ตอนที่ 9

"ครับนายน้อย"

"ครับนายน้อย"

ผมเป็นคนเข้าไปในรถก่อนเพื่อรอรับร่างที่หลับไม่ได้รู้เรื่องอะไร เป็นแบบนี้ไงผมถึงได้ว่ารุ่นพี่ว่ากินไม่ได้ดูตัวเอง ถ้านี่เป็นคนอื่นไม่รู้ว่าจะเป็นพลเมืองดีแบบผมหรือเปล่า จากผับ...พี่เจมส์ขับรถมาได้ยี่สิบนาทีก็ถึงโรงแรมหรูระดับสี่ดาวในใจกลางเมือง

"นี่คุณผู้หญิง! ไม่ตื่นจริงดิ" ถึงผมจะปลุกเสียงดัง เขย่าตัวแค่ไหนก็ไม่มีทีท่าจะตื่นหรือฟื้นคืนชีพแม้แต่นิดเดียว

"เฮ้อ..." ผมปล่อยเธอให้นอนราบที่เบาะหลัง ก่อนจะลุกออกจากรถแล้วเดินไปอีกฝั่ง ผมเห็นว่าผมอุ้มไหวจึงไม่ได้ขอให้พี่ๆทั้งสองช่วย

"เบามาก หัดกินให้มันเยอะๆหน่อยคุณผู้หญิง"

พี่คานโลกับพี่เจมส์ช่วยกันเปิดประตูห้องแล้วลงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจัดการจ่ายค่าห้องพักหนึ่งวัน พร้อมกับอาหารเช้าเสิร์ฟให้ถึงห้องหนึ่งมื้อตามที่ผมได้บอกไว้ในรถก่อนหน้านี้

"นอนทั้งอย่างงั้นแหละ"

"ใคร! ใครพูดอะไร...เสียงดังคนจะนอน"

"เชร์ ชื่อเชร์ รุ่นน้องปีหนึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน คุณผู้หญิง"

"เช...นเหรอ..." สิ้นคำสุดท้ายไม่ถึงหนึ่งนาที เสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ ทำให้ผมเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ลืมล็อคประตูให้เรียบร้อย พร้อมกับจ่ายทิปให้กับพนักงานของโรงแรมเพื่อให้ดูแลรุ่นพี่คนนั้นให้ดี หลังจากกลับขึ้นรถผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมลืมถามชื่อเธอแต่พอนึกอีกที ผมจะถามไปทำไมกัน

หลังจากนั้นผมก็ไม่เจอรุ่นพี่คนนั้นอีกเลย มารู้ตอนหลังว่าความจริงเธอเรียนจบไปแล้วแต่วันนั้นรุ่นน้องที่สนิทกันชวนรุ่นพี่คนนี้ไปด้วย และนั่นก็ทำให้ผมเข้าใจได้ว่า ต่อจากนี้เราคงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแน่นอนจนกระทั่งวันนี้...

ตอนนี้ทุกคนในห้องต่างให้ความสนใจในหน้าจอของแท็บเล็ตไม่ได้น้อยไปกว่าดิเชร์จนเป็นตะวันเลขาคนใหม่ได้ถามขึ้นมาก่อน

"มีอะไรให้ผมจัดการไหมครับ" ดิเชร์หันไปมองหน้าตะวัน เขานั่งนิ่งอยู่สักพักก่อนจะตอบออกไป

"ไม่มีครับ ช่างเถอะเรามากินข้าวกันต่อดีกว่า" แต่มีเหรอที่คานโลกับเจมส์จะเดาไม่ออกว่านายน้อยของเขาต้องการอะไร ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมานานสิบกว่าปี ทั้งสองคนคิดว่านายน้อยของเขาคงเริ่มสนใจหญิงสาวที่เคยเจอกันเมื่อหลายปีที่แล้วแน่ๆ

ภายในห้องวีไอพี ดรีม ไอวี่และพลอยใสต่างเอนเตอร์เทนให้กับแขกที่อยู่ในวัยเกษียณอย่างเต็มที่ ดรีมเลือกที่ร้องเพลงคาระโอเกะ ผ่านไปได้หนึ่งเพลง นัทตี้ที่มาทำงานสายก็ผลักประตูเข้ามาด้านใน ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยพอๆกับดรีมทำให้แขกเรียกให้เธอไปนั่งแทนที่ดรีม

"หนูชื่อะไร"

"นัทตี้ค่ะเสี่ย"

"เสี่ยอะไรกันเรียกพี่ดีกว่า ไหนลองเรียกสิ"

