บทที่ 17 ใครเหนือกว่ากัน

"ว๊าย!"

เอี๊ยดดด!

นับดาวกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับเหยียบเบรกกะทันหันจนเสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนดังสนั่นทั่วบริเวณเมื่อจู่ ๆ ก็มีรถมอเตอร์ไซค์วิ่งมาปาดหน้าหลังงจากขับรถออกจากบ้านจิระกาญได้เพียงสิบกิโลเมตร

ส่งผลให้เธอหน้าคะมำชนพวงมาลัยรถเต็ม ๆ แต่นับว่าโชคยังดีที่รัดเข็มขัดนิรภัยไม่อยากนั้นอาจเจ็บตัวมากกว่านี้ก็ได้

"บ้าเอ๊ยขับรถภาษาอะไรว่ะ" เธอสบถออกมาด้วยโกรธ เมื่อตั้งสติได้ก็รีบเปิดประตูลงจากรถเดินไปหาคู่กรณีสองคนที่จอดรถขว้างอยู่

"พวกคุณขับรถภาษาอะไรกัน เกิดฉันเบรกไม่ทันโดนชนขึ้นมาจะทำยังไง" ต่อว่าไปด้วยอารมณ์โกรธสุดขีด

"กรี๊ด!"

ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมาเธอก็ต้องร้องกรี๊ดด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อจู่ ๆ คู่กรณีซึ่งน่าจะเป็นผู้หญิงกับผู้ชายปาไข่ไก่ดิบเข้าใส่ ซึ่งมันพุ่งโดนหน้าผากเต็ม ๆ ทำเอาเธอเจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า ก่อนไข่จะแตกลงชะโลมใบหน้าของเธอจนเละแทะ กลิ่นคาวของมันแทบทำให้เธออาเจียนออกมา

"กรี๊ด! พวกคุณทำบ้าอะไร มาปาไข่ใส่ฉันทำไม" เธอกรี๊ดออกมาอย่างรับไม่ได้พลางยกมือขึ้นลูบไข่ออกจากใบหน้า ทว่าสองคนนั้นก็ยังปาไข่ใส่ไม่หยุดราวกับห่าฝนทำให้เธอโดนไข่เข้าไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

แรงกระแทกสร้างความเจ็บให้เธอไม่น้อย อีกทั้งไข่ยังแตกราดตัวจนไม่เหลือชิ้นดี พยายามวิ่งกลับไปที่รถ แต่ก็มิวายโดนไล่ปาอีก หนำซ้ำยังส่งเสียงก่นด่าเธอไปด้วย

"ผู้หญิงหน้าด้านแย่งแฟนคนอื่น"

"ผู้หญิงหน้าไม่อายแย่งแฟนพี่สาวตัวเอง"

"เฮ้ย! พวกคุณทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้นะไม่อย่างนั้นผมแจ้งตำรวจ"

เหมือนเธอจะยังดวงดีอยู่บ้างเมื่อมีพลเมืองดีจอดรถลงมาช่วยไล่ทำให้สองคนนั้นล่าถอยไป ก่อนพลเมืองดีจะเดินเข้ามาถามไถ่เธอด้วยความเป็นห่วง "คุณเป็นอะไรมากมั้ยครับ"

"ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ" นับดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอกเพราะยังรู้สึกตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะเอ่ยขอบคุณหนุ่มพลเมืองดีด้วยความซาบซึ้งเพราะหากไม่ได้เขาช่วยเธอคงแย่แน่ ๆ "ต้องขอบคุณคุณมาก ๆ นะคะที่เข้ามาช่วยฉันไว้"

"ด้วยความยินดีครับ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาน้อมรับด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้ม ก่อนถามไถ่ต่อ "คุณจะเอายังไงกับพวกนั้นต่อครับ"

"ฉันจะไปแจ้งความดำเนินคดีค่ะ" นับดาวตอบโดยไม่ต้องคิด เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บฟรี ๆ หรอก คนทำผิดต้องได้รับโทษถ้าปล่อยไปง่าย ๆ เดี๋ยวก็ได้ใจ แล้วกระทำผิดซ้ำอีก แต่ตอนนี้เธอคงต้องเก็บหลักฐาน และจัดการกับตัวเองก่อน

"คุณช่วยถ่ายรูปให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ" เธอว่าพลางเดินไปหยิบโทรศัพท์ในรถมายื่นให้หนุ่มพลเมืองดีเพื่อให้เขาช่วยถ่ายรูปของเธอไว้เป็นหลักฐาน

