ตอนที่ 5 - 1 อาการป่วยกำเริบ

เมื่อเปิดประตูออกมาร่างบางรีบพุ่งเข้าไปพบเฟรนด์ จุฑารัตน์นอนกองอยู่กับพื้น ดาราภัสรีบเข้าไปหาเพื่อนและร้องเรียกชื่อเพื่อนทันที

“เฟรนด์!!! ไม่นะ เฟรนด์เป็นอะไร เฟรนด์” เสียงหวานร้องดังขึ้นมาแทบไม่เป็นคำพร้อมกับมือบางที่จับตัวเพื่อนเขย่า

“คุณดาวครับ ผมว่าส่งคุณเฟรนด์ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะนะครับ”

อรุณรีบบอกเพราะเห็นเด็กสาวนอนนิ่งไม่ได้สติแล้ว ดาราภัสตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงของอรุณจึงรีบช้อนอุ้มสาวน้อยขึ้นมาแล้วพาลงไปขึ้นรถที่จอดอยู่ทันที ดาว ดาราภัสรีบตามชายหนุ่มและเพื่อนสนิทไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เฟรนด์ จุฑารัตน์ก็ถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน มีแพทย์เข้ามาตรวจอาการอย่างเร่งด่วน วัดความดันโลหิตและอัตราการเต้นของหัวใจไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นักจึงออกมาถามหาญาติ ดาราภัสจึงรับหน้าเพราะเธอก็เปรียบเสมือนเป็นญาติเพียงคนเดียวของเพื่อนสนิท

“คุณเฟรนด์นอนโรงพยาบาลใช่ไหมครับ” อรุณเอ่ยถามขณะที่นำน้ำเปล่ามาส่งให้

“ขอบคุณ คุณอรุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณอรุณ ตอนนี้ดาวก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง” ดาราภัสยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

“ผมทำตาคำสั่งของบอสครับ บอสสั่งให้ผมมาส่งคุณ” เขาตอบยิ้มๆ ดาราภัสพยักหน้าขึ้นลงอย่างเข้าใจ

“ถ้าอย่างนั้นดาวฝากขอบคุณบอสด้วยนะคะ ดาวขอลางานอีกสองสามวันนะคะ รอดูอาการเฟรนด์ก่อนค่ะ” เธอบอกอรุณเสียงสั่น

“ครับคุณดาว ผมจะรายงานบอสให้นะครับ แล้วนี่คุณดาวจะค้างที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนคุณเฟรนด์ใช่ไหมครับ” อรุณตอบรับก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา

“ขอบคุณค่ะ... ใช่ค่ะ ดาวคงจะนอนเฝ้าเฟรนด์”

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับไปรายงานบอสก่อนนะครับ”

อรุณเอ่ยลา ดาราภัสจึงยกมือกระพุ่มไหว้และเอ่ยลาเขาเช่นกัน ร่างสูงโปร่งเดินจากไป ดาราภัสอดที่จะขอบคุณแผ่นฟ้าไม่ได้ที่เขาสั่งให้พี่อรุณมาส่งเธอที่หอพักจนได้ช่วยพาเพื่อนเธอมาส่งโรงพยาบาล หญิงสาวหันกลับไปมองที่เตียงที่เพื่อนนอนอยู่ ภาพเพื่อนที่ต้องนอนป่วยอยู่บนเตียงแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกปวดใจ

แสนพันหมื่นล้านไนต์คลับ

อรุณกลับมาจากโรงพยาบาลก็ตรงเข้าไปรายงานเจ้านายหนุ่มทันที งานที่เจ้านายให้เขาทำวันนี้อาจจะฟังดูแปลกๆ แต่เขาก็เชื่อว่า เจ้านายสนใจในตัวเด็กสาวผู้นั้นจริงๆ เพราะที่ผ่านมาฟ้า แผ่นฟ้า เจ้านายผู้เย็นชาผู้นี้ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย นอกจากมารดา และพี่น้องตนเอง

“เป็นยังไงบ้างอรุณ”

เสียงทุ้มติดเย็นชาเอ่ยถามออกมา ตอนที่อรุณไปถึงโรงพยาบาลเขาโทรมารายงานให้ฟ้า แผ่นฟ้าทราบก่อนแล้ว เขาจึงเอ่ยถามถึงอาการของเด็กสาว

