ป่าเถื่อนของคินทร์ด้วยแววตาที่สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธจัดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด เธออาศัยจังหวะที่คินทร์กำลังยืนทำหน้ายักษ์สะใจ แย่งโทรศัพท์คืนมาได้อย่างรวดเร็ว

เธอรีบกดเปิดเครื่องทันที แม้คินทร์จะพยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งอีกครั้ง แต่ลิลลี่ก็ชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

"ถ้าเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะแจ้งนิติให้ลากนายออกไป เดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงเด็ดขาดนั่นทำให้คินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ลิลลี่รีบกดโทรกลับหาเบอร์ล่าสุดทันที และเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็รับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"วิน...ลี่เองนะ" ลิลลี่กรอกเสียงลงไปพลางจ้องตาคินทร์เขม็ง "เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะที่คนแถวนี้มารยาททรามใส่ พอดีลี่ทำโทรศัพท์หล่นน่ะ แล้วมีคนบ้าแถวนี้เก็บได้เลยพูดจาไม่รู้เรื่อง"

คินทร์ได้ยินคำว่า 'คนบ้า' ถึงกับกัดฟันกรอดก้าวเข้ามาประชิดตัวลิลลี่จนหน้าแทบจะชนกัน แต่ลิลลี่ก็ไม่ถอยหนี

"ขอโทษจริงๆ นะวิน ลี่เพิ่งถึงห้องเมื่อกี้เอง งานวันนี้เหนื่อยมากเลย ไว้วันหลังเราไปหาอะไรกินกันนะ...อื้ม ได้สิ นอนหลับฝันดีนะวิน"

ลิลลี่กดวางสายพร้อมกับยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เธอวางโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์แล้วกอดอกมองหน้าคินทร์ที่ตอนนี้โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด

"ทีนี้ก็กลับไปได้แล้วคินทร์ นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันว่าจะต้องคุยกับใคร หรือห้ามคุยกับใคร นายไม่ใช่พ่อฉัน!"

"ลิลลี่! ท้าทายฉันเหรอ!" คินทร์กระชากไหล่บางทั้งสองข้างเข้าหาตัว "เธอกล้าขอโทษมันต่อหน้าฉัน แล้วยังนัดมันไปกินข้าวอีกงั้นเหรอ?"

"ก็ถ้านายยังปากหมาใส่คนรอบข้างฉันไม่เลิก ฉันก็จะทำแบบนี้แหละ! ในเมื่อนายบอกว่านายไม่ได้หึง ฉันจะไปเดตกับใครมันก็เรื่องของฉัน!"

ลิลลี่เอ่ยออกไปอย่างเด็ดขาด ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในตาของคินทร์อย่างไม่ยอมแพ้ "หนี้ของพ่อฉันสร้างไว้ ฉันก็รับสภาพจ่ายคืนให้นายแล้ว นายก็อย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก เราไม่ได้เป็นอะไรกัน! และห้องนี้ ฉันก็จ่ายค่าเช่า ไม่ได้มาขออยู่ฟรีๆ และถ้ารู้ว่าคอนโดนี้เป็นของคนอย่างนาย ฉันก็จะไม่อยู่หรอก ที่ฉันมาอยู่ที่นี่ เพราะมันติดรถไฟฟ้าต่างหาก!"

คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความอัดอั้นทำให้คินทร์ถึงกับหน้าชา เขาบดกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่อก ทั้งโกรธที่โดนตอกหน้า และหงุดหงิดที่ลิลลี่ขีดเส้นกั้นระหว่างเขากับเธอไว้อย่างชัดเจนว่า 'ไม่ได้เป็นอะไรกัน'

คินทร์แค่นยิ้มร้าย แววตาที่เคยมองอย่างสับสนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดูถูกทันที "เธอคิดว่าฉันชอบคนอย่างเธอเหรอลิลลี่? หลงตัวเองไปหรือเปล่า เธอมีอะไรให้ฉันสนใจมั้ย ฐานะ หน้าตา หรือสังคม เธอมีอะไรดีพอจะเทียบฉันได้บ้าง ฉันแค่อยากได้เงินคืนเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย อย่างเธอให้ฟรีฉันก็ไม่เอา ไม่รู้ว่าผ่านใครต่อใครมาบ้างแล้ว!"

คำดูหมิ่นที่ออกจากปากคนตรงหน้าทำเอาลิลลี่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโมโหถึงขีดสุด ความเสียใจที่สะสมมาบวกกับการถูกย่ำยีศักดิ์ศรีทำให้เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ถ้าอย่างนั้นก็เลิกมาวุ่นวายได้แล้ว! เงินฉันจะผ่อนให้ทุกเดือนจนกว่าจะครบห้าล้าน และอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำอีกนะว่าอย่ามาเหยียบที่นี่อีก...ฉันเกลียดนาย!"

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรงจนหน้าของคินทร์สะบัดไปตามแรงตบ ลิลลี่หอบหายใจถี่ จ้องหน้าเขาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

คินทร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง รอยนิ้วมือแดงก่ำค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนแก้ม เขาค่อยๆ หันใบหน้ากลับมามองลิลลี่ด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ ความโกรธแค้นและความหงุดหงิดที่โดนท้าทายทำให้เขาสติขาดผึง

"เกลียดฉันนักใช่ไหม!"