"หนูชื่อนัทตี้ค่ะพี่"

"ดีมาก ถ้างั้นพี่ขอถามหน่อย น้องดรีมเขารับงานนอกไหม"

"อ๋อไม่รับค่ะ แต่นัทตี้รับนะคะถ้าพี่สนใจ"

"สนสิ สนใจมากๆ คืนนี้ไปกับพี่นะ"

"ค่ะพี่" นัทตี้ตอบกลับพลางส่งรอยยิ้มหวานๆให้กับคนที่นั่งข้างๆ ในขณะที่มือก็ชงเหล้าไปด้วย

เวลาผ่านไปสามชั่วโมงก็หมดเวลาของเด็กนั่งดริ๊งก์ที่ห้องวีไอพีจองเอาไว้ ใครรับงานต่อก็แค่ไปบอกผู้จัดการที่ดูแลนั่นก็คือแพรวา เธอจะลงบุ๊คเอาไว้แค่นั้นไม่มีการขอแบ่งเปอร์เซ็นต์แต่อย่างใด สาวๆที่ทำงานที่นี้จะรู้ดีว่าผับโซแอลแห่งนี้เป็นกลางไม่เคยขูดเลือดขูดเนื้อกับพนักงาน อะไรที่ช่วยได้ก็ช่วย ผับแห่งนี้เลยไม่มีใครลาออกมีแต่มาขออยู่เพิ่มและแน่นอนเจ้าของผับก็พร้อมจะรับเข้าทำงานถ้ามีตำแหน่งว่าง

"ไงวันนี้ได้ทิปคนละเท่าไหร่" แพรวาหันไปถามดรีมเพราะเธอรู้ว่าดรีมต้องการเงินไปรักษาแม่

"ได้คนละพันค่ะพี่แพรวา" เป็นการทำงานที่น้อยชั่วโมงแต่ก็ได้รับเงินตอบแทนค่อนข้างเยอะ เพราะแบบนี้ดรีมจึงรับงานนี้ ต่อให้โดนลวนลามบ้าง แต่เธอก็ยังเอาตัวรอดได้

ชีวิตที่ต้องดิ้นรนปากกันตีนถีบ ดรีมพร้อมที่จะยอมรับมันหากว่าวันใดวันหนึ่งเธออาจจะพลาดพลั้งโดนล้วง โดนหอม โดนยุ่มย่ามจนเกินไป ต่อให้เธอเรียกให้การ์ดมาจัดการก็คงไม่ดี มันจะทำให้เสียแขกมากกว่า

"ดีแล้ว จะกลับกันเลยไหมหรือว่าอยู่ต่อเผื่อมีลูกค้าเรียก" แพรวาถามเมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครเข้าไปเปลี่ยนชุดในขณะที่นิ้วมือกำลังกดเครื่องคิดเลขคิดค่าดริ๊งก์ให้กับแต่ละคนแล้วลงบัญชีเอาไว้

"ดรีมขอกลับก่อนนะคะเพราะพรุ่งนี้วันจันทร์ค่ะพี่แพรวา"

"ได้สิ เปลี่ยนชุดก็กลับได้เลย"

"ค่ะ กลับก่อนนะไอวี่ พลอยใส"

"จ๊ะ เจอกันพรุ่งนี้"

"กลับดีๆล่ะ"

ดรีมเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดได้ไม่นานก็ออกมาในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนส์ขายาว สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกด้านหลังผับ สองเท้าก้าวยาวๆเพื่อเดินไปให้ถึงจุดที่มีแสงสว่างในถนนใหญ่แล้วเดินตรงไปที่ป้ายรถเมล์

แต่เมื่อเดินมาใกล้จะถึงป้ายรถเมล์เธอก็เห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ที่ทางเท้า พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่หมวกกันน็อกกำลังก้มๆเงยๆอยู่กับรถมอเตอร์ไซค์ เธอเลยลงไปเดินที่ริมถนนด้านล่างเพราะเธอกลัวว่าจะเป็นอันตราย ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุด เพราะในเวลานี้แสงสว่างที่น้อยมันอันตรายสำหรับผู้หญิงทุกคนไม่ว่าจะทำอาชีพไหนก็ตาม

"ว้า...วินไปไหนหมดเนี่ยวันนี้" เมื่อเดินออกมาถึงวินมอเตอร์ไซค์ ดรีมพูดขึ้นพร้อมกับมองซ้ายมองขวาเผื่อว่าจะมีวินหลงเหลืออยู่บ้าง