บทที่7 หนีเสือปะจระเข้

บทที่7 หนีเสือปะจระเข้

ลิลลี่จัดการกดโอนเงินหนึ่งแสนบาทคืนให้คินทร์ต่อหน้า เพื่อตัดรำคาญและหวังว่าเขาจะเลิกยุ่งกับเธอสักที แม้จะรู้ความจริงแล้วว่าที่พักแห่งนี้เป็นของครอบครัวเขา แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนี้ นอกจากต้องอดทนและใช้ชีวิตต่อไป

วันต่อมา ลิลลี่พยายามรวบรวมกำลังใจและกลับไปเรียนตามปกติที่คณะบัญชี ทันทีที่เธอปรากฏตัว ลูกพีช และ แตงโม ก็โผเข้ามากอดเพื่อนรักด้วยความดีใจจนเกือบจะร้องไห้

"ลี่! ดีใจจังที่มึงกลับมาเรียน" ลูกพีชบอกพร้อมกับลูบแขนเพื่อนเบาๆ

"พวกกูเป็นห่วงมึงแทบแย่ ต่อไปนี้มีอะไรต้องบอกพวกเรานะ ห้ามหายไปเงียบๆ แบบนั้นอีก" แตงโมเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ตลอดช่วงเช้า ทั้งสามคนตั้งใจเรียนอย่างหนัก ลิลลี่พยายามจดจ่ออยู่กับตำราเพื่อไม่ให้หัวใจฟุ้งซ่านเรื่องแม่และเรื่องหนี้สินที่ยังค้างคา จนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง ทั้งสามคนจึงเดินลงมาที่โรงอาหารของคณะเพื่อหาอะไรกินตามปกติ

แต่ทว่า ทันทีที่เดินเข้ามาในโรงอาหาร สายตาของลิลลี่ก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของคินทร์ที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนอย่าง นิก และ เพลิง พอดี ดูเหมือนว่ากลุ่มของคินทร์จะเลือกมากินข้าวที่คณะบัญชีในวันนี้ และจังหวะที่ลิลลี่เงยหน้าขึ้น คินทร์ก็กำลังจ้องมองมาที่เธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ลี่ มึงไหวมั้ย ถ้าไม่โอเคพวกกูพาไปกินข้างนอกก็ได้นะ" ลูกพีชกระซิบถามพลางมองไปทางกลุ่มของคินทร์ที่นั่งเด่นอยู่กลางโรงอาหาร

"ไม่เป็นไรหรอกมึง คนตั้งเยอะแยะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรบ้าๆ หรอก" ลิลลี่ตอบเพื่อนไปแบบนั้น ทั้งที่ใจข้างในเริ่มสั่นรัว เธอพยายามก้มหน้าเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อหาโต๊ะว่าง

แต่ดูเหมือนคินทร์จะไม่ยอมปล่อยให้เธอทำตัวเป็นธาตุอากาศได้นานนัก ทันทีที่เขาเห็นลิลลี่ เขาก็วางช้อนในมือลงทันที แววตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก

"ไอ้คินทร์ มึงมองลิลลี่ตาไม่กะพริบเลยนะ" เพลิงเอ่ยแซวพลางตักข้าวเข้าปาก "เขากลับมาเรียนได้ก็ดีแล้ว มึงก็อย่าไปหาเรื่องเขาอีกล่ะ"

"กูไม่ได้หาเรื่อง กูแค่จะทวงงาน" คินทร์ตอบเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "พวกมึงนั่งกินไปก่อนนะ กูมีธุระต้องเคลียร์"

คินทร์เดินตรงดิ่งเข้าไปหาโต๊ะที่สามสาวเพิ่งจะวางกระเป๋าจองที่นั่งได้สำเร็จ เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังลิลลี่จนเงาทับร่างของเธอ ลิลลี่ที่กำลังจะนั่งลงถึงกับชะงักและถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

