ตอนที่ 3

ดิเชร์ เสนีต์ หรือเชร์อายุยี่สองปี เรียนอยู่ปีสี่และตอนนี้อยู่ในช่วงฝึกงานในบริษัทของพ่อเขาแต่ทว่าเขาไม่ได้ใช้นามสกุลพ่อ ดิเชร์เลือกใช้นามสกุลดูบัวส์ ซึ่งเป็นนามสกุลเดิมของแม่

เพื่อไม่ให้พนักงานในบริษัทรู้ว่าเขาคือใคร ดิเชร์เป็นนักแข่งดาวรุ่งมาแรงภายใต้ชื่อ ลีออง ชื่อเสียงของเขาเริ่มโด่งดัง เมื่อเขาคว้าแชมป์รางวัลที่หนึ่งด้วยสถิติใหม่ของวงการแข่งในถนนพื้นผิวเรียบที่มีความยาวของถนนหกจุดสองเจ็ดหกในต่างประเทศเมื่อปีที่แล้วและยังเป็นนักแข่งที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับรางวัลนี้

"ลงไปได้แล้ว" เสียงทุ้มนุ่มละมุนหูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาเพราะเขาไม่อยากให้เธอเสียหน้าต่อเพื่อนๆของเขาและเพื่อนๆของเธอ

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่ายพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆส่งกลับไปให้ดิเชร์ เป็นไปอย่างคำร่ำลือว่านักแข่งลีออง เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติกับทุกคนเสมอและนี้เลยเป็นที่มาในหมู่สาวๆ ที่อยากจะถึงเนื้อถึงตัว แย่งชิงกันเป็นเจ้าของหัวใจของเขา

‘ฉันอยากได้เขา’ หญิงสาวคิดในใจแล้วกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเองที่มีรอยส์นั่งอยู่เหมือนเดิม

ภายในห้องพิท ดิเชร์และกลุ่มเพื่อนๆนั่งคุยกันอยู่ไม่นานมากนัก ทั้งหมดก็ออกไปจากห้องเพื่อเตรียมตัวไปนั่งอยู่ข้างๆ แท่นพิธี

“ทำไมวันนี้พี่ๆเขาไม่มาว่ะ” คลาวด์ถามเมื่อเขาพึ่งสังเกตว่าไม่เห็นบอดี้การด์ของดิเชร์ในบริเวณงาน

“กูบอกพี่เขาไม่ต้องมา ให้ไปรอที่ผับเลย” ดิเชร์ตอบพลางมองขึ้นไปยังบนเวที ที่ตอนนี้พิธีกรสาวในชุดสีแดงกำลังพูดเกี่ยวกับกิจกรรมที่จัดขึ้นในงานวันนี้

“อ้าวมึงจะไปผับต่อเลยเหรอว่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” ก้อนเมฆถามด้วยสีหน้าปนสงสัยและเป็นห่วง

“พ่อให้ไปจัดการคนที่ไม่จ่ายหนี้น่ะ แล้วก็ดันเอาลูกสาวมาขัดดอก”

ดิเชร์พูดแบบเอือม ๆ ทำไมคนที่มาเล่นการพนันในกาสิโนถึงไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ แล้วพอเป็นหนี้ยังจะเอาลูก เอาเมียมาขัดดอกอีก พวกหน้าไม่อาย น่าขายหน้าจะตายพวกผู้ชายเห็นแก่ตัวเห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง ดิเชร์ก่นบ่นภายในใจ และเพื่อนๆของเขาก็รู้ดีว่าดิเชร์คิดอะไร เป็นคนยังไงและเมื่อได้เห็นท่าทางที่นิ่งไป รอยส์จึงเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนใคร

“เอ่อๆ เสร็จงานนี้ก็แยกย้าย แล้วค่อยนัดเจอกันวันที่หยุดก็แล้วกัน” รอยส์พูดเสริมและเพื่อนๆอีกสามคนต่างก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ

พิธีเปิดสนามแข่งเป็นไปด้วยดี เสียงพิธีกรสาวกล่าวปิดจบงาน พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ไม่ว่าจะเป็นโพเดียม หรือบริเวณขอบสนามในส่วนที่อนุญาตให้แฟนๆของนักแข่งที่มาร่วมงานแสดงความยินดีกับความสำเร็จในอีกหนึ่งขั้น

“ขอบคุณมากนะคะพี่ใบบัว ถ้ามีงานอะไรหรือขาดคนเรียกดรีมได้ตลอดเลยนะคะ...แต่ถ้าจะให้ดีดรีมขอเป็นวันหยุดนะคะพี่ใบบัว” ดรีมพูดขึ้นเมื่อเธอเดินลงมาจากเวทีแล้วเจอกับใบบัวที่กำลังยืนรอเธออยู่ด้านหลังของเวที

ใบบัวเป็นออร์แกไนเซอร์ที่ดีกับดรีมเสมอมา นับตั้งแต่ใบบัวเริ่มชักชวนดรีมให้มาเป็นMCและงานอีเวนต์ต่างๆ และด้วยผลงานในงานแรก ดรีมมีความสามารถในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างดีเมื่อครั้งหนึ่งมีแขกร่วมงานดื่มเหล้าจนเมาและเกินการควบคุม ได้ขึ้นบนเวทีพร้อมกับโยกย้ายไปมารอบๆตัวเธอไม่ยอมลง ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่กล้าพอที่จะเอาผู้ชายคนนี้ลงได้เพราะเขาเป็นถึงระดับรองประธานของบริษัทที่ได้จัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมา

ทำให้ดรีมต้องแก้ไขเฉพาะหน้าโดยการส่งสายตาให้คนดูแลเครื่องเสียงให้เปิดเพลงตามที่ได้เตรียมเอาไว้แล้วเธอก็โค้งให้กับผู้ชายที่เมาจนขาดสติเพื่อเป็นการขอเต้นรำก่อนจะรับมือใหญ่ๆเอาไว้แล้วจูงลงไปเต้นต่อที่ด้านล่างเวที แล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดีทำให้ ใบบัวรู้สึกชื่นชมจึงได้ชวนมาร่วมงานกันบ่อยขึ้นนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

“ได้สิจ๊ะ แล้วนี้จะไปไหนต่อล่ะงานที่ผับเข้าทุ่มครึ่ง นี่เพิ่งจะบ่ายโมงเอง”

“ว่าจะกลับไปอาบน้ำ จะได้เข้าไปทำความสะอาดห้องด้วยค่ะพี่ใบบัว”

“อ่า...โอเคจ๊ะเอาไว้ถ้ามีงานพี่จะโทรไปหานะ จริงสิดรีมไม่สนใจงานที่พี่บอกเหรอ”

“อ๋อ...ขอดรีมคิดดูก่อนนะคะพี่ใบบัว ความจริงดรีมก็อยากทำอยู่เหมือนกันแต่...เดี๋ยวดรีมให้คำตอบอีกทีดีกว่าคิดๆไปก็เสียดาย ได้ตั้งหลายหมื่น"

"งานนี้พี่หักนายหน้าแค่พันเดียว อีกสามหมื่นเก้าพันเป็นของดรีม"