ตอน 6

       ก่อนที่จะได้ถ่ายทำฉากต่อไป เหอจิ้งเกาที่เพิ่งจะมีเวลาว่างเดินทางมาดูการแสดงอย่างไม่ได้บอกทีมงานล่วงหน้า พวกเขาต่างวิ่งวุ่นหาที่นั่งให้กับเหอจิ้งเกากันใหญ่ แน่นอนว่าพวกเขาต้องดูแลเทพองค์นี้ให้ดี เพราะเขาคือสปอนเซอร์ใหญ่ที่ลงทุนกับหนังเรื่องนี้นั่นเอง

       เหอจิ้งเกาสั่งบอดี้การ์ดไม่ให้ทุกคนวุ่นวายกับเขา เขาแค่มาดูเฉย ๆ พอทีมงานและผู้กำกับมาทักทายเหอจิ้งเกาแล้วได้ยินเช่นนี้พวกเขาก็ได้แต่เดินจากไป ใครจะไม่รู้บ้างว่าเหอจิ้งเกาไม่สนิทกับใครง่าย ๆ อีกทั้งยังมีนิสัยเย็นชาไม่สนใครหน้าไหนอีกต่างหาก สิ่งที่เขาทำและลงทุนต่างได้กำไรกลับมามากมายเสียทุกครั้ง จนทำให้คู่แข่งต่างอิจฉาที่หนังและละครของเหอจิ้งเกาได้รับความนิยมมากกว่าของพวกเขา เหอจิ้งเกาจึงต้องมีบอดี้การ์ดจำนวนไม่น้อยเวลาต้องไปไหนมาไหน และวันนี้ก็เช่นกัน บอดี้การ์ดสิบคนพร้อมทั้งเลขาคนสนิทของเขาเดินทางมากันครบทีมเลยทีเดียว

       หลังจากนั่งแล้ว เหอจิ้งเกาก็มองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังซ้อมการแสดงอยู่บนเวทีอย่างตั้งใจ เขากระซิบถามเลขาว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เลขามองไปที่เวทีแล้วตอบกลับเจ้านายของเขาอย่างดูถูกว่า เธอเป็นแค่นักแสดงปลายแถวที่จับพลัดจับผลูที่นักแสดงคนเก่าบาดเจ็บจนเธอได้เข้ามาแทนที่เท่านั้น

       เหอจิ้งเกาไม่สนใจน้ำเสียงดูถูกของเลขาเขา เขาสามารถมองเห็นด้วยตาตัวเองได้ว่าเธอคนนี้แสดงได้ดีมากขนาดไหน แต่ละท่วงท่าที่เธอร่ายรำก็ช่างน่าดูอย่างไม่อาจละสายตา ใครกันที่ลือว่าเธอเป็นนักแสดงปลายแถว เขาเองก็อยากรู้จริง ๆ ว่าจะมีนักแสดงปลายแถวคนไหนแสดงได้ดีเท่าเธออีก

       เหอจิ้งเกายิ่งอยากรู้ประวัติเธอมากขึ้น เขาจึงบอกให้เลขาเล่ามาให้หมดถึงประวัติของเธอตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เลขาที่ยืนอยู่ได้แต่แปลกใจที่เจ้านายของเขาอยู่ ๆ ก็เกิดสนใจเรื่องฟู่หยุนชิงขึ้นมา ในเมื่อเจ้านายต้องการรู้ทุกเรื่อง เขาที่เป็นเลขาก็ต้องเล่าเรื่องของเธอเท่าที่เขารู้มาเท่านั้น

“เธอชื่อฟู่หยุนชิง เป็นเด็กกำพร้าที่ปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่เด็กครับ ก่อนที่จะเข้าวงการเธอทำงานรับจ้างทั่วไป กระทั่งได้เข้ามาทำงานในทีมงานของหนังเรื่องหนึ่ง เธอจึงเริ่มดูแลตัวเองเพื่อที่จะแคสติ้งเป็นนักแสดงให้ได้ แต่ด้วยความที่เธอไม่มีความสามารถ เธอจึงได้รับแค่บทตัวประกอบมาตลอดเท่านั้น ครั้งนี้ที่เธอได้รับบทเป็นนักแสดงสมทบก็เพราะคนที่ได้รับบทนี้เกิดอุบัติเหตุกระทันหัน ไม่สามารถมาถ่ายทำได้ครับ ผู้กำกับที่เห็นฟู่หยุนชิงหน้าตาพอใช้ได้สำหรับบทนี้จึงได้ขอให้เธอมาถ่ายทำแทนครับ”

“แค่นี้เหรอ?”

