ตอนที่2

"ได้เวลาเริ่มพิธีแล้ว เชิญเจ้าสาวได้"

ถึงจะหวาดกลัว ถึงจะอยากหลบหนี แต่สุดท้าย หลินเสี่ยวเฉียวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาในโลกที่คล้ายประเทศจีนอยู่หลายส่วนแห่งนี้ได้แค่5วันก็ยากจะหนีไปได้จริงๆ หากความทรงจำของร่างนี้จะมีญาติอีกสักคนนอกจากครอบครัวของลุงกับป้าสะใภ้ใจเหี้ยม หรือมีเพื่อนฝูงอยู่บ้างเธออาจจะตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้า แต่นี่ไม่มีเลย หลินเสี่ยวเฉียวมีแค่ครอบครัวของลุงกับป้าสะใภ้มหาภัยมาตั้งแต่อายุได้3ขวบหลังจากพ่อจากไปเป็นทหารและตายขณะปฏิบัติหน้าที่ส่วนแม่ของเด็กหญิงก็หายตัวไปจากหมู่บ้านอย่างลึกลับ แถมเงินติดตัวก็ไม่มีสักหยวนแบบนี้หากไม่โง่จริงใครมันจะกล้าหนีไปตายเอาดาบหน้ากันเล่าเธอคนหนึ่งแหละไม่คิดจะหลบหนีไปในตอนนี้

เพราะถึงจะถูกซื้อตัวมาเป็นเจ้าสาวให้คนใกล้ตายแต่เขาก็ยังไม่ตายนี่นา ใครจะรู้อาจมีปาฏิหาริย์ขึ้นมาก็ได้ ก็ขนาดเธอตายแล้วยังโผล่มาเกิดใหม่ในร่างนี้ได้เลย คุณชายสามเซี่ยคนนั้นอาจก็อาจจะไม่ตายใครเล่าจะรู้ได้นอกจากสวรรค์…

หลังจากออกจากหมู่บ้านที่ติดชายแดนแห่งนั้นเมื่อ4วันก่อนเธอก็เพิ่งจะมาถึงคฤหาสน์เซี่ยช่วงเช้ามืดนี้นี่เองจึงยังไม่ได้พบหน้าของเจ้าบ่าวคนนั้นว่ากันตามจริงชื่อของเจ้าบ่าวเธอก็ยังไม่รู้ เธอรู้แค่เขาเป็นลูกชายคนเล็กและเหมือนเขาจะไม่ใช่ลูกที่เกิดจากคุณนายใหญ่เซี่ย แต่เขาเกิดจากคุณนายรองเตี่ยที่จากไปกว่า10ปีเธอรู้เท่านี้จริงๆ

ส่วนเหตุใดหลินเสี่ยวเฉียวตัวจริงถึงได้ตายจนดวงวิญญาณของณัฐธิดามาเกิดใหม่แทน ก็เพราะเด็กสาวคิดจะหลบหนี หลบหนีทั้งๆ ที่ไม่มีญาติ และไม่มีเงินแม้แต่หยวนเดียวนั่นแหละ แต่กลับถูกป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่ที่เป็นชายอีก2คนจับได้เสียก่อน แต่หลินเสี่ยวเฉียวต่อสู้ไม่ยอมถูกจับกรอกยาและมัดเป็นแม่หมูรอผสมพันธุ์ส่งมายังเมืองหลวงของประเทศเหยียนจิ่งโดยง่าย

แต่เด็กสาวตัวเล็กนิดเดียวส่วนสูงแค่156ซ.ม. น้ำหนักก็แค่42กิโลกรัมเท่านั้นไฉนเลยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปต่อต้านผู้ชายอายุ20และ25ปีที่สูงใหญ่กำยำไหว หลินเสี่ยวเฉียวกับผู้ชาย2คนยื้อยึดฉุดกระชากเป็นบนสะพานด้านล่างเป็นแม่น้ำเมื่อดึงกันไปดันกันมาหลินเสี่ยวเฉียวเสียหลักตกจากสะพานถึงด้านล่างจะมีแม่น้ำแต่เด็กสาวกลับชะตาถึงฆาตศีรษะเลยกระแทกกับก้อนหินจนสลบหากเป็นพื้นดินคงอาจจะคอหักตายแต่พอเป็นแม่น้ำเมื่อหมดสติก็ยังตายอยู่ดี