"ได้ครับ" ชายหนุ่มรับโทรศัพทผืมาจากมือนับดาว จากนั้นก็ถ่ายรูปให้เธอสามสี่รูป แล้วยื่นกลับไปให้ "นี่ครับ"

"ขอบคุณค่ะ" นับดาวโค้งศีรษะขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมกับรับโทรศัพท์มาเปิดดูรูปถ่าย ก่อนจะจัดการเก็บภาพบริเวณรอบ ๆ และบนพื้นถนนที่มีไข่ตกแตกกระจายต่อ

ขณะที่หนุ่มพลเมืองดีก็รอจนนับดาวถ่ายเสร็จเขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงเป็นใย "ให้ผมพาคุณไปแจ้งความไหมครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันโทรหาเพื่อนให้พาไปก็ได้ค่ะ" นับดาวปฏิเสธด้วยความเกรงใจเพราะแค่เขาเข้ามาช่วยก็ดีมากแล้ว

"โอเคครับ"

"ยังไงฉันต้องขอบคุณอีกครั้งนะคะ ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะเผื่อมีโอกาสเจอกันฉันจะได้ตอบแทนคุณบ้าง" เธอเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง และไม่ลืมจะถามชื่อเสียงเรียงนามของเขาเผื่อมีโอกาสได้ตอบแทนน้ำใจ

"ผมศรันย์ครับ" ชายหนุ่มตอบด้วยใบหน้าเคลือบรอยยิ้ม ก่อนจะเดินจากไปโดยมีสายตาของนับดาวมองตามหลังด้วยความงุนงงเพราะเขาค่อนข้างแปลกทีเดียวแทนที่จะถามไถ่เธอกลับ แต่ไหงถึงไม่ทงไม่ถามสักคำเดินจากไปเสียดื้อ ๆ แบบนั้น

เธอยืนมองจนเขาขับรถออกไปจึงเดินกลับไปที่รถตัวเอง เปิดประตูหยิบน้ำในขวดกับดระดาษทิชชู่ออกมาทำความสะอาดเนื้อตัว และเสื้อผ้าพอให้กลิ่นเหม็นคาวไข่หายไป

จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนรถ ก่อนค่อย ๆ หลับตาลงคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดด้วยสมองหนักอึ้ง บอกตามตรงว่าเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เธอใจเสียไม่น้อยเพราะเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากมันจะมีคนเกลียดเธอถึงขนาดทำแบบนี้เลยเหรอ หนำซ้ำยังพูดเหมือนรู้เรื่องข่าวดีด้วย

และมันก็บังเอิญอีกนั่นแหละที่เรื่องดันมาเกิดหลังจากเธอไปอวดเรื่องแหวนเพชรกับสองแม่ลูกมหาภัย ที่เกิดเหตุยังไม่ไกลจากบ้านอีกด้วย อดทำให้คิดไม่ได้จริง ๆ ว่าเป็นฝีมือของสองคนนั้นที่จ้างคนมาทำร้าย

เธอจะต้องหาหลักฐานพิสูจน์ให้ได้ว่าใครเป็นคนทำ ทั้งเรื่องยานอนหลับในคืนนั้น เรื่องคนปล่อยข่าว และเรื่องวันนี้

ลมหายใจหนัก ๆ ถูกพ่นจากจมูกโด่งด้วยความหนักใจ ก่อนเธอจะปรือตามา แล้วหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาส้มเพื่อนสาวคนสนิท ถือสายรอไม่นานปลายสายก็กดรับ

(ว่าไงยัยนับ)

"ฉันถูกคนดักทำร้าย"

(เฮ้ย! จริงดิแล้วแกเป็นไงบ้าง ปลอดภัยไหม แล้วตอนอยู่ไหน) ปลายสายพ่นคำถามใส่ไฟแลบทันทีที่เธอเอ่ยจบ

"ปลอดภัยแล้วมีคนมาช่วยไว้ ตอนนี้ฉันกำลังจะไปสถานีตำรวจ"

(โอเค ๆ งั้นเจอกันที่สถานีตำรวจฉันจะรีบไป) ว่าจบปลายสายก็วางไป

นับดาวจึงสตาร์ทรถแล้วขับมุ่งตรงสู่สถานีตำรวจทันที เมื่อถึงปรากฏว่าเพื่อนสาวมายืนรออยู่แล้ว เธอระบายยิ้มออกมาบาง ๆ กับความน่ารักของเพื่อนสาวไม่ว่าเธอจะพบเจอปัญหาอะไรเพียงแค่บอกเพื่อนสาวก็พร้อมมายืนเคียงข้างเสมอ