“ครับ นี่คือทั้งหมดเท่าที่ผมรู้เรื่องของฟู่หยุนชิงครับ”

“อืม”

       หลังจากรู้เรื่องของผู้หญิงที่เขากำลังมองดูอยู่แล้ว เหอจิ้งเกาก็นั่งเงียบ ๆ ดูเธอซ้อมการแสดงต่อไป ส่วนด้านผู้กำกับนั้นก็ไม่ได้สนใจเหอจิ้งเกาอีกต่อไป เขากำลังบรีฟนักแสดงคนอื่น ๆ ว่าจะต้องทำหน้าตาท่าทางอย่างไรเมื่อฟู่หยุนชิงขึ้นแสดงบนเวทีตามคำเรียกร้องของนางเอก

       หลังจากผู้กำกับบรีฟทุกคนเสร็จแล้ว เขาก็สั่งให้นักแสดงเข้าประจำที่ของตนเองก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำ ฟู่หยุนชิงเองก็กลับไปนั่งที่ตามเดิม เธอยังคงสีหน้าเหมือนก่อนหน้านี้ไม่มีผิด ทำให้ผู้กำกับถึงกับยิ้มอย่างพอใจที่วันนี้ฟู่หยุนชิงแสดงได้ดีกว่าวันก่อน ๆ จากนั้นผู้กำกับก็สั่งให้เริ่มการแสดง

       นางเอกขออนุญาตฮ่องเต้เพื่อจะทูลขอบางสิ่งสักเล็กน้อย ฮ่องเต้เห็นว่านางเป็นลูกเสนาบดีจึงได้อนุญาตตามที่ขอ

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันได้ยินชื่อเสียงแม่ทัพหญิงอวี้หลางมานานมากแล้ว หม่อมฉันขอบังอาจให้ฝ่าบาทช่วยอนุญาตให้แม่ทัพอวี้หลางมาทำการแสดงการรำกระบี่ให้พวกเราชมได้หรือไม่เพคะ”

       ฮ่องเต้คิดนิดหนึ่งก่อนจะมองไปที่ฟู่หยุนชิงที่รับบทแม่ทัพหญิงอวี้หลาง เขาพยักหน้าอนุญาตให้นางขึ้นไปแสดงได้

“เราอนุญาตตามที่เจ้าขอ มู่เฟยหลิว”

       บรรดาผู้ที่เข้าร่วมงานต่างพากันพูดขอบพระทัยฝ่าบาทเสียงดังเซ็งแซ่ ด้วยพวกเขาเองก็ไม่เคยเห็นฝีมือของนางมาก่อน พวกเขาอยากรู้ว่านางจะเก่งกาจสักเพียงใดจึงได้รับตำแหน่งแม่ทัพหญิงเช่นนี้ ทั้งที่พวกเขาให้บุตรชายหลายคนสมัครตำแหน่งแม่ทัพก็ยังไม่อาจเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้

       ฟู่หยุนชิงที่แสดงเป็นอวี้หลิวลุกขึ้นทำความเคารพฮ่องเต้เต็มพิธีการ ทีมงานรวมทั้งเหอจิ้งเกาต่างตกตะลึงที่เห็นท่าทางการแสดงของฟู่หยุนชิงที่ถูกต้องทุกกระเบียดนิ้ว อีกทั้งท่าทางที่เธอแสดงออกกลับดูเป็นธรรมชาติมากกว่านักแสดงคนอื่นเสียอีก

