บ้าอำนาจ

แม้ว่าจะไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอแต่การที่คีตกานต์ใช้ให้เธอมาช่วยคนงานผู้ชายยกแบกหามโต๊ะแบบนี้ก็ทำเอาฉัตรตะวันน้ำตาเกือบเล็ดได้เหมือนกัน โต๊ะไม้และขาเหล็กทั้งหนักและใหญ่ พอแบกมาแบกไปไม่กี่รอบก็เริ่มล้า จนอรรถกรเห็นเข้าก็ได้แต่สงสารที่แขนเธอไม่หักไปก็บุญเท่าไหร่แล้ว

"ซันไหวหรือเปล่า ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวพี่จะลองช่วยไปคุยกับพี่คีย์เอง"

"อย่าเลยค่ะพี่อรรถ ซันได้อยู่ค่ะ"ฉัตรตะวันที่กำลังช่วยอรรถกรยกโต๊ะออกไปเรียงตั้งทีละตัวได้แต่เหลือบหันไปมองคนที่คอยยืนสั่งการอย่างน่าหมั่นไส้ ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่มองไปทางเขา สายตาคมดุจพญาเยี่ยวของเขาก็กำลังมองพุ่งตรงจิกกัดมาที่เธอเช่นกัน

"สองคนนั้นถ้ายังไม่เลิกคุยกันแล้วรีบตั้งใจทำงานให้เสร็จ ฉันจะจับแยก"

"แต่ฉันเคยได้ยินมาว่า เจ้านายที่ดีควรที่จะช่วยลูกน้องลงมือทำงานด้วยกันมากกว่าที่จะยืนสั่งงานแต่ปากแบบนั้นนะคะ ดูแล้วรู้สึกว่ามันไม่ค่อยน่าจะเคารพสักเท่าไหร่" เพราะในที่สุดฉัตรตะวันก็ทนต่อท่าทีที่คีตกานต์คอยกระแนะกระแหนมาอีกต่อไปไม่ไหว จึงอดที่จะปากไวพูดตอบสวนกลับอย่างไม่ต้องยั้งคิด

ราวกับว่าเอาน้ำมันราดลงไปบนกองไฟ ทันทีที่ฉัตรตะวันสวนกลับ ทุกสรรพสิ่งรอบๆบริเวณนั้นต่างก็พากันหยุดหมุน นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่ฉัตรตะวันตอกกลับเขาต่อหน้าลูกน้องมากมายแบบนี้ สันกรามแกร่งถูกขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน ยิ่งเมื่อสังเกตเห็นว่าได้ถูกสายตาคมนั้นฟาดกลับมา ก็ทำเอาขนคอของฉัตรตะวันนั้นเริ่มตั้งตรงและต่างก็พากันลุกเกลียวในบัดดล

"เธอตามฉันมานี่"

น้ำเสียงเย็นเฉียบที่ถูกปล่อยออกมา ทำให้เหล่าบรรดาคนงานที่ยังหยุดยืนนิ่งเพื่อคอยฟังเหตุการณ์ ต่างเริ่มพากันกระซิบกระซาบ เพราะทุกๆคนต่างก็รู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่คีตการณ์โกรธนั้นมันน่ากลัวมากแค่ไหน

"พี่คีย์ครับ" อรรถกรพยายามเอ่ยเรียกเสียงเบาราวกับต้องการอยากจะห้ามและขอร้อง แต่ก็ถูกคีตกานต์ใช้อำนาจในการเป็นเจ้านายหยุดความต้องการของเขาเสียก่อน

"มึงหยุดไอ้อรรถ ทำงานของมึงต่อไป"

แม้ว่าจะกล้าๆกลัวๆแต่ขาเรียวงามก็ค่อยๆขยับก้าวตามร่างสูงใหญ่ไป พอมาถึงฉัตรตะวันก็พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะก้าวเดินตามหลังของคีตกานต์ตรงเข้าไปในออฟฟิศ 

บานประตูถูกผลักให้เปิดออกและปิดลง ก่อนที่ขายาวๆนั่นจะเดินไปหยุดลงที่หน้าโต๊ะทำงานก่อนจะพิงสะโพกแกร่งเอาไว้ที่หน้าโต๊ะ ภายในห้องนั้นเย็นเฉียบไปด้วยเครื่องปรับอากาศที่ทั้งเงียบและเย็น พอบวกกับสายตาคมกริบของคนตรงหน้าที่กำลังเพ่งมองมาด้วยแล้ว ก็ทำเอาฉัตรตะวันเริ่มน้ำลายเหนียวหนืดติดคอขึ้นมาทันที

