เข้าสู่ระบบบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
“หุบปาก!” โม่เทียนฉินโมโห อับอายจนอยากกระทืบเท้าระบายเมื่อแขกถูกลากมาร่วมวง พอชี้มือชี้ไม้ให้โม่เหวินพามารดาไปให้พ้นหน้า ใต้เท้าหยางกลับไม่ถือสา“ท่านโหวโปรดใจเย็นก่อน” หยางเส้าเฟินอาจไม่รู้สายสนกลในของจวนผู้อื่น ฟังคร่าว ๆ จากการโต้ตอบสองฝ่ายพอปะติดปะต่อได้บ้าง “อี๋เหนียงท่านนี้อย่าได้วิตกเลย บุรุษ
ลำบากกว่านั้นคือข้ออ้างนี้ของโม่เทียนฉิน ท่านย่าต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน“หากอนุเวินพูดโน้มน้าวท่านโหว…”เสียงด้ามพู่กันวางลงบนแท่นพักดังกริก กระดาษถูกพับใส่ซองปิดผนึกเรียบร้อย “ถ้าเวินถิงมีครอบครัวสนับสนุนอาจพอเป็นไปได้บ้าง” สตรีไม่ว่าออกเรือนเป็นภรรยาเอกหรืออนุ หากพวกนางมีกำแพงด้านหลังแข็งแกร่งผู้อ
มุมปากโม่ซือเฉินยกสูง ราวกับกำลังส่งยิ้มกวนประสาทให้พี่ชาย โม่หรงอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าแท้จริงน้องรองกำลังค่อนขอดบิดาในใจ“เวลาขยับตัวยังติดขัดตรงไหนหรือไม่” หยางเส้าเฟินหันมาถามคุณชายใหญ่ น้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนสายน้ำของเขาทำเอาคังโหวไม่โกรธเคืองที่อีกฝ่ายเลิกชมภาพวาดกลางคัน“ทำใต้เท้ากังวลแ
บทที่สามสิบสาม ผู้แทนพระองค์ (2/2)ตูมเสียงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างเมื่อสาวใช้คนหนึ่งถูกผลักจนหงายหลังร่วงจากสะพาน บ่าวชายด้านล่างรีบกระโดดไปช่วย เหตุการณ์นี้ทำเอาสาวใช้ที่เหลือผงะ ไม่กล้าจับคนสุ่มสี่สุ่มห้าอีก สาเหตุหนึ่งที่พวกนางไม่ใช้ความรุนแรงเพราะเกรงว่านายท่านอาจไม่พอใจภายหลังอนุฟางเกาะอยู่บน







