คนแปลกหน้า

ถึงแม้ใบหน้าของฉัตรตะวันนั้นจะสวยหวานเพียงใด แต่เวลานี้มันกำลังง้ำงอด้วยอารมณ์โกรธ คีตกานต์ยืนกรานว่ายังไงเสียก็ไม่อนุญาตให้รถของธนากรขับผ่านเข้าไปส่งเธอในไร่อย่างแน่นอน แม้กระทั่งธนากรอ้างว่าเขาได้จองรีสอร์ตของที่นี่ไว้ด้วยเพื่อใช้ในการค้างคืน เนื่องจากว่าเวลานี้ดึกดื่นเกินกว่าที่จะขับรถกลับเข้ากรุงเทพแล้ว จึงเลือกที่จะค้างที่รีสอร์ตของที่นี่

"ผมเพียงแค่จะขอขับผ่านเข้าไปส่งน้องซันหน่อยก็เท่านั้น"

"บอกแล้วไงว่าไม่ได้ กฎต้องเป็นกฎ"

"แล้วคุณจะให้น้องซันทำยังไงครับ ค่ำๆมืดๆแบบนี้ เดินกลับเข้าไปก็ไม่ใช่ใกล้ๆ"

"ที่นี่เป็นไร่ของผม ในเมื่อผมบอกว่าไม่อนุญาต ก็คือไม่อนุญาต คุณไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะมีใครมาทำอะไรผู้หญิงคนนี้ ถ้าหากว่าคุณบอกว่าจองรีสอร์ตของที่นี่เอาไว้แล้ว คุณก็ต้องถอยรถกลับออกไปอีกหน่อย เสร็จแล้วเลี้ยวไปทางขวา เพราะว่าด้านนี้ไม่ใช่ทางไปรีสอร์ต"

หลังจากที่ต้องลงจากรถของธนากรมา ฉัตรตะวันก็เดินตามทางมาเรื่อยๆ แม้ว่าถนนจะมีไฟสาดส่อง แต่ความมืดสงบและเสียงแมลงที่ต่างหวีดร้องก็ทำเอาเธอค่อยๆขนลุกไปตลอดททาง

ฉัตรตะวันรีบเดินจ้ำอ้าวอย่างไว บางทีก็ราวกับว่ามีเสียงกรอบแกร๊บย่ำตามมาที่ด้านหลัง แต่พอเธอหันไปมองก็กลับไม่มีอะไร มือเรียวกอดกระชับกระป๋าสะพายเอาไว้แน่น ส่วนอีกมือก็กำขวดสเปรย์พริกไทยขนาดพกพาเอาไว้ ก่อนที่จะก้าวต่อไปอย่างเร็วโดยไม่คิดจะหันหลังไปมองอีก

จากตอนแรกที่อากาศรอบตัวเย็นเฉียบ พอเดินไปได้สักพักก็เริ่มเหงื่อแตกขึ้นมาเสียดื้อๆ ฉัตรตะวันใช้เวลาในการเดินจากทางรวมแล้วน่าจะราวๆเกือบยี่สิบนาทีได้ พอได้กลับมาถึงก็ทั้งโกรธทั้งแค้นเมื่อรู้ตัวว่าถูกคีตกานต์เล่นเอาเเบบไม่รู้จักเวล่ำเวลา พอถึงบ้านได้มือเล็กก็รีบหยิบพวงกุญแจออกมาไขและเตรียมจะเปิดประตูเข้าไป ก่อนที่เสียงๆหนึ่งจะดังขึ้นด้านหลังเธอต้องตกใจร้องออกมาสุดขีด

"อ่อยไม่เลิกจริงๆสินะ นิสัยร่านๆ"

"ว้ายตายแล้วคุณพระช่วย!"