"อะไรของนายอีกคินทร์ นี่มันเวลาพักเที่ยงนะ" ลิลลี่หันไปประจันหน้ากับเขา

"เวลาพักของเธอ แต่ไม่ใช่เวลาพักหนี้ของฉัน" คินทร์พูดพลางกอดอกมองเธอด้วยท่าทางยโส "เงินแสนนึงที่โอนมาเมื่อวาน ฉันหักแค่ค่าดอกเบี้ยที่เธอหายหัวไปอาทิตย์นึงนะ ส่วนเงินต้นยังอยู่ครบห้าล้าน"

"นายจะบ้าเหรอ! ดอกเบี้ยอะไรแสนนึงในอาทิตย์เดียว นายมันหน้าเลือด!" ลิลลี่เผลอเสียงดังจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันเหนือกว่าเธฮทุกอย่างและยังเป็นเจ้าของห้องที่เธอซุกหัวนอนอยู่ตอนนี้ด้วย อ้อ แล้วจำสัญญาได้ใช่มั้ย?" คินทร์โน้มตัวลงมาใกล้จนลิลลี่ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา "เย็นนี้ไปรอฉันที่ห้อง ฉันมีงานด่วนให้เธอทำ ถ้าไม่ไป ฉันจะถือว่าเธอเบี้ยวสัญญา และฉันจะไปทวงถึงในห้องเหมือนเมื่อวาน"

คินทร์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยท่าทางหงุดหงิดพลางหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแก้เก้อ นิกที่มองเหตุการณ์อยู่ตลอดถึงกับอดรนทนไม่ไหวหันไปสะกิดแขนเพื่อนรักพร้อมกับยิ้มล้อเลียน

"ไอ้คินทร์ กูถามจริงเหอะ มึงชอบลิลลี่ใช่ไหมวะ?" นิกถามเปิดประเด็น "มึงตามจิกเขาไม่หยุดแบบนี้ กูเห็นแล้วนึกว่าไก่จิกข้าวเปลือกเลยนะมึง"

"เออจริง" เพลิงเสริมพลางหัวเราะร่วน "ถ้าไม่ชอบจะไปวุ่นวายกับเขาทำไมหนักหนาวะ หนี้ห้าล้านมึงปล่อยให้ลูกน้องไปทวงก็ได้ ไม่เห็นต้องเอาตัวไปยุ่งขนาดนี้เลย"

คินทร์ชะงักไปนิดก่อนจะแกล้งทำหน้าตายแล้วรีบแถออกไป "กูไม่ได้ชอบ! พวกมึงเลิกไร้สาระได้ละ ที่กูทำไปทั้งหมดก็แค่อยากได้เงินคืนเร็วๆ ยัยนั่นเจ้าเล่ห์จะตาย ถ้าไม่คุมไว้ให้ดีมีหวังหนีหนี้กูแน่"

แต่ในขณะที่คินทร์กำลังพยายามรักษาฟอร์มอยู่นั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น วิน หนุ่มหล่อเดือนคณะบริหารที่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาลิลลี่ที่โต๊ะ วินส่งยิ้มหวานให้ลิลลี่ก่อนจะก้มลงพูดอะไรบางอย่าง และภาพที่ทำให้      คินทร์ถึงกับมือสั่นคือวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเหมือนกำลังจะขอเบอร์

"ลิลลี่ วินขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยได้ไหม พอดีมีเรื่องอยากปรึกษาเรื่องงานกลุ่มน่ะครับ" เสียงของวินดังพอที่จะทำให้คนแถวๆ นั้นได้ยิน

คินทร์ที่เห็นภาพนั้นถึงกับนั่งไม่ติดที่ ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่มือของลิลลี่ที่กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบโต๊ะของกลุ่มวิศวะเริ่มมาคุขึ้นมาทันทีจนนิกกับเพลิงสัมผัสได้