"กล้ามากนะ ที่พูดแบบนั้นกับฉันต่อหน้าคนงาน"

"ก็ในเมื่อฉันพูดเรื่องจริง ทำไมต้องใช้ความกล้าด้วยล่ะคะ" แม้ว่าน้ำเสียงที่ตอบออกไปจะติดตะกุกตะกัก แต่ฉัตรตะวันก็ยังทำเป็นใจดีสู้เสือไว้

"ก็ดี กล้าๆไว้ เเล้วเธอจะได้เห็นว่าความปากดีของเธอมันทำให้เกิดอะไรขึ้นได้บ้าง ลองมาดูกัน"

ว่าแล้วคีตกานต์ก็ยกหูโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นก่อนจะไล่กดเลขหมายเบอร์โทรๆหนึ่งตามโน๊ตกระดาษแผ่นเล็กๆที่ถูกแปะติดเอาไว้ใกล้ๆ พอกดโทรออก เพียงไม่นานบทสนทนาก็เริ่มขึ้นในทันที โดยมีสายตาโกรธเกลียดอย่างแรงกล้าปักหมุดเอาไว้ที่บนใบหน้าของฉัตรตะวันอย่างไม่ยอมลดละสายตา

"เสี่ยมนัสหรอครับ นี่ผมคีตกานต์นะ"

ฉัตรตะวันหูกระตุกทันทีที่ได้ยินว่าชื่อที่คีตกานต์เอ่ยออกมานั้นคือชื่อของผู้ที่เป็นบิดาของตนเอง เขาโทรหาป๊าของเธอทำไมกันนะ แต่ดูจากสายตาของเขาแล้วมันดูช่างไม่น่าไว้วางใจ

"คือผมอยากจะโทรมาบอกเสี่ยว่า ตั้งแต่ต้นเดือนหน้านี้เป็นต้นไป ผมขอเพิ่มดอกเบี้ยของเงินกู้ทั้งหมดขึ้นอีกสิบเปอร์เซ็นครับ" ยิ่งพอได้ยินแบบนี้ไป ฉัตตะวันก็อยากรีบตรงไปกระชากทั้งหูโทรศัพท์รวมไปถึงตัวคนตรงหน้าให้หยุดการสนทนาลงเสียก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ แต่ก็ยังจำเป็นต้องกลั้นใจไว้

"ครับเสี่ย ตอนแรกมันก็ไม่ใช่แบบนี้อย่างที่เสี่ยว่านั่นแหละ แต่ถ้าเสี่ยอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆผมถึงได้เปลี่ยนข้อตกลงปุบปับแบบนี้ ผมว่าเสี่ยน่าจะลองคุยกับลูกสาวเสี่ยเองดีกว่านะครับ เพราะว่า 'เธอ' เป็นสาเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ทั้งหมด"

ว่าแล้วหูของโทรศัพท์ก็ถูกยื่นตรงมาให้เธอ ริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะนั้นสร้างทั้งความเคืองแค้นและปวดแปลบให้ฉัตรตะวันเป็นอย่างมาก ข้อมือน้อยยื่นออกไปหยิบหูโทรศัพท์เข้ามาไว้ในมืออย่างช้าๆ ในขณะที่ฟันซี่เล็กๆนั้นกัดลงมาบนริมฝีปากบางอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด

"เดี๋ยวซันโทรกลับนะคะป๊า ขอซันเคลียร์กับเขาก่อนแป๊บหนึ่ง"

ฉัตรตะวันวางสายใส่บิดาแทบจะทันทีแม้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะด่าทอเธอออกมาเสียแทบจะไม่เป็นประโยค แต่แล้วทุกๆประโยคเหล่านั้นมันก็กลับได้ทะลุเลยผ่านเข้า ไม่ยอมเข้าไปในรูหูเธอเลยสักนิด เพราะทั้งอารมณ์โกรธเเค้นของเธอก็กำลังพลุ่งพล่านเสียเต็มประดา

"คุณมันทุเรศ ถ้าอยากจะแกล้งอะไร ก็ให้มาลงที่ฉันนี่ ไปยุ่งกับป๊าฉันทำไม"

"ฉันจะลงกับใครก็ได้ถ้าฉันอยากจะลง ทีนี้เธอก็ได้รู้แล้วสินะว่าทีหน้าทีหลังอย่ามาทำปากเก่งกับฉัน แล้วถ้าเธอยังไม่เข็ด พูดจาไม่ระวังปาก ทำตัวไม่ให้ความเคารพฉันอีกล่ะก็ ป๊าเธอจะได้เจอเรื่องที่มันน่าปวดหัวกว่านี้อีกแน่ฉัตรตะวัน" 