"ยัยนับแกเจ็บตรงไหนไหม" ส่วนส้มทันทีที่เห็นเพื่อนสาวเธอก็รีบเดินเข้าไปหา แล้วจับเพื่อนสาวหมุนสำรวจร่างกายด้วยความเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่โดนปาไข่ใส่" นับดาวตอบให้เพื่อนหายเป็นห่วง

"ค่อยโล่งใจหน่อย" ส้มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่พอเห็นสภาพเพื่อนสาวก็อดสงสารไม่ได้จริงบนศีรษะยังมีเศษเปลือกไข่ติดอยู่เลยจนเธอต้องเอื้อมไปปัดออกให้ ไหนจะกลิ่นคาวจาง ๆ จากตัวอีกใครช่างกล้าทำ คิดแล้วก็โกรธแทน

"เข้าไปข้างในกันเถอะได้แจ้งความให้มันเสร็จไป ฉันเหม็นคาวตัวเองเต็มทีแล้ว" นับดาวระบายยิ้มให้เพื่อนสาวเล็กน้อย ก่อนจะควงแขนเพื่อนสาวเดินเข้าไปในโรงพัก

เธอแจ้งความให้หลักฐาน และให้ข้อมูลกับตำรวจเกือบครึ่งชั่วโมงจึงเสร็จ โชคดีที่เธอจำป้ายทะเบียนรถกับรูปพรรณสันฐานของคนร้ายได้จึงเป็นประโยชน์กับตำรวจมากทำให้สามารถตามตัวคนร้ายได้ไม่ยาก

"หวังว่าจะจับคนร้ายได้เร็ว ๆ นี้นะ" ส้มเอ่ยขึ้นระหว่างพากันเดินไปที่รถ

"ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น จะได้รู้ว่าสักทีว่าเรื่องนี้มีคนอยู่เบื้องหลังไหม" นับดาวเอ่ยอย่างเหนื่อย ๆ

"แล้วแกคิดว่ามีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ไหม"

"เซนต์ฉันมันบอกว่ามี" เธอตอบไปตามความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะเล่าความบังเอิ๊ญบังเอิญของเหตุการณ์วันนี้ให้เพื่อนสาวฟัง

"ฉันว่ามีสิทธิ์เป็นไปได้มาก" พอได้ฟังเพื่อนสาวเล่าจบส้มก็เริ่มเห็นด้วยพลอยทำให้รู้สึกเป็นห่วงเพื่อนสาวไปอีก "ยังไงแกก็ระวัง ๆ ตัวด้วยล่ะ"

"อือ ฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้"

นับดาวยืนคุยกับเพื่อนสาวกน้าสถานีตำรวจนานหลายนาที ก่อนจะขอแยกตัวกลับเพราะรู้สึกรับไม่ได้กับสภาพ และกลิ่นบนร่างกายตัวเองเต็มที

@บ้านอัครกุล

"รถคุ้น ๆ จัง" นับดาวพึมพำออกมาเบา ๆ ในตอนที่ขับรถเข้ามาในรั้วบ้านอัครกุลอล้วเห็นรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่คล้าย ๆ ว่าเคยเห็นแวบ ๆ แต่ก็นะรถยี่ห้อนี้สีแบบนี้ใช่ว่าจะมีคันเดียว

คิดได้แบบนั้นจึงเลิกสนใจ แล้วเปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไปในบ้าน ทว่าเธอก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเดินมาถึงห้องโถง แล้วเห็นหนุ่มพลเมืองดีที่ช่วยเธอก่อนหน้านี้นั่งคุยอยู่กับติณณภัทรด้วยท่าทางสนิทสนม

ก็ว่าทำไมรถที่จอดอยู่บ้านถึงได้คุ้น ๆ เป็นรถของคนที่ช่วยเธอไว้นี้เอง นี่เขารู้จักกับติณณภัทรงั้นเหรอ ดูจากกน้าตาแล้วอายุน่าจะเท่า ๆ ติณณภัทร แสดงว่าคงเป็นเพื่อนกัน

อ่า..ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมหนุ่มพลเมืองดีถึงไม่ถามไถ่ชื่อเพราะรู้อยู่แล้วสินะว่าเธอคือนับดาวภรรยาของติณณภัทร

"ไงแม่ตัวดีกลับมาแล้วเหรอ"