คินทร์พุ่งเข้าหาลิลลี่อย่างรวดเร็ว เขาคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของเธอแล้วกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง ก่อนจะก้มลงปิดปากที่กำลังจะอ้าด่าเขาด้วยจูบที่รุนแรงและป่าเถื่อน ลิลลี่พยายามดิ้นรนและทุบตีแผงอกเขา แต่เขากลับยิ่งบดขยี้จูบนั้นลงไปอย่างต้องการลงโทษ

เขาผละริมฝีปากออกมาเพียงนิด จ้องมองดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอด้วยความสะใจ "อยากโดนอีกไหม! ถ้ายังกล้าตบหน้าฉัน หรือกล้ายุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก ฉันจะทำให้มากกว่าจูบ จำไว้ลิลลี่!"

ลิลลี่ผลักอกเขาออกสุดแรงพลางถอยกรูดไปข้างหลัง เธอใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองอย่างแรงด้วยความรังเกียจ น้ำตาที่คลอหน่วยตาไม่ได้มาจากความกลัว แต่มันคือความแค้นใจที่ถูกดูหมิ่นศักดิ์ศรี

"ใช่! ฉันผ่านมาเยอะแล้วยังไงล่ะ!" ลิลลี่ตะคอกใส่หน้าเขาประชดคืนทั้งน้ำตา "ฉันมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงิน ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินอย่างที่นายว่านั่นแหละ คนสูงส่งอย่างนายก็อย่ามาลดตัวยุ่งกับคนสกปรกอย่างฉันเลย!"

คินทร์ชะงักไป แววตาที่เคยกราดเกรี้ยวสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอ แต่ทิฐิที่มีมากกว่าทำให้เขาไม่ได้เอ่ยคำขอโทษออกมา

"ในเมื่อฉันมันไร้ค่า งั้นนายก็ไสหัวออกไปจากห้องฉันซะ! ออกไป!! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"

ลิลลี่เดินไปกระชากประตูเปิดกว้างแล้วชี้หน้าไล่เขาด้วยมือที่สั่นเทา เธอสะอื้นฮักจนตัวโยนแต่ยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อและเกลียดชังอย่างที่สุด

คินทร์บดกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาจ้องหน้าลิลลี่นิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะก้าวเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ปัง!

เสียงประตูที่ปิดลงพร้อมกับร่างของคินทร์ที่ลับตาไป ทำให้ลิลลี่ปล่อยโฮออกมาทันที เธอล็อกห้องแล้วทรุดลงนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง คำพูดดูถูกของเขาที่บอกว่า 'ให้ฟรีก็ไม่เอา' หรือ 'ไม่รู้ผ่านใครมาบ้าง' มันทิ่มแทงหัวใจเธอจนเจ็บไปหมด

นับจากคืนนั้นที่ห้องพัก ลิลลี่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความเสียใจและหยดน้ำตาถูกแปรเปลี่ยนเป็นกำแพงน้ำแข็งที่สูงชัน เธอเลือกที่จะปฏิบัติตามคำที่เขาเคยดูถูกเอาไว้ นั่นคือการทำให้เขาเห็นว่าเขาไม่มีตัวตนในสายตาเธออีกต่อไป

เวลาผ่านไปหลายวันที่มหาวิทยาลัย ลิลลี่ใช้ชีวิตตามปกติ เรียนหนังสือและหัวเราะอยู่กับ ลูกพีช และ แตงโม อย่างร่าเริง แต่ทุกครั้งที่ต้องเดินสวนกับกลุ่มของคินทร์ตามทางเดิน หรือแม้แต่ตอนที่นั่งกินข้าวอยู่ในโรงอาหารเดียวกัน ลิลลี่กลับทำเพียงแค่เดินผ่านไปเฉยๆ สายตาของเธอราบเรียบและว่างเปล่า ราวกับว่าร่างสูงใหญ่ของ คินทร์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ

เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ไม่มีการหลบตา เพราะการหลบตาแปลว่ายังรู้สึก แต่สิ่งที่ลิลลี่ทำคือการ 'มองผ่าน' ไปอย่างไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ

ทางด้าน คินทร์ แม้ภายนอกจะยังคงรักษาฟอร์มเข้ม นั่งหน้านิ่งอยู่ในกลุ่มเพื่อนอย่างนิกและเพลิง แต่สายตาของเขากลับคอยลอบมองตามแผ่นหลังบางของลิลลี่อยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เห็นเธอหัวเราะกับคนอื่น หรือเห็นวินเดินเข้าไปทักทายเธอแล้วเธอยิ้มตอบอย่างสดใส หัวใจของคินทร์กลับรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

"ไอ้คินทร์ มึงมองเขาจนตาจะหลุดแล้วนะนั่น ไม่เข้าไปทักหน่อยเหรอวะ" นิกเอ่ยแซวเมื่อเห็นเพื่อนรักเอาแต่นิ่งเงียบผิดปกติ

"ใครมอง? กูแค่ดูว่าวันนี้ยัยนั่นจะไปหาเรื่องอ่อยใครอีกหรือเปล่าต่างหาก" คินทร์ตอบเสียงเรียบพลางยกน้ำขึ้นดื่มกลบเกลื่อนร่องรอยความกระวนกระวาย

เขาอยากจะเดินเข้าไปหา อยากจะเข้าไปหาเรื่องเหมือนทุกครั้งเพื่อให้เธอสนใจ แต่พอเห็นสายตาที่เฉยชาของลิลลี่ที่มองผ่านเขาไปราวกับคนไม่รู้จักกัน คินทร์ก็ก้าวขาไม่ออก ทิฐิและฟอร์มที่ค้ำคอทำให้เขาทำได้เพียงแค่ยืนกำหมัดแน่นและมองดูเธอเดินไกลออกไปเรื่อยๆ

ความเงียบงันระหว่างคนทั้งคู่เริ่มก่อตัวเป็นความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่ว โดยเฉพาะคินทร์ที่เริ่มจะทนไม่ได้กับการถูกเมินเฉยแบบนี้