ตอนที่ 7 วันแรกกับการเป็นผู้หญิงของผู้ชายเย็นชา

ร่างบางหยุดยืนมองคอนโดหรูหราที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของเธอเท่าไหร่นัก ก่อนที่มือบางหยิบคีย์การ์ดของห้องพักขึ้นมาดู มืออีกข้างหนึ่งก็หิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กอยู่ เฟรนด์ จุฑารัตน์นอนโรงพยาบาลมาได้เกือบสัปดาห์แล้ว เธอจึงไม่ต้องหาข้ออ้างจากเพื่อนเพื่อออกมาค้างกับเขาข้างนอก

“สวัสดีค่ะ... อยู่ชั้นไหนคะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยทักทายเพราะไม่เคยเห็นหน้าหญิงสาวมาก่อน

“ห้อง902ค่ะ”

พอได้ฟังเลขห้องพนักงานสาวก็ฉีกยิ้มออกมาทันทีเพราะเป็นชั้นที่มีอยู่เพียงสองห้อง และสองห้องนั้นเป็นของสองพี่น้องตระกูลนิรันนุกุล คูเวอร์

สำรวจดูสาวสวยผู้นี้ก็น่าจะเป็นคนสำคัญของเจ้าของห้อง 902 เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว นอกจากห้อง 901 ของผู้เป็นพี่สาวฝาแฝดซึ่งเป็นซุปตาร์ดังของประเทศไทยที่มีผู้เป็นน้องสาวพาเพื่อนๆ ผู้หญิงมาค้างอยู่บ่อยครั้ง

“เชิญขึ้นไปตรงลิฟต์ด้านซ้ายได้เลยนะคะ ด้านขวาขึ้นไปได้แค่เจ็ดชั้น” พนักงานสาวบอกสาวสวยตรงหน้ายิ้มๆ

“ค่ะ... ขอบคุณนะคะ” ดาว ดาราภัสส่งยิ้มให้ก่อนที่จะเดินจากไป

“สวยเน๊อะ... ยิ้มนี่หวานเชียว เพื่อนคุณจันทร์ใช่ไหม” พนักงานต้อนรับสาวอีกคนเอ่ยถามเพื่อนที่คุยกับผู้มาเยือน

“น่าจะ...ผิวพรรณดี ถึงเธอจะแต่งตัวธรรมดาก็ช่างเถอะ” พนักงานต้อนรับคนแรกตอบก่อนที่จะมองตามสาวสวยผู้นั้นไปจนลับสายตา

ดาว ดาราภัสเข้าไปในลิฟต์ด้วยหัวใจที่เต้นแรง ความกังวลแม้จะเกิดขึ้นในใจแต่เมื่อก้าวมาขนาดนี้เธอคงจะถอยไม่ได้อีกแล้ว อีกอย่างเงินก้อนแรกที่เขาให้มานั้นเธอได้จัดการจ่ายค่ารักษาพยาบาลเบื้องต้นให้กับเพื่อนเรียบร้อยแล้ว

มือบางกดหมายเลขชั้นที่ตนจะขึ้นไป เธอคิดไปมากมายทั้งเรื่องที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเขาอาจจะเป็นเกย์ แต่เพราะจูบเมื่อวันนั้นก็ทำให้เธอลังเล อีกทั้งข้อเสนอการเป็นผู้หญิงที่ให้ความสุขเรื่องบนเตียงกับเขา มันก็ทำให้เธอเริ่มแน่ใจว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างเช่นที่ใครๆ เข้าใจ

ร่างระหงเดินออกจากประตูลิฟต์ที่เปิดออกก่อนที่จะเดินไปยังห้อง902ด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายที่ไหนมาก่อน นอกจากเด็กๆ ที่บ้านเด็กกำพร้าด้วยกัน ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายที่สาวๆ หลายคนต่างก็ใฝ่ฝันอยากจะใกล้ชิดเขาเช่นกัน

“มาแล้วเหรอ..”

เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง ร่างบางสะดุ้งเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจากโซฟาที่ผู้เป็นเจ้าของห้องนั่งอยู่ ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

‘นี่สินะ...สวรรค์ของคนมีเงิน’ ดาว ดาราภัสคิดในใจ

“ค่ะ... เอ่อ บอสค้างที่นี่เหรอคะ” เธอตอบก่อนที่จะเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย

“เปล่า... เพิ่งมาถึงก่อนเธอครึ่งชั่วโมงก่อน” เขาตอบขณะที่นั่งจิบไวน์อยู่ที่โซฟา

“ชุดเธอ... เอาไปใส่ในตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้ายนะ ทางขวาเป็นของฉัน อ้อ...แล้วเรียกฉันว่าพี่ฟ้าเวลาที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองแทนตัวเองว่าน้องดาวหรือไม่ก็ดาว รออยู่ต่อหน้าคนอื่นค่อยสุภาพกับฉัน”

“ค่ะ” เธอตอบเพียงสั้นๆ ก่อนที่จะเดินไปตามทางที่เขาชี้ไป

ห้องแต่งตัวที่มีตู้เสื้อผ้า เนกไท เข็มขัด และนาฬิกาข้อมือเรียงราย เสื้อผ้าของเขาจะเป็นโทนสีเข้ม หาสีสว่างแทบจะไม่มี ร่างระหงที่ถือกระเป๋าเดินทางใบน้อยมาด้วยเดินไปยังตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้ายแล้วหยิบเสื้อผ้าของตนขึ้นมาจัด ขณะที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่นั้นเธอก็ต้องตกใจเมื่อแผ่นหลังได้ปะทะเข้ากับหน้าอกหนั่นแน่นของคนที่เข้ามาตอนไหนเธอก็ไม่อาจจะรู้ได้

“เสื้อผ้าของเธอมีแค่นี้เองเหรอ...” เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“ค่ะ... มีแค่นี้ค่ะ”

ดาว ดาราภัสตอบเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ เธอยืนตัวตรงแทบจะเป็นหุ่น แต่พอเขาผละเดินถอยหลังไป เธอจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ

“ฉันจะซื้อให้ใหม่ เผื่อวันไหนเธอได้ออกไปข้างนอกกับฉัน”

เขาบอกก่อนที่จะกดเข้าไปในแอปพลิเคชันร้านเสื้อผ้าออนไลน์ซึ่งเป็นร้านเพื่อนสมัยเรียนของเขาเอง

“เรา… ต้องไปข้างนอกด้วยกันด้วยเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามออกมา

“อืม… สัดส่วนเธอเท่าไหร่”

เสียงทุ้มตอบก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้น ดาว ดาราภัสจึงหันหลังกลับไปมอง

“ไม่ต้องซื้อใหม่ก็ได้มั้งคะ ที่ห้องดาวยังมีอีกหลายชุด”

แต่ก็เก่าๆ ทั้งนั้น เพราะเธอไม่ค่อยนำเงินที่ทำงานมาซื้อเสื้อผ้า ส่วนมากจะเก็บไว้ซื้อพวกของใช้ที่จำเป็นและอาหารเท่านั้น

“ที่ห้องเธอก็ส่วนที่ห้อง แต่ที่ห้องของฉันเธอต้องมีชุดใหม่ไว้ใส่บ้าง เร็วบอกมา สัดส่วนของเธอคือเท่าไหร่” เขาไม่ยอมเธอง่ายๆ และเอ่ยถามเธออีกครั้ง