ระหว่างกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ อยู่น้ำเสียงเย็นยะเยือกก็ดังเข้ามาทบโสตประสาททำให้หลุดออกจากห้วงความคิด

เธอปรายตามองเจ้าของคำถามที่นั่งจ้องหน้าเธอด้วยแววตาแข็งกร้าวนิ่ง ๆ ไม่คิดตอบโต้ ก่อนจะเลื่อนสายตาเอ่ยกับศรัณย์พร้อมกับระบายยิ้มบาง ๆ "เจอกันอีกแล้วนะคะคุณศรัณย์"

"ครับ" ศรันย์ยิ้มรับ ก่อนถามไถ่ต่อ "คุณนับดาวไปแจ้งความแล้วเหรอครับ"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ขอให้จับคนร้ายได้ไว ๆ นะครับ"

"ค่ะ"

ติณณภัทรนั่งฟังคนทั้งสองคุยกันเงียบ ๆ ไม่คิดแทรกขึ้นเพราะเขารู้เรื่องหญิงสาวโดนดักทำร้ายจากศรันย์เพื่อนชายมาบ้างแล้ว

และเขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เธอโดนทำร้าย ก็นิสัยเสียซะขนาดนั้นคงมีศัตรูไปทั่ว นับว่าบุญเท่าไรที่คนร้ายปาไข่ดิบใส่ไม่ใช่เม็ดกระสุน

สภาพของเธอในตอนนี้มอมแมมเหมือนลูกหมาตกบ่อขยะก็ไม่ปราน กลิ่นคาวไข่ลอยมาแตะจมูกจนเขานึกคลื่นไส้

ทว่าถึงตอนนี้สภาพเธอจะน่าเวทนาแต่เขาก็ไม่ลืมเรื่องที่เธอรูดบัตรเครดิตไปเจ็ดล้านกว่าหรอก หนำซ้ำเขาโทรไปเป็นสิบสายเธอก็ไม่รับอีก

ไหนจะเรื่องที่แม่ของนีรนุชโทรมาบอกเขาว่าเธอไปหยามหัวใจของลูกสาวท่านถึงที่บ้านทำเอานีรนุชร้องไห้อย่างหนัก

รอให้เพื่อนชายกลับไปเมื่อไรเถอะเขาจะจัดการกับเธอขั้นเด็ดขาดสักที วันนี้เธอทำให้เขาโกรธหลายเรื่องมากจริง ๆ หากตอนนี้สามารถฉีดเนื้อเธอออกเป็นชิ้น ๆ ได้เขาคงทำไปแล้วเพื่อระบายไฟแห่งความโกรธทีีสุ่มอยู่ในกาย มันรบกวนสมาธิจนเขาไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวัน

"งั้นกูกลับก่อนแล้วกัน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระ" ศรันย์เหมือนจะอ่านสายตาเพื่อนชายออกหลังจากพูดกับหญิงสาวเสร็จเลยขอตัวกลับ

เมื่อศรันย์หายหลังไปติณณภัทรก็เปิดประเด็นคุยทันที "วันนี้คุณทะ..."

"เอาไว้ค่อยคุยนะ ตอนนี้ฉันขอไปอาบน้ำก่อนเหม็นตัวเองมาก เดี๋ยวจะลงมาให้คุณว่าตามสบายเลย"  นับดาวรู้ว่าชายหนุ่มจะคุยเรื่องอะไรจึงรีบยกมือขึ้นเบรกเขาไว้ก่อนขืนให้พูดจบคงยาวแน่ ๆ เพราะนี้เธอไม่มีอารมณ์มาต่อล้อต่อเถียงกับเขาหรอก สิ่งเดียวที่ต้องการตอนนี้คืออาบน้ำ

ว่าจบเธอก็รีบวิ่งจูดขึ้นห้องไปด้วยความเร็วไม่รอให้อีกคนได้เอ่ยอะไรออกมา แม้เขาตะเบ็งเสียงตามหลังมาเธอก็ไม่สนใจ

เมื่อมาถึงห้องนอนเธอก็ทิ้งตัวลงนั่งปลายเตียงรอใก้หายเหนื่อยจึงลุกไปอาบน้ำ แล้วออกมาแต่งตัว

ความคิดบางอย่างพลันผุดขึ้นในสมองของเธอเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชุดนอนไม่ได้นอนสุดเซ็กซี่ที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า