"ไอ้คินทร์ มึงใจเย็น มือมึงจะบีบแก้วแตกอยู่แล้วนั่น"       นิกเตือนเสียงหลง

แต่คินทร์ไม่ฟัง เขากัดฟันกรอดจ้องมองวินด้วยแววตาอาฆาต ในหัวขุ่นมัวไปด้วยความโกรธที่อธิบายไม่ได้ รู้เพียงว่าเขาไม่ชอบใจอย่างมากที่มีผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับ 'ลูกหนี้' ของเขาในตอนนี้

นิกกับเพลิงที่นั่งสังเกตอาการเพื่อนอยู่ถึงกับหลุดขำออกมาเสียงดังลั่นโรงอาหาร เมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายและแววตาฆาตกรของคินทร์ที่จ้องวินตาไม่กะพริบ

"หูยยย ดูอาการขนาดนี้ยังจะแถอีกเหรอวะไอ้คินทร์" นิกหัวเราะร่วนพลางตบโต๊ะ "ไหนมึงบอกว่าไม่ชอบไง แต่นี่เขามาขอเบอร์หน่อยทำเป็นมองหน้าเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ อาการแบบนี้เขาเรียก 'หึง' เว้ยไอ้ควาย! ฮ่าๆๆ"

"เออ มึงน่ะหึงเข้าเส้นแล้ว แถจนสีข้างถลอกหมดแล้วเนี่ย" เพลิงช่วยทับถมอีกแรง

"พวกมึงหุบปากไปเลย!" คินทร์สบถด่าเพื่อนเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีจัดด้วยความโกรธที่โดนจี้จุดบวกกับความหงุดหงิดที่เห็นลิลลี่ยังคงส่งยิ้มบางๆ ให้วินอยู่ได้

เขาไม่อาจทนเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้าได้อีกต่อไป คินทร์ลุกพรวดเดินหนีออกจากโรงอาหารไปทันที ท่ามกลางเสียงโห่ฮาไล่หลังของนิกและเพลิงที่ยังขำไม่หยุด

คินทร์ก้าวฉับๆ ออกมาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านแต่ยังไม่ทันจะพ้นดี ในหัวมีแต่ภาพของวินที่เข้าไปตอแยลิลลี่

"ได้สิวิน นี่เบอร์ลี่ค่ะ"

ลิลลี่จงใจขยับโทรศัพท์ให้เห็นชัดๆ แล้วกดเบอร์โทรศัพท์ของเธอลงบนเครื่องของวินต่อหน้าต่อตา โดยไม่สนเลยว่าคินทร์ที่เพิ่งเดินสะบัดก้นออกไปจะโกรธจนอกแตกตายแค่ไหน เธอมองว่าเรื่องหนี้กับเรื่องส่วนตัวมันคนละเรื่องกัน และเขาไม่มีสิทธิ์มาเจ้าชีวิตเธอขนาดนี้

"ขอบคุณมากครับลิลลี่ ไว้เย็นนี้วินโทรหานะครับ" วินส่งยิ้มละมุนให้ก่อนจะเดินแยกตัวออกไป

"อีลี่ มึงกล้ามากนะที่ให้เบอร์วินไป" แตงโมกระซิบพลางทำตาโต "เมื่อกี้กูเห็นไอ้คินทร์มองมึงอย่างกับจะฆ่าเลยนะนั่น ข้อความที่มันส่งมาขู่ตะกี้ มึงจะไม่สนจริงเหรอ?"