"ผู้หญิงแบบเธอ ต่อให้พระที่ไหนก็คงช่วยไม่ได้"

"คุณคีย์! นี่คุณแอบตามซันมาหรอ" น้ำเสียงแหลมเล็กถามขึ้นด้วยความขุ่นเคือง แสดงว่าตลอดเวลาที่ได้ยินเสียงคนเดินตาม ที่แท้ก็คือเขานั่นเอง ทำเอาเธอตกใจแทบแย่

"ถามออกมาโง่ๆ นี่เธอลืมไปหรือเปล่าว่าที่นี่คือไร่ของฉัน ฉันอยากจะไปที่ไหน ตรงมุมไหนซอกไหนก็ย่อมได้ ฉันไม่จำเป็นต้องแอบ"

"แต่ฉันว่าคุณคงจะลืมไปนะคะว่าบ้านหลังนี้ตั้งห่างออกมาจากไร่ของคุณแล้วและตอนนี้คุณก็กำลังจะบุกรุกเข้ามาในที่ของฉัน"

น้ำเสียงที่สบถออกไปกระแทกใส่เข้าหน้าคีตกานต์เต็มๆ ทันทีที่ร่างเล็กหมุนตัวและทำท่าว่าจะกลับเข้าไปในบ้าน มือยาวของคีตกานต์ก็หันมาดึงขอบบานประตูไว้ก่อนจะดันให้คนตัวเล็กเกือบหน้าทิ่มคะมำเข้าไปในบ้าน

"คุณคีย์! นี่คุณเข้ามาทำไมอีก ออกไปนะ"

"ยังไม่ตอบฉันเลยว่าเธอร่านนักหรือไงถึงได้ให้มันตามมาส่งถึงนี่" หลังจากผลักเธอให้เกือบหัวคะมำหน้าทิ่ม คีตกานต์ก็เดินตามเข้ามายืนจังก้าอยู่กลางบ้าน ด้วยความโมโหที่ถูกเขาผลัก พอตั้งหลักหันกลับมาได้ คนตัวเล็กก็รวบรวมกำลังอย่างเต็มที่เพื่อหันกลับไปผลักหน้าอกแน่นๆของคีตกานต์ดู

"ซันจะให้ใครมารับมาส่งแล้วมันเรื่องอะไรของคุณ เก็บปากพล่อยๆของคุณไว้ไปกินเหล้าต่อเถอะ ถ้าเกิดว่ามันโดนรองเท้าตบจนแตกขึ้นมาแล้วจะไปกินเหล้าต่อไม่อร่อย"

ทันทีที่ฉัตรตะวันพูดจบ คีตกานต์ก็ขำหึอออกมาทีก่อนที่จะใช้ลิ้นดันไปที่กระพุ้งแก้ม ส่วนมือใหญ่นั่นเท้าไว้บนเอวแกร่งทั้งสองข้าง จบด้วยสายตาคมที่มองมาที่เธออย่างเข่นเขี้ยว

"เอ..ไอ้ฉันมันก็ซาดิสม์ด้วยสิ เกิดมาก็ยังไม่เคยโดนรองเท้าตบปากแล้วกลับไปกินเหล้าต่อเลย ไหนถ้าเธอเก่งนักก็ลองช่วยตบฉันดูหน่อยสิ" ขายยาวๆก้าวเดินเข้าไปหาฉัตรตะวันช้าๆ คำพูดเรียบๆหากแต่ท้าทายนั่นทำเอาฉัตรตะวันวิ่งถอยกรูด

"นี่คุณคีย์คุณเมาแล้วใช่ไหม หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ จะเข้ามาทำอะไร"

"ก็จะเข้ามาบอกว่า ปากของฉันมันชักไม่อยากจะกินเหล้าแล้ว แต่ว่าอยากลองเปลี่ยนไปกินอย่างอื่นแทนไง"

"นะ..นี่คุณหมายความว่ายังไง ถอยไป อย่าเข้ามานะ ว้าย!" ทันที่ที่สิ้นสุดเสียงพูด แขนของเธอก็ถูกกระชากด้วยฝ่ามือใหญ่นั่นอย่างเต็มแรง ฉัตรตะวันไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของเธอจึงเซถลาเข้าไปปะทะกับอกแน่นๆนั่นจนใบหน้าสวยนั่นยู่