เธอจะใส่มันตอนนี้แล้วกันเผื่อจะได้แกล้งชายหนุ่มเวลาไปคุยกับเขา แค่คิดถึงตอนที่เขาทำท่ารังเกียจพร้อมกับพยายามผลักไสเธอก็สนุกแล้ว

เธอค่อย ๆ บรรจงสวมใส่มันบนร่างกายแล้วมองสำรวจตัวเองผ่านกระจก

ชุดนอนที่เธอสวมใส่เป็นสายเดี่ยวสีดำผ้าซาตินมันวาว ขอบเสื้อประดับด้วยผ้าลูกไม้บาง ๆ เว้าต่ำจนเกือบเห็นยอดอก ด้านข้างของชุดผ่าลงไปจนสุดชายกระโปรงที่ยาวเลยเนินเนื้อสาวเพียงคืบเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย และเนื้อหนังอย่างชัดเจน เพิ่มความเซ็กซี่ด้วยการร้อยเชือกเอาไว้หลวม ๆ

แน่นอนว่าเธอไม่รู้สึกกระดากอายสักนิดเพราะขนาดถ่ายแบบชุดว่ายน้ำท่ามกลางผู้คนมากมายเธอยังทำมาแล้ว นับประสาอะไรกับชุดแค่นี้

เพียงแต่ใครจะรู้ว่าจริง ๆ ชุดนอนที่เธอชอบใส่นอนประจำคือชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวลายเป็ด ลายหมีพูน่ารัก ๆ ต่างหาก ซึ่งขัดกับบุคลิกที่คนอื่นเห็นสิ้นเชิง

แกร็ก!

ระหว่างที่เธอ กำลังยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกประตูก็ถูกเปิดเข้ามาโดยไร้การแจ้งเตือนใด ๆ ทำเอาเธอสะดุ้งตกใจไม่น้อย ทว่าพอเห็นร่างสูงที่พุ่งพรวดพลาดมาเท่านั้นใบหน้าก็เผยรอยยิ้มร้ายออกมา เขาช่างมารู้เวลาจริง ๆ

ขณะที่ติณณภัทรนั้นถึงกับชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดบนร่างกายหญิงสาวที่มันโชว์เรือนร่างจนดูน่าเกลียดจนเขาต้องเสสายตามองไปทางอื่นอย่างรับไม่ได้ ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือให้เธอพร้อมออกคำสั่ง "เซ็นเอกสารนี่ซะ"

เอกสารที่ว่าคือใบหย่านั่นเองเขาไม่สามารถทนอยู่กับหญิงสาวได้แล้วจริง ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าอยากให้เรื่องมันจบ ๆ ไปเร็วเขาไม่มีทางมาเหยียบห้องนี้แน่ ๆ

"เอกสารอะไรคะ" นับดาวรับมาอย่างงง ๆ พลางมองหน้าถามคนตรงหน้า แต่อีกคนกลับไม่ตอบเธอจึงต้องเปิดออกมาดูเอง

"เอกสารขอหย่า"  เสียงหวานพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับคิ้วสวยที่ขมวดผูกกันเป็นปมเมื่อเห็นข้อความบนกระดาษที่ตัวอักษรเขียนอย่างชัดเจนว่าคือเอกสารการหย่า

"ใช่! เซ็นยินยอมซะ" เสียงทุ้มเค้นพูดอย่างกดดัน ทว่านับดาวกลับแหงนหน้าขึ้นสบสายตาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะแสร้งตีหน้าเศร้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ซึ่งส่วนทางกับแววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม

"ใบทะเบียนสมรสยังไม่ทันเก่าสามีก็เอาใบหย่ามาให้เมียแล้วเหรอคะ ใจร้ายจังเลย"

"อย่ามาลีลานับดาว เซ็นซะเพราะฉันทนอยู่กับผู้หญิงอย่างเธอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียว" ติณณภัทรถึงกับกัดกรามกรอดจับจ้องใบหน้าผู้หญิงแสแสร้งตรงหน้าด้วยแววตาแข็งกร้าว

"ได้สิคะสามีข๋า" นับดาวพยักเพยิดหน้าเหมือนยินยอม ทว่ามือกลับชูกระดาษขึ้นฉีกต่อหน้าชายหนุ่มอย่างท้าทาย

ฉีกซ้ำ ๆ จนเป็นเศษเล็ก ๆ แล้วโปรยขึ้นฟ้า ก่อนมันจะร่วงหล่นกระจัดกระจายทั่วบริเวณห้อง

