บทที่9 การจัดการ

บทที่9 การจัดการ

ภายในห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจ แอร์เย็นฉ่ำทว่าบรรยากาศกลับร้อนระอุอย่างบอกไม่ถูก ลิลลี่นั่งอยู่ระหว่างลูกพีชและแตงโม เธอเปิดไอแพดเตรียมจดเลกเชอร์วิชาการจัดการเบื้องต้นอย่างตั้งใจ แต่นิ้วเรียวต้องชะงักเมื่อร่างสูงที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่แถวที่นั่งของเธอ

"ตรงนี้ว่างไหม" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูยโสของคินทร์ดังขึ้นเหนือหัว

ลิลลี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอตอบเสียงเรียบ "มีคนนั่งแล้วค่ะ"

"อ้อเหรอ แต่ฉันเห็นแต่วางกระเป๋าไว้ สันดานจองที่แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ" คินทร์พูดพลางถือวิสาสะดึงกระเป๋าของแตงโมออกแล้วแทรกตัวลงนั่งข้างลิลลี่ทันที จนต้นแขนแข็งแรงเบียดเข้ากับหัวไหล่บาง

"นี่นาย! ที่นั่งมีตั้งเยอะแยะจะมาเบียดฉันทำไม" ลิลลี่หันไปจ้องเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง

"ก็ฉันอยากเรียนรู้การจัดการ... โดยเฉพาะจัดการกับลูกหนี้ที่ทำตัวเย่อหยิ่งแถวนี้" คินทร์เลิกคิ้วกวนประสาท "หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ มองตาไม่กะพริบเชียว หรือว่าลืมรสจูบคืนนั้นไม่ได้?"

"คินทร์!" ลิลลี่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "เลิกพูดจาชุ่ยๆ แล้วไปนั่งที่อื่นซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว"

"ทำไมล่ะ ทีกับคนอื่นเธอยังยิ้มให้ได้เลย" คินทร์พยักหน้าไปทางประตูห้อง เมื่อเห็น วิน เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"ลิลลี่! วินจองที่ไว้ให้แล้วครับ ตรงโน้นแน่ะ" วินโบกมือเรียกพลางเดินเข้ามาหาลิลลี่ถึงที่ "อ้าว คินทร์ก็เรียนวิชานี้ด้วยเหรอ"

"เออ เรียน... และกำลังคุยธุระสำคัญกับ 'คนของฉัน' อยู่ นายไปนั่งที่ของนายเถอะวิน" คินทร์ตอบเสียงแข็ง แววตาที่มองวินเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร

"คนของนายงั้นเหรอ?" ลิลลี่แค่นยิ้มเยาะ "อย่ามาตลก     คินทร์ ฉันไม่ใช่คนของใครทั้งนั้น วินคะ ลี่ไปนั่งด้วยนะ ตรงนี้อากาศมันไม่ค่อยบริสุทธิ์น่ะค่ะ มีแต่กลิ่นปากเสียๆ เต็มไปหมด"

ลิลลี่ลุกขึ้นทันที แต่คินทร์คว้าข้อมือเธอไว้ใต้โต๊ะแน่น บีบจนเธอต้องนิ่วหน้า

"ปล่อย!" ลิลลี่กระซิบด่า

"จะไปร่านหาคนอื่นละสิ แต่อย่าเข้าใจผิดน่ะ ที่ฉันตามจิกเธออยู่แบบนี้ ก็เพราะอยากดูให้แน่ใจว่าเงินห้าล้านของฉันมันจะไม่สูญเปล่าเพราะเธอมัวแต่เอาเวลาไปทำเรื่องอย่างว่ากับผู้ชายคนอื่นจนเสียการเรียน" คินทร์พ่นคำร้ายกาจออกมาอีกครั้งด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ขอบคุณที่เตือนนะคะ" ลิลลี่สะบัดข้อมือออกจนหลุด "แต่คนอย่างฉันถึงจะไร้ค่าในสายตานาย แต่มันอาจจะมีค่ามหาศาลสำหรับคนที่มีหัวใจและมีความเป็นสุภาพบุรุษพอ...ซึ่งคนอย่างนายคงไม่มีวันเข้าใจ"

