บทที่ 9

บทที่สี่ บุปผาเบ่งบาน (2/2)

โม่หรงอี้มิทันบังคับม้าเดินหน้าไปดูเหตุการณ์ ร่างเล็กของน้องชายกลับพรวดพราดวิ่งนำไปพร้อมบ่าวเสียแล้ว คนเป็นพี่ตะโกนเรียกเสียงดังทว่าโม่ซือเฉินกลับเปิดประตูรถม้าโดยพลการก่อนผลุบหายไปด้านใน

“พี่ใหญ่ให้คนตามหมอและส่งคนไปแจ้งทางการเร็วเข้า”

ด้านนอกยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ครั้นได้ยินเสียงคุณชายรองร้องสั่ง บ่าวชายคนหนึ่งจึงหันไปมองหน้าโม่หรงอี้

“เร็วเข้า!” น้องชายส่งเสียงคะยั้นคะยอจากรถม้า

“ไป ๆ” คุณชายใหญ่สกุลโม่จำต้องโบกมือไล่บ่าวให้ทำตาม

เด็กหนุ่มลงจากหลังม้าก่อนตรงเข้าสอบถามอาการสารถีที่หวังหย่งช่วยประคองอยู่

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“แค่ก ๆ” ชายวัยกลางคนสำลักขณะเล่า ทั้งยังพยายามยกแขนชี้ไปข้างหน้า “ขะ ข้ากำลังจะพาคุณหนูกลับสกุลไป๋”

โม่หรงอี้ขมวดคิ้ว เรียกบ่าวชายที่ตัวโตกว่าหวังหย่งมาช่วยพยุงหลังอีกฝ่าย

คนพูดหลับตา มือกุมท้อง ใบหน้าซีดเผือด

“ยาพิษ” เสียงต่ำ ๆ ดังผ่านบานประตูห้องโดยสารรถม้าซึ่งแง้มอยู่

ทุกคนหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง โม่หรงอี้รู้สึกประหลาดใจ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้และตัดสินใจชะโงกหน้าดูสถานการณ์ด้านในด้วยตาตนเอง

ภายในคละคลุ้งไปด้วยคาวโลหิต พรมใกล้ประตูถูกย้อมเป็นสีแดงโดยใกล้กันมีสตรีหุ่นท้วมผู้หนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่

“น้องรอง…” เสียงที่เปล่งเรียกแผ่วเบาราวกระซิบ ต่อให้เคยฝึกดาบฝึกธนูแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเรื่องชวนสะพรึงเช่นนี้ โม่หรงอี้ขนอ่อนตรงหลังคอตั้งชันยามมองไล่ไปยังสองร่างที่ตระกองกอดอยู่ด้านในสุด สีหน้าเยี่ยงนี้ของน้องชายเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

โม่ซือเฉินดวงตาแดงก่ำ หายใจเข้าออกรุนแรง สองแขนกระชับแน่นแม้ยังโอบไม่รอบร่างที่สลบไสลไม่ได้สติ

“น้องรอง นางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่”

พอคนถูกถามผงกศีรษะ โม่หรงอี้จึงผลุบออกมายืนข้างนอก นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงสั่งคนสนิทขี่ม้าของตนล่วงหน้าไปยังสกุลเฮ่อ แจ้งให้ท่านลุงท่านป้าทราบว่าเขากับโม่ซือเฉินพบเหตุขัดข้องระหว่างทาง

คุณชายใหญ่โม่ไม่อาจเมินเฉยทิ้งคนบาดเจ็บเอาไว้ที่นี่ อีกทั้งประเมินจากแววตาของน้องรองเมื่อครู่ เกรงว่าต่อให้ต้องฉุดลากออกมาคงไม่สำเร็จแน่ ไหนจะเรื่องโจรที่คนขับรถม้าเล่าเมื่อครู่ ทางเดียวที่จะเดินทางต่ออย่างสบายใจคือรอกระทั่งหมอกับคนของทางการมาถึง

ฝ่ายโม่ซือเฉินยามนี้เจียนจะคลุ้มคลั่งเต็มที หากมิใช่เพราะเด็กหญิงที่ตระกองกอดอยู่ไร้บาดแผลภายนอก ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เขาคงได้เสียสติไปจริง ๆ

ปลายจมูกโด่งรับกับดวงหน้าอ่อนเยาว์ชวนเอ็นดู บุปผาเบ่งบานในใจ

คนมองเมื่อพบหน้าผู้ที่ถวิลหา ทว่าหัวใจอันชื่นบานถูกทำให้ห่อเหี่ยวลงในพริบตาจากความเจ็บปวดใจระคนสงสาร

ความจริงโม่ซือเฉินให้หวังหย่งคอยสอบถามความเป็นไปของสกุลไป๋จากคนส่งผัก เพราะลึกๆ เกิดสังหรณ์ใจว่าการกระทำของตนอาจส่งผลกระทบถึงผู้อื่นเหมือนการโยนหินลงในทะเลสาบจนเกิดระรอกคลื่นบนผิวน้ำ การที่ตนเร่งรัดบิดาทางอ้อมจนได้มาฝึกที่สกุลเฮ่อนับเป็นการเปลี่ยนแปลงชะตาครั้งใหญ่

ชีวิตก่อนชะตากรรมของคุณหนูไป๋ใช่ว่าดีนัก ตอนอายุยังน้อยนางถูกส่งไปอยู่คฤหาสน์สกุลไป๋ในต่างเมืองตามคำแนะนำของหมอเนื่องจากสุขภาพไม่สู้ดี ทางใต้ของแผ่นดินเทียนเหรินอากาศช่วงฤดูหนาวไม่รุนแรงเท่าเมืองหลวง ดังนั้นกว่าจะได้ย้ายกลับมาก็ตอนอายุสิบสี่ปีแล้ว