ฉัตรตะวันจ้องมองใบหน้าที่ถึงแม้ว่าจะหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนั่น แต่มันกลับมีรอยยิ้มร้ายที่ผุดออกมาจากริมฝีปากนั่นราวกับว่าเขาคือซาตาน สองปีที่ได้รู้จัก คีตกานต์เรียกว่าแทบจะทำทุกอย่างที่มันจะสามารถสร้างความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจให้กับเธอได้ ไม่สนว่าเธอจะเป็นเพศอะไร หากมีเรื่องที่คิดว่าจะสามารถทำลายเธอได้ เขาก็จะทำ

"ทีนี้เธอตามฉันมานี่"

ว่าแล้วขายาวๆนั่นก็ก้าวเดินออกจากห้องนี้ไป ในใจของเธอนึกอยากจะเอาหยิกเอาเล็บยาวๆไปข่วนหน้ากวนๆนั่นเสียเหลือเกิน ให้เลือดได้ไหลออกมาซิบๆ ให้มันได้สาสมกับความเลวทรามที่เขาทำไว้ แต่แล้วก็ยังไม่มีโอกาส

พอเดินตามเขาไปสักพัก ฉัตรตะวันก็รู้แล้วว่าหน้าที่ต่อไปของเธอนั้นคืออะไร เรือนร่างสูงใหญ่เดินนำเธอมายังคอกของเจ้าลักกี้ ม้าสายพันธุ์เทนเนสซีตัวโปรดสีน้ำตาลเข้มของเขา 

"ทำงานกับคนดีๆไม่ชอบ งั้นก็ไปล้างคอกม้า"

"ในวันหยุดแบบนี้เนี่ยนะคะ? ไม่ค่ะ" 

"งั้นฉันจะจ่ายโอทีให้ก็ได้ ถ้าหากเธอคิดว่ามันไม่ยุติธรรม"

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการทำงาน ฉันต้องการพักผ่อนในวันหยุดค่ะคุณคีย์" ฉัตรตะวันพูดกระแทกออกไปอย่างเสียงดังเพื่อหวังว่าอย่างน้อยเสียงของเธอนั้นน่าจะปลุกให้เขาตื่นหรือได้สติมากกว่านี้

"แต่ฉันต้องการให้เธอทำงาน และเธอก็ต้องทำด้วย เข้าใจไหมฉัตรตะวัน หรือว่าจะให้ฉันโทรกลับไปหาเสี่ยมนัสแล้วเพิ่มอัตราดอกเบี้ยอีกสักสิบยี่สิบเปอร์เซ็นดี"

และแล้วฉัตรตะวันก็ต้องเป็นอันว่าเดินคอตกกลับเข้าไปอยู่ในคอกของลักกี้อย่างรู้หน้าที่ หลายต่อหลายครั้งแล้วที่เขาให้เธอมาดูแลมันแบบนี้เวลาที่หาเรื่องแกล้งเธอไม่ได้

แม้ว่าอากาศจะไม่ได้ร้อนเพราะว่าเป็นช่วงเริ่มเข้าฤดูหนาว แต่การที่คีตกานต์ให้เธอกวาดล้างทำความสะอาดคอกเจ้าลัคกี้ อาบน้ำแปรงขนให้มัน แบกขนมัดหญ้าแห้งที่เป็นอาหารของเจ้าลัคกี้มาให้นั้นรวมๆก็ปาเข้าไปจนเกือบเย็น 

ซึ่งในขณะที่เธอก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่งกๆนั้น เขากลับนอนหลับตาสบายใจอยู่บนกองหญ้าแห้งที่ถูกตั้งกองเอาไว้เป็นมัดๆอย่างไม่รู้หนาวรู้ร้อน นึกแล้วก็อดอยากจะสนองบุญคุณให้ด้วยการราดน้ำมันแล้วจุดไฟเผาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

"ยืนมองฉันตาขวางแบบนั้น เธอคิดจะทำอะไรฉันอย่างงั้นหรอ" ว่าแล้วคนที่เธอคิดว่ากำลังหลับอยู่ก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้วกระโดดลงจากกองมัดหญ้าที่ตั้งอยู่ใต้บริเวณต้นไม้นั้นลงมาประจันหน้า

"ฉันแค่กำลังคิดว่า น่าจะเอาน้ำมันราดแล้วจุดไฟเผากองหญ้านั่นซะ คุณจะได้นอนหลับอบอุ่นฝันดี" ว่าแล้วก็รีบเดินออกมาจากตรงนั้นตรงกลับไปยังบ้านพักของตัวเองทันที โดยที่มีคนยืนมองง

"เธอนี่มันไม่เข็ดจริงๆสินะ"