ตอนที่ 5 อาการป่วยกำเริบ

สองเพื่อนรักทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเป็นประจำทุกวันจนเวลาล่วงเลยไปเกือบสัปดาห์ ดาราภัสเริ่มที่จะปรับตัวกับการทำงานบริการได้ เช่นเดียวกับเฟรนด์ จุฑารัตน์เพื่อนสนิท สองสาวตั้งใจเก็บเงินเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน และเพื่อความเจ็บป่วยที่คาดไม่ถึง

“ดาว.... วันนี้เฟรนด์คงไปทำงานด้วยไม่ไหวแล้วล่ะ” จุฑารัตน์เอ่ยขึ้นหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย

“เป็นอะไรเหรอเฟรนด์ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” ดาราภัสเอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วง

“เรารู้สึกเหนื่อยๆ น่ะ เลยอยากพักสักวัน ลางานกับลุงผินให้เราหน่อยนะดาว” เธอรู้สึกแปลกๆ มาตั้งแต่เช้าก่อนไปเรียนแล้ว แต่เธอก็ฝืนเอาไว้จนกลับมาถึงห้อง เฟรนด์ จุฑารัตน์พยายามเก็บอาการที่ตนเป็นไว้เพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทต้องเป็นกังวลไปด้วย

“อืม...ให้เราอยู่เป็นเพื่อนไหม สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลยนะเฟรนด์” ดาราภัสเดินไปนั่งลงข้างๆ เพื่อนสนิท

“ไม่เป็นไรหรอกดาว ขาดกันสองคนเดี๋ยวเสียชื่อพี่หมิวหมด อุตส่าพาเราไปทำงาน นี่ก็เพิ่งจะสองอาทิตย์เอง” เพื่อนสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

“ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนนะ อย่าทำอะไรให้ตัวเองเหนื่อย ถ้าเฟรนด์รู้สึกไม่ดีก็ให้รีบโทรหาเราเลยนะ” เธอไม่วายสั่งเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“จ้ะ... ไปอาบน้ำเถอะ สายแล้ว” จุฑารัตน์บอกเพื่อนสนิทไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน

ดาราภัสจึงลุกขึ้นแล้วตรงไปยังห้องน้ำ ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีเสียงน้ำที่ไหลลงกระทบพื้นทำให้จุฑารัตน์ถอนหายใจหนักๆ ออกมา ก่อนที่จะยกมือบางขึ้นมาจับหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจของตน ช่วงนี้เธอรู้สึกใจสั่นมากกว่าปกติ หายใจเหนื่อยหอบ และอาการเหล่านี้พักหลังๆ มาเริ่มอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามเก็บอาการเพื่อไม่ให้เพื่อนต้องเป็นห่วง

“เฟรนด์ ดาวไปทำงานก่อนนะ ถ้ารู้สึกไม่ดี หรือมีอะไรผิดปกติรีบโทรหาดาวเลยนะเข้าใจไหม” ดาราภัสที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินมาสั่งเพื่อนก่อนที่เธอจะออกไปทำงานที่ไนต์คลับแสนพันหมื่นล้านในค่ำคืนนี้

“จ้ะ ไปเถอะนะ ถ้าเรารู้สึกไม่ดีจริงๆ เราจะโทรไปนะ” เสียงหวานบอกเพื่อนสนิทที่เปรียบเสมือนพี่สาวน้องสาวและคนในครอบครัว ดาราภัสพยักหน้าก่อนที่จะคว้ากระเป๋าย่ามแล้วเดินออกไปจากห้องเช่า

จุฑารัตน์รีบเดินไปหายาของตนเอง เมื่อเจอก็รีบกลืนลงคอในทันที ร่างบางเดินไปนั่งลงบนที่นอนก่อนที่จะยกมือของตนขึ้นมากุมตรงตำแหน่งหัวใจ เธอค่อยๆ นอนลง แม้จะอาการไม่ค่อยดีแต่เธอก็ไม่อยากทำให้เพื่อนต้องมาลำบากไปด้วย

แสนหมื่นพันล้านไนต์คลับ

ร่างระหงเดินเข้าไปในไนต์คลับจากประตูหลังสำหรับพนักงานของร้าน พนักงานหนุ่มๆ ต่างมองตามเธอ แต่ก็ได้แค่มองเท่านั้น เพราะกฎของร้านที่บอสตั้งมาทำให้พวกเขาไม่มีใครกล้าจีบสาวๆ ในไนต์คลับแห่งนี้ ทุกย่างก้าวของดาราภัสอยู่ในสายตาคมของคนที่มีอำนาจสูงสุดของไนต์คลับแห่งนี้ สายตาที่ไม่เคยมองหญิงสาวคนไหนกลับมองไปยังหญิงสาวที่ทำงานเป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟของร้าน

“ลุงผินคะ วันนี้เฟรนด์ลานะคะ เธอไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ” ดาราภัสบอกผู้จัดการร้านหลังจากทักทายผู้จัดการร้านเรียบร้อยแล้ว

“อ่อ...ไม่เป็นไรนะ หนูไปทำงานเถอะ” ลุงผินเอ่ยขึ้นหลังจากหญิงสาวตรงหน้าบอกกล่าวถึงการลาของเพื่อนสนิท

“ค่ะ”

ขณะที่กำลังจะก้าวเท้ากลับหลังหัน เสียงสมาร์ทโฟนจากกระเป๋าย่ามสีขาวของเธอก็ดังขึ้น มือบางล้วงขึ้นมาก่อนที่จะมองเบอร์แล้วรู้สึกใจไม่ดี เธอรีบกดรับทันที

“เฟรนด์ เป็นอะไร” น้ำเสียงกังวลเอ่ยถามออกไป

“ดาว...เรา....”

เสียงของเพื่อนหายไปพร้อมกับสายที่ตัดไป ดาราภัสรีบหันหลังกลับไปหาลุงผิน ผู้จัดการของไนต์คลับก่อนที่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ

“ลุงผินคะ... ด่ะ...ดาว วันนี้ดาวขอลานะคะ เมื่อกี้เฟรนด์โทรมา พูดได้สองคำสายก็หลุดไป ดาวขอไปดูเพื่อนก่อนนะคะ เฟรนด์ป่วยเป็นโรคหัวใจ”

ดาราภัสเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา ลุงผินแหงนหน้าขึ้นไปมองยังห้องของบอส เมื่อเห็นเขาพยักหน้าลุงผินจึงบอกให้หญิงสาวไปได้เลย ดาว ดาราภัสรีบออกจากร้านไปอย่างร้อนรน แต่ทว่าอรุณกลับเรียกเธอเอาไว้

“คุณดาวครับ.... เดี๋ยวผมไปส่ง”

ดาราภัสหยุดตามเสียงเรียก พรางคิดว่าถ้าเขาไปส่งเขาอาจจะช่วยเพื่อนเธอได้ทันเวลา หญิงสาวพยักหน้า

อรุณจึงรีบนำเธอไปที่รถเก๋งยี่ห้อดังของผู้เป็นนายแล้วรีบตรงไปยังหอพักของหญิงสาวโดยที่เธอไม่ได้บอกทางสักคำ แม้จะรู้สึกสงสัยแต่ดาว ดาราภัสก็เป็นห่วงอาการของเพื่อนมากกว่า เมื่อไปถึงหอพักดาว ดาราภัสรีบขึ้นไปบนห้องเช่าโดยที่มีอรุณตามไปติดๆ มือบางสั่นจนไม่สามารถไขกุญแจห้องได้ อรุณเห็นท่าไม่ดีจึงรับกุญแจมาไขเอง