พอฉุดดึงตัวคนปากดีเข้ามาไว้ได้ คีตกานต์ก็ใช้เรี่ยวแรงที่มีมากกว่านั้นตะปปมือไว้ที่สองข้างแก้ม จากนั้นจึงบดเบียดริมฝีปากลงไปหนักๆจนความเค็มปะแล่มนั้นสัมผัสเจือปนเข้ามาในปาก ตามด้วยร่างบางถูกเขาดันถอยหลังให้ล้มลงและมีตัวเขาตามทับลงไปที่บนโซฟา

"คุณคีย์! ปล่อยฉันนะ"

แม้ว่าจะถูกควบคุม แต่ฉัตรตะวันก็เลือกที่จะสู้อย่างเต็มที่ ศรีษะงามสะบัดหนีจูบจอมบงการนั่นอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลเมื่อคีตกานต์ใช้ลิ้นหนาอุ่นร้อนนั้นบังคับสอดดันเข้ามา มืออีกข้างที่ว่างก็สอดรอบเอวคอดให้ชิดแน่นเ จนไม่เหลือแม้แต่ช่องว่าง

"จะดิ้นไปทำไม นี่เธอน่าจะดีใจด้วยซ้ำไปนะที่ฉันอุตส่าห์เข้ามาช่วย เพราะเผื่อครั้งก่อนเธอเกิดติดใจแล้วอยากขึ้นมาอีก เลยอาจจะลำบากต้องออกไปหากินไกล"

"ไอ้คนทุเรศ ฉันไม่มีความคิดสกปรกๆแบบนั้นเหมือนคุณหรอก ไหนบอกว่าเกลียดฉันนักหนาไง ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันอีกแล้ว"

"ก็เพราะว่าเกลียดไง ฉันถึงต้องทำแบบนี้ เพราะฉันต้องการจะทำลายเธอ อย่าคิดว่าที่ฉันทำเพราะฉันพิศวาส ไม่เห็นหรือไงครั้งก่อนที่ฉันต้องดับไฟก็เพราะว่าฉันไม่ต้องการเห็นว่าคนที่ฉันกำลังนอนด้วยนั้นคือเธอ" และแล้วฉัตรตะวันก็ได้รับรู้ความจริงที่บีบหัวใจ เขาเกลียดเธอ คีตกานต์รังเกียจเธอขนาดนี้แต่ก็ยังมิวายเข้ามายุ่มย่ามกับเธออีก ความเจ็บแปลบจุกแน่นที่กลางอกจนแทบเกือบจะหายใจไม่ออก ถ้าเขาจะเกลียดเธอมากขนาดนี้ก็ช่วยถอยออกไปไกลๆเลยสิ จะทำบ้าๆแบบนี้กับเธออีกไปทำไม

"ถ้ารังเกียจกันขนาดนั้นงั้นก็ปล่อย! และอย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะคิดว่าคุณกำลัง ติดใจ"

"โธ่เอ๋ยฉัตรตะวัน นี่เธอไม่รู้จริงๆหรอกหรือว่าที่คราวก่อนที่ฉันแตะต้องเธอก็เป็นเพราะว่าฉันเมาหรอก ถ้าฉันไม่เมาเธอคิดจริงๆหรอว่าฉันจะทนทำได้"

"ก็ถ้าครั้งก่อนคุณทำไปเพราะว่าเมา งั้นครั้งนี้ก็ปล่อยสิ ปล่อย! แล้วก็ช่วยรีบออกไปจากบ้านพักฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"หึ แล้วครั้งนี้เธอจะให้ฉันปล่อยเธอได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่อครั้งนี้ฉันก็เมา"

"คุณคีย์! อย่านะ"