ลิลลี่เดินเชิดหน้าหนีไปนั่งข้างวินทันที ทิ้งให้คินทร์นั่งกำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม นิกที่นั่งอยู่ข้างหลังถึงกับยื่นหน้ามาแซว

"เป็นไงล่ะมึง ปากหมาใส่เขาดีนัก เขาหนีไปซบเดือนบริหารเลยเห็นไหม"

"หุบปากไปเลยไอ้นิก!" คินทร์สบถ แววตาคมกริบยังคงจับจ้องไปที่ลิลลี่กับวินที่กำลังกระซิบกระซาบหัวเราะกันหน้าชั้นเรียน จนเขาแทบจะไม่ได้ฟังสิ่งที่อาจารย์สอนเลยแม้แต่นิดเดียว

พอกลุ่มนักศึกษาเริ่มทยอยลุกออกจากห้องบรรยายรวม ลูกพีชกับแตงโมก็รีบเดินเข้ามาประกบข้างลิลลี่ทันที โดยที่มีวินยืนรออยู่ใกล้ๆ ส่วนคินทร์ยังคงนั่งแหมะอยู่ที่โต๊ะเดิม แกล้งทำเป็นเก็บของช้าๆ เพื่อแอบฟังว่าสาวๆ จะคุยอะไรกัน

"อีลี่! คืนนี้มึงว่างป่ะวะ? กูกับอีโมกะว่าจะชวนมึงไปดูหนังกันหน่อยเนี่ย เครียดเลคเชอร์ฉิบหาย" ลูกพีชเอ่ยชวนพลางเขย่าแขนเพื่อนรัก

ลิลลี่ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่งยิ้มแห้งให้เพื่อน "ไม่ว่างว่ะมึง... คืนนี้กูมีงาน ต้องไปยืนที่บูธขายมือถือในห้างเนี่ย กว่าจะเลิกก็น่าจะดึกเลย ไปวันอื่นได้ไหมล่ะ? รอกูว่างก่อนนะ"

"งานอีกแล้วเหรอลี่ มึงทำหนักไปหรือเปล่าเนี่ย" แตงโมถามด้วยความเป็นห่วง "เงินเดือนพริตตี้งวดที่แล้วยังไม่พออีกเหรอ?"

"ยังว่ะ... หนี้กูมันเยอะพวกมึงก็รู้" ลิลลี่ตอบเสียงแผ่ว พลางปรายตาไปทางคินทร์ที่นั่งหน้าตึงอยู่ไม่ไกล "กูต้องรีบหาเงินไปคืน 'เจ้าหนี้หน้าเลือด' เขาให้ครบๆ จะได้หลุดพ้นจากคนใจร้ายสักที"

วินที่ยืนฟังอยู่รีบเสนอตัวทันที "ให้วินไปรับลิลลี่ที่ห้างตอนเลิกงานไหมครับ? ดึกๆ มันอันตรายนะ วินเป็นห่วง"

"ไม่เป็นไรหรอกวิน ลี่เกรงใจน่ะ" ลิลลี่ตอบอย่างสุภาพ แต่ก็จงใจให้น้ำเสียงมันดูนุ่มนวลกว่าตอนคุยกับคินทร์

คินทร์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับทนไม่ไหว เขาคว้ากระเป๋าพาดบ่าแล้วลุกพรวดเดินมาหยุดตรงหน้าลิลลี่ทันที

"ทำงานงกๆ แบบนั้น อีกกี่ชาติจะใช้หนี้ฉันหมดห้าล้าน?" คินทร์แค่นยิ้มเยาะ "ไปยืนอ่อยคนซื้อโทรศัพท์เนี่ยนะ? ระวังเถอะ จะไปยืนเสนอหน้าจนคนเขาจำผิดว่าเป็นพนักงานขายบริการมากกว่าพนักงานขายมือถือ"

"คินทร์! มึงจะพูดเกินไปแล้วนะ" วินก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อปกป้องลิลลี่

"ไม่ต้องวิน... คนปากเสียแบบนี้ ลี่จัดการเองได้" ลิลลี่ดันตัววินออกแล้วจ้องหน้าคินทร์เขม็ง "ใช่ค่ะ ฉันทำงานงกๆ เพื่อหาเงินมาคืนคนอย่างนาย และถึงฉันจะไปยืนขายอะไร มันก็เป็นเงินสะอาดที่แลกมาด้วยความเหนื่อยของฉัน ไม่ได้ขอใครกิน และไม่ได้เที่ยวไปพูดจาย่ำยีใครเพื่อกู้หน้าตัวเองเหมือนนาย!"