…เฮ้อ!…

คิดไปแล้วก็ช่างน่าขันนัก ท่านนายพลเซี่ยกับคุณนายใหญ่เซี่ยคิดจะใช้ดวงของหลินเสี่ยวเฉียวช่วยหนุนนำให้บุตรชายคนเล็กรอดปลอดภัย แต่ทั้งสองคงไม่รู้ว่าแม้แต่ตัวเอง หลินเสี่ยวเฉียวยังเอาตัวไม่รอดตายนำหน้าไปก่อนแล้ว

พิธีแต่งงานนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น ถึงจะมีแค่เจ้าสาวกับแม่สื่อและคุณป้าสะใภ้มหาภัยของเจ้าสาวเคียงข้างเจ้าสาวเท่านั้นไร้เงาของตัวเจ้าบ่าว แต่ก็เพราะมีสองคนนั้นคอยขนาบคนละข้างของร่างของหลินเสี่ยวเฉียวทุกอย่างจึงราบรื่นเพราะเจ้าสาวไม่กล้าจะดื้อดึงไม่ใช่แค่มี2คุณป้ามหาโหดอย่างเดียวที่หลินเสี่ยวเฉียวไม่กล้าขัดขืน แต่เพราะที่นี่มันคือคฤหาสน์ท่านนายพลใหญ่เด็กสาวเหลียวมองไปทางไหนก็เห็นแต่ทหารทั้งติดอาวุธทั้งนอกและในเครื่องแบบใครจะรู้หากเธอดื้อดึงจะหลบหนีให้ได้อาจตายเร็วกว่าที่คิดก็ได้

ถึงจะเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ก็ใช่ว่าเธอจะไม่กลัวตายเสียเมื่อไหร่กัน ตรงกันข้ามตายแค่หนึ่งครั้งดันมีความทรงจำก่อนจะขาดใจถึงสองหน หนึ่งตอนสำลักควันไฟในห้องเก็บเอกสาร กับสองตอนที่หลินเสี่ยวเฉียวตกจากสะพานศีรษะบังเอิญไปกระแทกก่อนหินถึงช่วงหนึ่งจะสลบ แต่พอสำลักน้ำความทรมานก่อนสิ้นใจของหลินเสี่ยวเฉียวกลับติดอยู่ในความทรงจำกระจ่างนัก

แบบนี้ใครมันจะไม่กลัวตายกันบ้างต่อให้ใครไม่กลัวแต่เธอกลัวจับใจเชียวละ ดังนั้นให้ทำอะไรก็ทำไปก่อน หลังเสร็จพิธี คนของท่านนายพลเซี่ยก็แยกพาเจ้าสาวตรงไปยังโรงพยาบาลที่ใหญ่และดีที่สุดในเมืองฉางซาทันที เพื่อทำพิธีส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอ ซึ่งคราวนี้ ทั้งแม่สื่อกับครอบครัวของลุงกับป้าสะใภ้ก็หมดหน้าที่รับเงินก้อนสุดท้ายแล้วต่างแยกย้ายสลายตัวไปจากคฤหาสน์บ้านสกุลเซี่ยด้วยท่าทางดีอกดีใจทันที

"เอาละเสี่ยวเฉียวนับจากนี้เธอก็เป็นสะใภ้สามของสกุลเซี่ยของฉันแล้วนะ ต่อไปเธอก็คือคนของลูกชายฉัน เป็นคนสกุลเซี่ยอย่างถูกต้องตามประเพณีแล้วเหลือก็แค่กฎหมายเท่านั้น ซึ่งหากวันไหนมู่เฉินฟื้นขึ้นมารับรองว่าฉันจะให้เขาจดทะเบียนรับเธอเป็นภรรยาอย่างถูกต้องทุกทางแน่นอน อยู่ก็เป็นคนของสกุลเซี่ย ตายก็ยังคงต้องเป็นผีสกุลเซี่ย ฝังในสุสานสกุลเซี่ยแน่นอนเธอไม่ต้องกังวล"

ช่วงแรกที่ คุณพ่อสามี ของเธอพูดเหมือนอบอุ่นใจดี แต่ประโยคสุดท้ายจากอบอุ่นหลินเสี่ยวเฉียวก็ชักจะร้อนขึ้นมาทันที แต่จะร้อนใจแค่ไหนเธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าตนเองจะหลบหนีไปจากตรงนี้ได้อย่างไร เงินทองไม่มี ไหนจะไร้ญาติขาดมิตรกับโลกนี้ที่แปลกใหม่มองไปทางไหนสำหรับเด็กสาวอายุแค่17ปีเช่นหลินเสี่ยวเฉียวก็มืดมนแล้วจริงๆ

"ได้ค่ะท่านนายพลเซี่ย" จะมีอะไรดีไปกว่าทำตัวว่าง่ายไปก่อน คนพวกนี้ใครจะรู้เขาคิดฆ่าจะทำไม่ได้ เธอไม่เสี่ยงเด็ดขาด!