ในฐานะที่บิดาหมายให้เกี่ยวดองกับสกุลไป๋ จำต้องมาทำความรู้จัก สานสัมพันธ์กับนาง เพียงแต่โม่ซือเฉินคนเก่านั้นไม่น่าคบสักเท่าไร เขาปฏิบัติกับไป๋อวี้เสวียนเย็นชาพอสมควร ความทรงจำวัยเยาว์ระหว่างพวกเขาน่าจดจำขึ้นมาได้ก็เพราะนางไม่เคยถือโทษหรือแสดงอาการขัดเคืองใด อีกเรื่องซึ่งจำได้แม่นคือไป๋อวี้เสวียนค่อนข้างขยาดแม่นมของตัวเอง

โม่ซือเฉินแตะหว่างคิ้วเด็กหญิงก่อนแปลกใจเมื่อแขนเสื้อนางบังเอิญร่นขึ้นจนเห็นข้อมือผอมบาง เขาถือวิสาสะขยับผ้าจนถึงบริเวณข้อศอก พบร่องรอยถูกทำร้ายเล็กๆ กระจายตามท้องแขน ทั้งรอยเล็บที่เพิ่งขึ้นสะเก็ด ทั้งจุดสีแดงเล็ก ๆ จากรอยเข็ม

เลือดในกายเดิมร้อนแรงด้วยโทสะยามนี้กลับเดือดพล่าน ชั่ววูบเขาคิดสังหารแม่นมซึ่งถูกพิษนอนหายใจรวยรินอยู่บนพรม

ลำพังสาวใช้กับคนเฝ้าคฤหาสน์สกุลไป๋จะกล้าทำร้ายคุณหนูได้อย่างไร นอกเสียจากผู้ที่อยู่ข้างตัวและมีอำนาจอย่างแม่นมผู้นี้

นึกย้อนตอนตนพาไป๋อวี้เสวียนไปเที่ยวเทศกาลโคมไฟ แม่นมเคยละเลยจนปล่อยเจ้านายซึ่งว่ายน้ำไม่เป็นตกลงไป เวลานั้นเขากับพี่ใหญ่รีบกระโดดลงไปช่วยไว้ทัน หาไม่คงเกิดโศกนาฎกรรมใหญ่ ต่อให้ภายหลังรับโทษโบยและขับออกเพราะบกพร่องในหน้าที่ ทว่านางได้สร้างบาดแผลในใจไป๋อวี้เสวียนเอาไว้ไม่น้อย นั่นอาจเป็นสาเหตุให้เด็กหญิงเติบโตเป็นสตรีที่ค่อนข้างเก็บงำความรู้สึก

บ่าวที่เลี้ยงไม่เชื่องแว้งกัดเจ้านายสมควรตายสถานเดียว

โม่ซือเฉินกวาดตามองหาอาวุธ หมอนทรงยาวใบเล็กข้างกายดูกระชับมือดีไม่น้อย เพียงกดลงบนใบหน้าเหี่ยวย่นให้นานสักหน่อย

“อื้อ” ภวังค์ความคิดดำมืดถูกทำลายยามร่างในอ้อมแขนขยับตัวพลางส่งเสียงครวญคราง ดูเหมือนสวรรค์ไม่เห็นด้วยกับการคิดสังหารคนของโม่ซือเฉิน

“อาจิ้ง ซ่อน อื้อ ซ่อน รีบซ่อนเร็วเข้า”

อีกฝ่ายพึมพำแทบฟังไม่ได้ศัพท์ อาจิ้งคือสาวใช้ที่สนิทสนมรู้ใจกันตอนอยู่คฤหาสน์ต่างเมือง

เด็กชายคาดว่าอาจิ้งคงถูกแม่นมกีดกันไม่ให้ติดตามมารับใช้ยังเมืองหลวง

โม่ซือเฉินนวดมือคนสลบสลับกับตรงขมับเบา ๆ ปรารถนาให้เด็กน้อยผ่อนคลาย ความจริงเขาสามารถกดจุดเหรินจงตรงร่องใต้จมูกเพื่อให้นางฟื้นคืนสติ เพียงแต่อยากได้เวลาในการหาตัวผู้มีเจตนาร้ายต่อไป๋อวี้เสวียนอีกสักนิด

ชีวิตก่อนเพราะไม่ใส่ใจเรื่องของนาง ทราบแค่แม่นมถูกลงโทษเท่านั้น

“หมอ หมอมาแล้ว” เสียงเอะอะด้านนอกดังขึ้น โม่ซือเฉินจำใจประคอง

ไป๋อวี้เสวียนนอนลง ช่วยจัดเสื้อผ้านางให้เรียบร้อยพลันกวาดสายตาเร็ว ๆ ไปรอบห้องโดยสารก่อนสะดุดลงที่กล่องอาหารประทับตราหอสุราซึ่งเปิดทิ้งไว้ ของด้านในหน้าตาชวนรับประทาน เด็กชายยกมือแม่นมที่แน่นิ่งบนพื้น พบว่านิ้วทั้งห้าฝั่งขวาของอีกฝ่ายมีร่องรอยน้ำมันจากแป้งทอด ขณะที่สองมือของไป๋อวี้เสวียนกลับสะอาดเกลี้ยงเกลา