로그인บทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
บทที่สิบห้า โลหิตอาบเม็ดทราย (1/2)เวรยามของอาคารกองบัญชาการเคร่งครัดเป็นทุนเดิม ยิ่งเวลานี้องค์ชายรองหลี่เจิ้งหยวนหารือกับคนสำคัญทั้งหลายด้านใน โดยรอบจึงมีจำนวนองครักษ์ซึ่งติดตามจากเมืองหลวงกระจายตัวเฝ้าระวังเผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันหนาตาบรรยากาศของห้องประชุมค่อนข้างตึงเครียด หลังพ่อบ้านกับบ่าวชายช่ว
บทที่สิบห้า โลหิตอาบเม็ดทราย (2/2)เมื่อตกลงเรียบร้อยทุกคนต่างแยกย้ายไปเตรียมตัว ปลายยามอิ๋นคือเวลานัดหมายสำหรับเริ่มดำเนินตามแผนที่วางไว้กลุ่มของโม่ซือเฉินเดินตามหลี่เจิ้งหยวนกลับไปยังเรือนรับรองซึ่งตั้งอยู่ด้านในของกองบัญชาการโดยมีพ่อบ้านกับบ่าวถือโคมนำทาง ด้านเฉียนมู่หยางได้รับการตรวจร่างกายซ้ำจ
บทที่สิบสอง ชายโม่โง่งม (1/2)“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”อาจิ้งโบกมือไปมาหน้าเจ้านาย หากพ่อบ้านมาเห็นกิริยาเช่นนี้ไม่วายถูกเอ็ดเป็นแน่ กระนั้นความซุกซนของเจ้าตัวมักเผยออกมายามอยู่ตามลำพังกับไป๋อวี้เสวียน“มีอะไร”“คุณหนูจะรับของว่างจากร้านหงทู่เลยหรือไม่เจ้าคะ”ไป๋อวี้เสวียนครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นถึงพยั
“ดี ไว้วันหลังข้าแนะนำให้รู้จักญาติผู้พี่อีกสองคน”หลังอีกฝ่ายตอบตกลง คนหนุ่มเรียกบ่าวยกกระดานหมากเข้ามาเชิญอีกฝ่ายย้ายไปนั่งตรงห้องปีกด้านหลังโถงรับแขก ริมหน้าต่างกว้างลมภายนอกถ่ายเท ไม่ร้อนอ้าว เพิ่มสมาธิให้จดจ่อกับเม็ดหมากดำขาวได้นานขึ้น ยืดเวลาให้ใครบางคนได้สุขกว่าต้าฝูสักหน่อย“จะตามพวกเรามาไยเ






![ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
