Masukบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
“ความจริงจับเป็นได้ถึงยี่สิบเอ็ด บางส่วนชิงฆ่าตัวตายเสียก่อน เวลานี้ข้าให้ขังแยกและจับตาใกล้ชิด ส่วนที่ถูกสังหารตั้งแต่เมื่อคืนมีทั้งหมดสามร้อยเจ็ดสิบหกศพ” โม่ซือเฉินยิ้มเย็น “สามร้อยเก้าสิบเจ็ดคน เชื่อว่านี่เป็นเพียงกำลังส่วนหนึ่งเท่านั้น”แม้ชีวิตก่อนมีเหตุการณ์ลอบสังหารองค์ชายรองและองค์ชายห้าประป
บทที่สามสิบเอ็ด กำเริบเสิบสาน (2/2)“คังโหวโม่เทียนฉินรับราชโองการ คุณชายใหญ่สกุลโม่มีความดีความชอบ ปฏิบัติหน้าที่…”ขันทีอาวุโสรับนำพระราชโองการพร้อมของมีค่าปลอบขวัญชุดใหญ่มามอบให้โม่หรงอี้ที่กลับมาพักรักษาตัวในเรือน ส่วนโม่ซือเฉินเดินทางเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าถวายรายงาน จากนั้นไปรายงานตัวที่กรมทหารต่
“องค์ชายรองบาดเจ็บไม่น้อย หาก…หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจะทำเช่นไร” ใต้เท้าท่านหนึ่งกลั้นใจพูดเรื่องไม่เป็นมงคล “ยอมสละชีวิตมือสังหารไปมากมายถึงเพียงนั้นเท่ากับเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แน่วแน่จะทำให้สำเร็จ ถ้ายังจับตัวผู้บงการไม่ได้เกรงว่าอาจเกิดเหตุการณ์ซ้ำร้อยขึ้นอีก”“ใต้เท้าเจี่ยง ใต้เท้าทุกท่าน” หล
บทที่สามสิบสอง ดาบนั้นคืนสนอง (1/2)ไม่กี่วันหลังต่อมา เรื่องการยื่นเรื่องแต่งตั้งซื่อจื่อเป็นที่รับรู้ไปทั้งจวนโหว ทางเรือนของคุณชายใหญ่นั้นนิ่งสงบไร้ความเคลื่อนไหวใด จ้าวเหม่ยซือซึ่งตั้งครรภ์คอยดูแลอาการบาดเจ็บของสามีใกล้ชิด พวกเขาสองสามีภรรยาหาได้แสดงท่าทีตื่นเต้นร่วมไปกับผู้อื่น โม่เหวินข่มความห







