บทที่ 14

"..." ธนินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยตามปกติ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ก็ได้... ขอถ้วยนึง"

พิมยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจที่เขายอมทานข้าวต้มฝีมือเธอ เธอตักข้าวต้มใส่ถ้วยอีกใบอย่างบรรจง กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มลอยขึ้นมาแตะจมูก

เมื่อวางถ้วยข้าวต้มลงต