"เรียกฉันว่าคุณพ่อเถอะ" เซี่ยเผยเหิงนั้นสังเกตดูเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาจริงจังเป็นครั้งแรก เพราะตอนตกลง ซื้อ ตัวเด็กสาวคนนี้มาเขาก็ให้เลขาคนสนิทไปจัดการให้แค่กำชับว่าวันเดือนปีเกิดตรง เวลาตกฟากตรง หน้าตาไม่ขี้ริ้วขี้เหร่จนเกินไป ไม่พิการทั้งร่างกายและสติปัญญา ที่สำคัญต้องเป็นเด็กสาวกำพร้าไม่มีทั้งบิดามารดา ซึ่งหลินเสี่ยวเฉียวคนนี้ตรงทุกข้อและเป็นตัวเลือกที่เร็วที่สุด เขาจึงตกลงใจจ่ายไปไม่น้อย พอวันนี้มองจนแน่ชัดก็พึงใจที่สะใภ้คนนี้นับว่าหน้าตา ผิวพรรณไม่เลวรูปร่างหน้าตาหากโตเป็นสาวเต็มกายคงงดงามเฉิดฉายคนหนึ่ง

"ค่ะคุณพ่อ" หลินเสี่ยวเฉียวรับปากอย่างว่าง่าย ดวงตาใสกระจ่างมองทุกคนอย่างซื่อตรง ใครเห็นไม่เอ็นดูเห็นจะยาก

"ส่วนฉันเธอก็เรียกคุณแม่ใหญ่ได้เลย เพราะจากนี้ฉันจะคิดว่าเธอคือลูกสาวอีกคน ขอเพียงแค่เธอดูแลมู่เฉินให้ดีรับรองพวกเราสกุลเซี่ยไม่มีทางใจร้ายกับเธอแน่"

คุณนายใหญ่เซี่ยสตรีอายุคงราว50กว่าปี แต่จะกว่าเท่าไหร่หลินเสี่ยวเฉียวเองก็คาดเดาไม่ถูก เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือเล็กของเธอเอาไปบีบด้วยท่าทางใจดี

"ค่ะคุณแม่ใหญ่ ฉันจะทำให้ดีที่สุด"แล้วหลินเสี่ยวเฉียวมีทางเลือกอื่นจากการยอมรับที่ไหนกัน

"ดีมาก เอาละนี่ก็ปล่อยให้พ่อบ้านรับแขกแทนนานมากแล้วคุณพี่ค่ะเราคงต้องยกทางนี้ให้เสี่ยวเฉียวอยู่กับมู่เฉินได้แล้วพวกเราต้องกลับเข้าไปภายในงานแล้วจริงๆ"

หลังจากนั่งพูดคุยกันครู่ใหญ่คุณนายใหญ่เซี่ยก็เตรียมตัวกลับไปยังคฤหาสน์เซี่ยเสียทีเนื่องจากพอจบพิธีแล้วเธอกับสามีก็รีบพาตัวของสะใภ้คนเล็กตรงมาโรงพยาบาลใหญ่แห่งนี้ทันทีปล่อยให้บุตรชาย บุตรสาวคนรองและบุตรเขย กับเลขาคนคนสนิทของท่านนายพลเซี่ยดูแลแขกผู้ใหญ่เท่านั้น

"ได้ อย่างนั้นมู่เฉินก็ยกให้เธอดูแล้วนะเสี่ยวเฉียว ประเดี๋ยวจะมีพยาบาลที่ฉันจ้างพิเศษมาสอนวิธีดูแลผู้ป่วยติดเตียงแบบหลับลึกให้เธออีกทีนะ"

กล่าวจบทั้งสองก็ออกจากห้องพักผู้ป่วยพิเศษไป นี่ขนาดเป็นช่วงปี1980แท้ๆ ห้องพักพิเศษนี้ยังดูหรูหรามาก บ่งบอกได้ถึงฐานะของผู้ป่วยได้ว่าร่ำรวยไม่พอเขาจะต้องมีอำนาจไม่ธรรมดาเช่นกัน แย่แล้วละ พวกสกุลเซี่ยไม่ธรรมดาแบบนี้เธอจะหลบหนีไม่ใช่แค่อยากแต่แทบมองไม่เห็นทางเลยต่างหาก!