"นับดาว!" เสียงทุ้มตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด การกระทำของหญิงสาวสร้างความโกรธให้ติณณภัทรจนแววตา ใบหน้าลามไปจนถึงใบหูของเขาแดงก่ำ เสียงขบกรามดังเล็ดลอดออกมาเบา ๆ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เขาโกรธมากแค่ไหน

นับดาวเห็นแล้วอดใจกระตุกไม่ได้เพราะไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน แต่เพียงเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้นความอย่างเอาชนะ อยากแกล้งก็ทำให้ความหวั่นใจหายไป

"ไว้เมียเบื่อถือใบทะเทียนสมรสเมื่อไร ค่อยหย่าก็แล้วกันนะคะ" เชิดหน้าขึ้นเอ่ยอย่างถือดี ก่อนจะขยับเข้าไปยืนชิดร่างสูงตรงหน้ายกนิ้วขึ้นกรีดกรายไปตามแนวสันกรามสุดเซ็กซี่ระเรื่อยลงมายังลำคอแกร่งของเขาด้วยท่าทางยั่วยวน

จงใจยั่วอารมณ์ของเขาให้เดือดปุด ๆ พอทำอะไรไม่ได้เดี๋ยวเขาก็ผลักไสเธอแล้วหนีออกไปเองเหมือนเช่นทุกครั้ง "อย่าโกรธเมียสิคะสามี"

"เธอต้องโตมาแบบไหนนับดาวถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้ ฉันรู้นะว่าวันนี้เธอจงใจซื้อแหวนเพชรที่อ้างว่าฉันเป็นคนซื้อให้ไปเยาะเย้ยนุชทำให้นุชเสียใจ" ในที่สุดติณณภัทรก็อดไม่ได้พูดเรื่องนีรนุชออกมาทั้งที่พยายามอดกลั้นไว้

นีรนุชเป็นคนดีเกินกว่าจะมาเสียใจกับเรื่ิองพันนี่ พลางใช้มือดันหญิงสาวให้ออกห่างอย่างรังเกียจ "อย่าไปวุ่นวายกับนุชอีก ไม่อย่างนั้นฉันไม่เอาเธอไว้แน่"

"นึกว่าเรื่องอะไรที่แท้สามีก็โกรธแทนคนรักเก่านี้เอง" นับดาวยิ้มเยาะออกมาอย่างเย้ยหยันนีรนุชคงโทรมาฟ้องสินะแสดงว่าทั้งสองยังติดต่อกัน ยิ่งรู้แบบนี้เธอก็ยิ่งอยากขัดขว้างความรักทั้งสองอย่าหวังว่าเธอจะปล่อยให้เขาได้กลับไปครองรักกับนีรนุชเลย

"คุณคงรักนีรนุชมากสินะคะถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนกันขนาดนี้ แต่เสียใจด้วยนะคะฉันไม่ปล่อยให้คุณได้สมหวังกับนีรนุชหรอก คุณต้องเป็นสามีฉันไปอีกนานแสนนาน และฉันก็จะตามจองล้างจองผลาญนีรนุชไปเรื่อย ๆ"

เธอเอ่ยอย่างผู้ชนะก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นกระแทกจูบร่างสูงที่แสดงท่าทีรังเกียจเธอออกมาโดยไม่ปิดบังด้วยความหมั่นไส้ ยิ่งเขาพยายามผลักออกเธอก็ยิ่งบดจูบหนักขึ้นพร้อมทั้งใช้มือโอบรอบลำคอแกร่งแน่ราวกับว่าตัวเองอยู่เหนือเขา

เธอหยามใจคิดว่าติณณภัทรจะเป็นฝ่ายล่าถอยเช่นทุกครั้ง มั่นใจว่าต่อให้เธอยั่วยวน หรือทำยังไงเขาก็ไม่มีทางแตะต้องร่างกายเธอแน่ ๆ

ทว่าครั้งนี้เธอคิดผิดถนัดเพราะคำประกาศกร้าว และการกระทำที่ดูเหมือนว่าเธออยู่เหนือกว่าในทุก ๆ ครั้งทำให้ด้านมืดของติณณภัทรตื่นขึ้นมาในที่สุด

บอกเลยว่าเขาไม่ใช่คนขาวสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์มีด้านเทา ๆ เหมือนกัน เขาปล่อยให้เธอหยามหน้ามาหลายหนแล้ว

ครั้งนี้เขาจะแสดงให้เห็นว่าเธอต่างหากที่อยู่ใต้อาณัติของเขา