"เธอ!" คินทร์บดกรามแน่น

"ลูกพีช โม...ไปเถอะ กูต้องรีบไปเตรียมตัวทำงานแล้ว" ลิลลี่หันไปลาเพื่อนๆ แล้วเดินเชิดหน้าผ่านคินทร์ไปราวกับเขาไม่มีตัวตน ทิ้งให้คินทร์ยืนหน้าร้อนผ่าวเพราะโดนตอกกลับกลางกลุ่มเพื่อน

แต่ยังไม่ทันเดินไป จู่ๆ ก็มีผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาสวยคนหนึ่งพุ่งเข้ามาผลักหัวไหล่เธออย่างแรงจนลิลลี่เซถลาไปกระแทกกับขอบโต๊ะ

"นี่เหรอลิลลี่! ก็นึกว่าจะสวยหยาดเยิ้มมาจากไหน ที่แท้ก็งั้นๆ แหละ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย" ผู้หญิงคนนั้นจิกตามองลิลลี่อย่างรังเกียจ "หึ...หน้าตาแบบนี้คงจะง่ายล่ะสิ ผู้ชายถึงได้ติดกันตรึม!"

ลิลลี่ที่เหนื่อยจากเรียนและเครียดเรื่องงานอยู่แล้วถึงกับอารมณ์ขึ้น เธอหันกลับไปจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "นี่เธอเป็นใคร! มาผลักฉันแล้วยังมาพูดจาหมาไม่แดกแบบนี้อีก ต้องการอะไร?"

คินทร์ที่กำลังจะเดินไปต้องหยุดกึกทันที เขายืนกอดอกพิงประตูดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ในใจกลับคุกรุ่นที่เห็นยัยลูกหนี้ของเขาถูกใครก็ไม่รู้มาหาเรื่อง

"มึงไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่อง! มึงมายุ่งกับพี่วินทำไม พี่วินเป็นแฟนกู!" ผู้หญิงที่ชื่อ น้ำ แผดเสียงลั่นจนนักศึกษาที่ยังอยู่ในห้องเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

"อ๋อ ที่แท้ก็เรื่องผู้ชาย" ลิลลี่แค่นยิ้มเย็น เธอไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด "ฟังนะ กูไม่รู้หรอกว่าวินเป็นแฟนใคร เพราะกูไม่สนใจไม่เคยคิดจะยุ่ง!"

จังหวะนั้นวินเข้ามาดึงตัวน้ำออกห่างจากลิลลี่ "น้ำ! ทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"วินจะทิ้งน้ำไปหาอีพริตตี้นี่ใช่ไหม!" น้ำยังคงโวยวายพยายามจะโผเข้าหาลิลลี่อีกรอบ

ลิลลี่กอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้น้ำแล้วพูดเสียงดังชัดเจนให้ได้ยินกันทั้งห้อง "ฟังชัดๆ นะ กูกับวินไม่ได้เป็นอะไรกัน และกูก็ไม่เคยคิดจะเอาคนของใครมาเป็นของตัวเองด้วย"

เธอปรายตามองวินครู่หนึ่งก่อนจะหันไปตอกกลับน้ำอย่างเจ็บแสบ "มึงนั่นแหละควรล่ามผัวมึงไว้ดีๆ อย่าให้มาวุ่นวายกับกู! วันๆ เอาแต่เดินตามต้อยๆ น่ารำคาญจะแย่ ถ้าคุมให้อยู่ในโอวาทไม่ได้ก็อย่ามาพาลไล่กัดคนอื่นเหมือนหมาบ้าแบบนี้!"