"สนทำไมวะ" ลิลลี่ตอบพลางตักข้าวเข้าปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน "มันอยากบ้าก็ปล่อยมันบ้าไป กูไม่ได้ทำอะไรผิด สัญญาก็ไม่ได้ระบุว่าห้ามมีเพื่อนใหม่ ห้ามให้เบอร์ใคร กูก็แค่คนเป็นลูกหนี้ ไม่ได้เป็นทาสในเรือนเบี้ยของมันซะหน่อย"

"เออ มึงมันแน่" ลูกพีชยกนิ้วให้ "แต่มึงระวังตัวหน่อยละกัน"

ลิลลี่ไม่ได้ตอบอะไร แต่ในใจเธอก็เริ่มหวั่นอยู่ลึกๆ เพราะรู้ดีว่านิสัยอย่างคินทร์ ถ้าโดนขัดใจแบบนี้ เขาไม่มีทางอยู่เฉยแน่

ตกเย็นวันนั้น ลิลลี่ไม่ได้กลับห้องตามคำขู่ของคินทร์ เพราะเธอมีงานพริตตี้ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง งานเริ่มตั้งแต่ช่วงเย็นลากยาวไปจนถึงค่ำ เธอต้องยืนยิ้มและพรีเซนต์สินค้าอย่างเหน็ดเหนื่อยท่ามกลางเสียงเพลงและฝูงคน ซึ่งมันเป็นวิธีเดียวที่เธอจะหาเงินมาปลดหนี้ก้อนโตได้เร็วที่สุด

ในระหว่างที่ทำงาน โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็สั่นแจ้งเตือนไม่หยุด ทั้งข้อความและสายเรียกเข้าจากคินทร์ที่ระดมกดมาเหมือนคนบ้า แต่ลิลลี่เลือกที่จะปิดเสียงและตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไปโดยไม่คิดจะหยิบขึ้นมาดู

จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนเกือบห้าทุ่ม งานอีเวนต์จบลง ลิลลี่เปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดลำลองธรรมดา เธอเดินออกมาจากห้างด้วยสภาพที่อ่อนล้าเต็มที

"เฮ้อ~เหนื่อยชะมัด"

เธอกดโทรศัพท์ดูเพื่อจะเรียกแท็กซี่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นจำนวนสายที่ไม่ได้รับจากคินทร์เกือบร้อยสาย

ลิลลี่ลงจากรถแท็กซี่ด้วยความอ่อนเพลีย เธอเดินขึ้นมาจนถึงหน้าห้องพักและเป็นอย่างที่คาดไว้ ร่างสูงของคินทร์ยืนกอดอกพิงกำแพงรออยู่ด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาของเขาจ้องมองเธอเขม็งตั้งแต่วันหัวจรดเท้า

"กลับดึกขนาดนี้ ไปร่านที่ไหนมา" คินทร์เอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ

ลิลลี่ชะงักมือที่กำลังจะกดรหัสประตู "ฉันไปทำงาน! แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ดึกๆ ดื่นๆ"

"ฉันสั่งให้เธอไปรอฉันที่ห้อง ไม่ใช่ให้หายหัวมาโผล่เอาป่านนี้" เขาขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของลิลลี่ติดประตูห้อง "โทรไปกี่สายทำไมไม่รับ หรือมัวแต่คุยอยู่กับไอ้วินนั่น!"

"นายไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉันนะคินทร์ ฉันไปทำงานหาเงินมาคืนนายไง นายควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ฉันขยันขนาดนี้" ลิลลี่พยายามจะดันเขาออกแต่ไม่เป็นผล "หลีกไป! ฉันจะเข้าห้อง ฉันเหนื่อย"

"เหนื่อยจากการยืนอ่อยผู้ชายหรือไง" คินทร์แค่นยิ้ม "ที่เธอให้เบอร์มันวันนี้ มันโทรหาเธอหรือยัง"

"จะโทรหรือไม่โทรมันก็เรื่องของเขา" ลิลลี่เงยหน้าจ้องตาเขาอย่างไม่ลดละ "ถ้านายจะมาเพื่อหาเรื่องไร้สาระแบบนี้ก็กลับไปเถอะ ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะด้วย"

คินทร์กัดฟันกรอด ความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งวันเริ่มปะทุขึ้นเพราะท่าทางไม่แคร์ของคนตรงหน้า