       หลังจากทำความเคารพแล้ว ฟู่หยุนชิงขอให้ขันทีนำกระบี่มาให้นางเล่มหนึ่งเพื่อทำการแสดงตามที่มู่เฟยหลิวขอร้องฮ่องเต้ ครั้งนี้นางที่แสดงเป็นแม่ทัพอวี้หลางไม่สามารถทำให้ฮ่องเต้ผิดหวังได้

       เมื่อได้รับกระบี่แล้ว ฟู่หยุนชิงก็ทำความเคารพฮ่องเต้พร้อมถือกระบี่อย่างมั่นใจ จากนั้นนางเริ่มกระบวนท่ากระบี่ท่าแรกที่นางซ้อมมืออยู่เป็นประจำอย่างอ่อนช้อยแฝงไปด้วยความดุดัน ยิ่งร่ายรำกระบวนท่าต่อไปมากเท่าไหร่ รังสีสังหารก็ยิ่งออกมาตามการร่ายรำของนางไปด้วย เหล่านักแสดงที่ร่วมในฉากนี้ต่างพากันเหงื่อตกกันเป็นแถว ๆ โดยไม่ต้องแสดงเลย ผู้กำกับที่มองจอมอนิเตอร์อยู่พอใจมากกับปฏิกิริยาของพวกเขาทั้งหมด

       ฟู่หยุนชิงที่นึกถึงภพชาติก่อนร่ายรำอย่างไม่เก็บงำความสามารถ กระทั่งถึงกระบวนท่าสุดท้ายเหงื่อของนางก็ไหลหยดออกมาตามเรี่ยวแรงที่นางฟาดฟันกระบี่อย่างรุนแรง ฟู่หยุนชิงที่เพิ่งนึกได้ว่ากำลังแสดงหนังอยู่ก็หันไปทำการคารวะฮ่องเต้ก่อนจะส่งกระบี่ให้กับขันทีที่ดูหวาดกลัวนางไม่น้อย

       นักแสดงที่แสดงเป็นฮ่องเต้ได้สติ เขารีบต่อบทกับฟู่หยุนชิงทันทีด้วยการปรบมืออย่างพอใจ พร้อมทั้งกล่าวคำชมแม่ทัพอวี้หลางเสียมากมาย ทำเอาผู้คนที่หวังจะให้แม่ทัพอวี้หลางเสียหน้าต่างได้แต่ก้มหน้าอย่างอับอาย

       ผู้กำกับเมื่อเห็นว่านักแสดงทุกคนทำได้ดีแล้วจึงสั่งคัต เขาอยากปรบมือให้ฟู่หยุนชิงเสียจริง ๆ ที่แสดงได้ดีเกิดคาดมากนัก ไม่รู้ว่านางซ้อมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเห็นเพียงเธอซ้อมก่อนจะแสดงไม่นานนักเท่านั้น จึงไม่คิดว่าฝีมือการร่ายรำกระบี่ที่แทบจะเหมือนคนมีวรยุทธจริง ๆ จะได้ภาพที่ดีออกมาเช่นนี้

       เหอจิ้งเกายิ่งสนใจฟู่หยุนชิงมากขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารในกระบวนท่ากระบี่ของเธอ ตอนนี้เขากลับไม่คิดว่าฟู่หยุนชิงเป็นเพียงนักแสดงปลายแถวเหมือนกับเลขาแม้สักนิด เขาหันไปมองหน้าเลขาที่หน้าซีดเผือดก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ เลขาของเขาคงกลัวว่าเขาจำตำหนิเรื่องประวัติที่ผิดเพี้ยนของเขากระมัง แต่เหอจิ้งเกากลับไม่ถือสา เขาสั่งให้เลขาจำไว้เป็นบทเรียนว่าหากยังไม่รู้จักคนผู้นั้นจริง ๆ ก็อย่าเพิ่งพูดออกมาให้เสียหน้าเช่นนี้

       เลขาของเหอจิ้งเกาได้แต่รับปากเจ้านายว่าต่อไปเขาจะระมัดระวังให้มากกว่านี้ ครั้งนี้เขาผิดไปแล้วจริง ๆ