“ดูเหมือนเด็กคนนั้นจะมีโรคประจำตัวนะครับ” อรุณรายงาน

“โรคประจำตัวเหรอ....” อรุณพยักหน้า

“อืม....กลับบ้านกัน”

เสียงเย็นชาดังออกมาก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป อรุณเดินตามหลังไปไม่ห่างมากนัก

“เจ้านายครับ จะไปไหนครับ” วิรุตเอ่ยถามหลังจากไปคอยตรวจตราความเรียบร้อยบริเวณไนต์คลับ

“กลับบ้าน ฉันรู้สึกเพลียๆ”

เสียงเย็นชาดังออกมาก่อนที่จะเดินจากไป อรุณรีบสาวเท้าตามไป คืนนี้งานในไนต์คลับจึงตกอยู่ในการดูแลของวิรุตไปอย่างปฏิเสธไม่ได้

“นายครับ ตรงกลับบ้านเลยนะครับ” อรุณเอ่ยถามออกมาขณะที่ขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว

“อืม... กลับบ้านเลย”

เสียงทุ้มดังออกมาจากทางด้านหลัง อรุณลอบมองผ่านกระจกมองหลังก็เห็นเจ้านายหนุ่มพิงกายไปกับเบาะเปลือกตาหนาก็ปิดลง เขาจึงรับรู้ได้ในทันทีว่าเจ้านายหนุ่มนั้นไม่ต้องการให้เขาส่งเสียงรบกวนอีกต่อไป

ผ่านไปไม่นานสองหนุ่มก็เดินทางไปถึงอาณาจักรคูเวอร์ คฤหาสน์ทรงยุโรปหลังโตที่ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ร้อยไร่ ท่ามกลางธรรมชาตินอกชานเมือง แผ่นฟ้าถูกปลุกโดยบอดี้การ์ดหนุ่ม เขาจึงลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไป เวลานี้ยังไม่ดึกมากนัก ทั้งพี่สาวฝาแฝดและน้องสาวคนเล็กจึงยังไม่มีใครนอน มีแต่บิดาและมารดาของเขาเท่านั้นที่เข้านอนเร็วเฉกเช่นทุกวัน

“ฟ้า กลับมาแล้วเหรอ” เสียงหวานของน้ำ ธารน้ำดังขึ้นมาจากห้องนั่งเล่น

“ครับ พี่น้ำกับยัยจันทร์ทำอะไรกันอยู่ครับ” เขาตอบก่อนที่จะเอ่ยถามพี่สาวฝาแฝดและน้องสาวคนเล็ก

“เรากำลังดูละครพี่น้ำกันอยู่ค่ะ ทำไมวันนี้พี่ฟ้ากลับเร็วจังเลยคะ” จันทร์ จันทิราตอบแล้วจึงเอ่ยถามพี่ชายคนกลาง

“รู้สึกเพลียๆ น่ะ อยากกลับมานอน” เสียงทุ้มตอบกลับมา

“ถ้าอย่างนั้นไปนอนเถอะฟ้า” ธารน้ำบอกน้องชายที่มีสีหน้าไม่ค่อยจะดีจริงๆ

“ครับ” เขาตอบก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังห้องนอนของตน

ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องน้ำปลดเปลื้องเสื้อผ้าชุดที่ใส่มาตลอดเย็นออก แล้วจึงเดินไปหยุดยืนใต้ฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ น้ำไหลลงมารดลงบนร่างกายหนั่นแน่น ซิกแพกซ์เป็นลอนภูกลูบไล้ด้วยสบู่ที่มีกลิ่นหอมอบอวลกลิ่นดอกไม้ ผลิตภัณฑ์ใหม่ของทางบริษัทน้ำหอมของบิดา

ผ่านไปไม่นานร่างสูงในผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปกปิดช่วงล่างเอาไว้ก็เดินออกมาจากในห้องน้ำแล้วตรงไปยังห้องแต่งตัวที่อยู่ติดกับห้องนอน มือหนาหยิบเอาชุดนอนสีน้ำเงินเข้มออกมาสวมใส่ก่อนที่จะเดินไปยังเตียงนอน

ฟ้า แผ่นฟ้าล้มตัวลงนอนแต่ก็ไม่วายคิดไปถึงใบหน้างามที่ยามนี้หม่นหมอง เขารู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายในหัวใจแปลกๆ ที่ได้เห็นใบหน้าเธอเป็นเช่นนั้น ร่างหนาพลิกกายไปมา เขาพยายามข่มตาแล้วหลับไปในที่สุด