“มึง! อีลิลลี่!" น้ำกรีดร้องด้วยความโกรธ แต่ถูกวินลากตัวออกไปพ้นจากห้องบรรยายทันที

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ ลิลลี่ถอนหายใจยาวพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของคินทร์ที่ยังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา คินทร์ยกยิ้มมุมปากพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"หึ...ปากดีแบบนี้สิ ถึงจะสมเป็นลิลลี่"

แม้จะสะใจที่เห็นเธอจัดการยัยน้ำนั่นได้ แต่ในใจคินทร์กลับรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิมที่รู้ว่าวินตามตื้อลิลลี่จริงจังถึงขั้นทิ้งแฟนมาหาเธอ

น้ำกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งที่โดนลิลลี่ตอกกลับหน้าหงาย เธอสะบัดตัวจนหลุดจากการเกาะกุมของวินแล้วพุ่งเข้าหาลิลลี่อีกครั้ง เงื้อมือขึ้นสุดแขนหมายจะฟาดใบหน้าสวยๆ ของลิลลี่ให้หายแค้น

"อีลิลลี่ มึง!"

ลิลลี่หลับตาพริ้มเตรียมรับแรงปะทะ แต่ทว่ากลับไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ เกิดขึ้น เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าข้อมือของน้ำถูกมือหนาของ คินทร์ คว้าเอาไว้ได้ทันท่วงที แววตาของคินทร์ตอนนี้ดูน่ากลัวจนคนทั้งห้องถึงกับขนลุก

"คิดจะทำอะไร?" คินทร์กดเสียงต่ำพลางบีบข้อมือน้ำจนฝ่ายนั้นหน้าเหยเก

"คินทร์...ปล่อยน้ำนะ อีพริตตี้นี่มันแย่งแฟนน้ำ!"

"ฉันบอกให้ปล่อย!" คินทร์สะบัดข้อมือน้ำออกอย่างแรงจนเธอเซถลาไปหาเจ้าของร่างสูงที่ยืนหน้าซีดอยู่อย่างวิน

คินทร์ไม่ได้สนใจน้ำอีก เขาเปลี่ยนเป้าหมายเดินย่างสามขุมเข้าไปหา วิน ทันที รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้วินถึงกับต้องถอยกรูดไปข้างหลัง คินทร์กระชากคอเสื้อวินขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปเหมือนจะฆ่าให้ตาย

"มึงฟังนะไอ้วิน... มึงจะพากันไปลงนรกที่ไหนก็ไป แต่อย่าพายัยผู้หญิงสติไม่ดีของมึงมาไล่กัดผู้หญิงของกูอีก!"

"คินทร์มึงใจเย็นก่อน" วินพยายามจะแกะมือคินทร์ออก

"กูไม่เย็น! มึงรีบพากันไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทนแล้วฆ่ามึงทั้งสองคนทิ้งตรงนี้!" คินทร์คำรามเสียงดังลั่นหน้าห้องบรรยายจนน้ำที่ยืนตัวสั่นรีบคว้าแขนวินแล้วลากให้ออกไปจากที่นั่นทันทีเพราะความหวาดกลัว

เมื่อความวุ่นวายสงบลง เหลือเพียงความเงียบและสายตาของเพื่อนๆ ที่มองมา ลิลลี่ยืนนิ่งมองแผ่นหลังของคินทร์ที่เพิ่งจะอาละวาดไปเมื่อครู่ เธอรู้สึกสับสนไปหมด ทั้งโกรธที่เขามาเจ้ากี้เจ้าการ และรู้สึกแปลกๆ ที่เขาเรียกเธอว่า 'ผู้หญิงของกูและปกป้องเธอ' ต่อหน้าทุกคน

คินทร์หันกลับมามองลิลลี่ที่ยังยืนนิ่งอยู่ เขาจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่พลางแค่นยิ้มเย็น

"อย่าคิดว่าฉันช่วยเพราะพิศวาสนะลิลลี่" คินทร์เดินเข้ามาประชิดตัวเธอ "ฉันแค่รำคาญที่ต้องมาเห็นลูกหนี้ตัวเองถูกหมาบ้าที่ไหนไม่รู้รุมกัด... มันเสียเวลาทำมาหากินที่จะเอาเงินมาคืนฉัน"

ลิลลี่เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกขอบคุณเมื่อครู่หายไปในพริบตา "ขอบคุณที่ช่วย แต่คราวหลังไม่ต้อง! ฉันจัดการเองได้ และฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงของนาย เลิกพูดจาพล่อยๆ แบบนั้นสักที"

เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกไหล่เขาออกไปจากห้องบรรยายทันทีเพื่อมุ่งหน้าไปทำงานที่ห้าง โดยไม่รู้เลยว่าคินทร์มองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก