บทที่ 217

บทที่ 143 พิมไม่ไหวค่ะ

"ไม่เอาแล้วนะคะ เช้านี้พอก่อน คุณต้องไปทำงาน ส่วนพิมจะนอนขี้เกียจ" พิมพูดพร้อมรอยยิ้มยั่ว ดวงตาแพรวพราวมองเขาซุกซนอย่างตั้งใจให้หมั่นเขี้ยว

ธนินทร์หยุดมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นที่มุมปาก เขาก้มลงจูบซับเบาๆ บนหน้าผากนวล แต่แววตาคมกลับเต็มไปด้วยความงอแงและยอ