ผู้ชายคนนั้น...

"อะไรนะคะ"

ซิงอีถามหมอดูอีกครั้ง

"มันเป็นกรรม"

หมอดูบอกกับเธอที่โดนทักตั้งแต่นั่งเก้าอี้ว่าเพิ่งหย่าสามีมาใช่ไหม จังหวะนั้นยอมรับตรงๆ ว่าตกใจ หมอดูรู้เรื่องส่วนตัวของเธอได้อย่างไร ในเมื่อไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้เลย

"ผลกรรมจากชาติที่แล้ว"

"ชาติที่แล้วเหรอคะ"

ซิงอีตาโตกับคำอธิบาย หมอดูบอกว่าเธอทำบาปกับผู้ชายคนหนึ่งไว้ เธอในชาติที่แล้วมีนิสัยเห็นแก่ตัว ไม่เอาใคร แต่งงานมีครอบครัวแล้วก็ยังไม่สามารถตัดใจจากอดีตคนรักเก่าที่หวนคืนกลับมา ทำตัวแย่ ต่างๆ นานา และขอ 'หย่า' สามีที่ไม่เคยทำผิดอะไร

สามีมีใจ...

แต่เธอไม่เคยมองเห็นมัน

และนี่ก็คือเหตุผลที่ชาตินี้เธอไม่สมหวังในความรัก ถูกสามีหักหลัง ทั้งหมดเป็นเพราะผลกรรมที่เธอได้ทำกับผู้ชายดีๆ คนนั้นไว้ จะโทษใครได้ ในเมื่อชาติที่แล้วเธอนั่นล่ะที่ทำตัวเอง

"กำไลนั่น..."

หมอดูทักอีกครั้ง ดูจากสีหน้าของหมอดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอถามก็เอาแต่พูดในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ

'กาลเวลาย้อนกลับไป...'

'ถึงเวลาที่จะแก้ไขมัน'

​​​​​​วันนั้นทั้งวันซิงอีเก็บเอาคำพูดของหมอดูมาคิดวนซ้ำๆ ถ้าเป็นอย่างที่หมอดูคนนั้นพูดจริง เธอเองก็แอบรู้สึกผิดในใจ ถึงจะจำเรื่องราวในชาติที่แล้วไม่ได้ แต่คำว่า'คุณได้ทำผิดกับผู้ชายคนหนึ่งไว้' มันทำเธอรู้สึกไม่ดีเลย

'เขาคือสามีของคุณในชาติที่แล้วที่ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่กลับโดนคุณหลอกใช้ ความรักที่เขามอบให้ถูกคุณเหยียบย่ำราวกับคนไร้หัวใจ เพียงเพราะอยากทำให้อดีตคนรักเก่าหึงหวงก็เท่านั้นเอง'

ฉันขอโทษนะ...

ซิงอีพึมพำ ความรู้สึกที่โดนคนรักนอกใจ แน่นอนว่าเธอรู้ซึ้งดี หมอดูบอกว่าผู้ชายคนนั้นช่างเป็นคนดีแสนดี ส่วนตัวเธอในชาติก่อนนั้นโคตรร้ายและเห็นแก่ตัวเหลือเกิน

ถ้ากลับไปแก้ไขได้ก็คงดี

ซิงอีคิดขณะทิ้งตัวลงนอน ความเหนื่อยล้าจากการขับรถทำเธอผล็อยหลับไป กำไลหินที่สวมเปล่งประกายวิบวับขณะเธอนอนหลับยามราตรีกาล เป็นค่ำคืนที่ยาวนาน สายลมผัดผ่านพร้อมนาฬิกาที่หมุนทวนตีกลับหลายรอบมาก หมุนทวนซ้ำๆ 

จน....

หยุดนิ่งไป!

 

"ที่นี่ที่ไหน"

ใบหน้าสวยตื่นตกใจ เมื่ออยู่ๆ รอบตัวของเธอมีหมอกสีขาวฟุ้งกระจาย เธอเหลียวมองซ้ายแลขวาไม่เห็นใคร ความกลัวผุขึ้นมาในใจ

เธออยู่ที่ไหน??

นี่มันคือฝันหรือเรื่องจริง??

ซิงอีคิดขณะเดินไป เธอข่มความกลัวด้วยการสูดลมหายใจ และเดินต่อไปเผื่อว่าระหว่างทางจะพบเจอใครสักคน

"มีใครอยู่ไหม"

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ แต่ซิงอีก็ไม่ถอดใจ ก้าวขาเดินต่อไป จนกระทั่งเจอกับสะพานที่มีสภาพเก่าและพร้อมจะพังตลอดเวลา

ข้ามไปดีไหมนะ

ซิงอีชั่งใจขณะมองไปที่สะพาน ถ้าเธอเดินข้ามมันจะพังไหม ถึงน้ำหนักเธอจะไม่ได้หนักอะไร แต่เมื่อมองสะพานที่เก่าและทรุดโทรมก็หวั่นๆ อยู่ดี

'โฮก!'

"นั่นเสียงอะไร"

ถึงจะตกใจแต่เธอก็หันหลังกลับไปดู สิ่งที่เห็นทำเธอกลัวจนตัวสั่นก้าวขาไม่ออกสักก้าวเดียว

"มะ...หมีมาได้ไง"

ซิงอีที่ไม่มีทางให้หนีแทบไม่กล้าหายใจ เธอควรยืนนิ่งๆ กลั้นหายใจ หรือควรใช้แรงที่มีวิ่งหนีไปที่สะพาน

'โฮกกก'

เสียงที่ดังใกล้เขามาทำให้ซิงอีต้องรีบตัดสินใจ ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอคงต่อสู้กับหมีไม่ได้ จะให้ยืนนิ่งๆ ก็กลัวไง หนีไปทางสะพานคือคำตอบที่ผุดขึ้นมาในใจ สองขาเรียววิ่งออกไป

เธอหนีหมีได้...

แต่สะพานที่เป็นทางรอด

กลับขาดระหว่างทางซะนี่!!

"ว้ายยยย"

ซิงอีร้องตกใจ โชคดีที่เธอคว้าเชือกของสะพานได้ พยายามดันตัวเองขึ้นไป แต่คนที่ไม่ชอบออกกำลังกาย สุดท้ายก็ไม่มีแรงมากพอ

"ใครก็ได้ช่วยฉันที"

หญิงสาวเปล่งเสียงร้อง

"ฉันจะไม่ไหวแล้ว"

แรงเฮือกสุดท้ายที่มีใกล้จะหมดลงทุกที ความหวังจะรอดเริ่มริบหรี่ ซิงอีที่พยายามช่วยเหลือตัวเองเต็มที่เริ่มถอดใจ เธอหลับตาลงและเลือกจะไม่ฝืนไว้ จังหวะที่เชือกสะพานใกล้จะหลุดจากมือไป เป็นจังหวะเดียวกับที่มือของใครบางคนยื่นมา เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอได้พอดี

"ซิงอี..."

"ผมมาช่วยคุณแล้ว!!!"