บทที่ 10

นัยน์ตาดำขลับฉายแววพึงพอใจ

ถ้าตายเพราะความตะกละนับว่าเหมาะสมกับคนสารเลวเช่นนี้

ทันทีที่รถม้าสกุลโม่หยุดนิ่งหน้าจวนเจิ้งเป่าโหวหรือแม่ทัพเฮ่อช่วงบ่ายคล้อย สตรีในอาภรณ์สีอ่อนที่เดินไปเดินมาจนสามีเวียนหัวพลันหยุดเท้า รอยยิ้มระบายเต็มหน้าคนทั้งสอง พวกเขาร้อนใจเมื่อหลานชายต้องเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ของบ้านอื่น ถึงขนาดว่าหากผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามแล้วหลานชายยังไม่โผล่มา เฮ่อเสียนตงจะตามไปยังสกุลไป๋

“ท่านลุงท่านป้า” โม่หรงอี้นำน้องชายคารวะเฮ่อเสียนตงกับหยางซื่อผู้มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้

สตรีใบหน้าอิ่มพร้อมลักยิ้มท่าทางใจดีตรงหน้าแตะไหล่หลานชายทั้งสอง เจิ้งเป่าโหวฟูเหรินมาจากสกุลหยาง เป็นสตรีโอบอ้อมอารี กล่าวกันว่าสมัยเฮ่อเสียนตงยังหนุ่ม เขาและสหายออกเที่ยวเล่นในงานเทศกาล พบดรุณีน้อยที่กำลังทุ่มเถียงกับนักเลงที่ใช้กำลังข่มขู่แล้วรีดไถเงินเถ้าแก่แผงอาหารริมทาง ลงท้ายกลุ่มของเฮ่อเสียนตงเข้าช่วยนางกับผู้ติดตามไว้ อีกทั้งเรียกกองกำลังรักษาเมืองหลวงมาจัดการคนพาล

นั่นคือรักแรกพบซึ่งกลายเป็นเรื่องเล่าขานแสนหวานของบรรดาคุณหนูคุณชายในเมืองหลวงอยู่พักใหญ่ ที่น่าเลื่อมไสกลับเป็นการครองคู่จนบุตรชายเติบใหญ่โดยไร้สตรีอื่นแทรกกลางระหว่างทั้งสองต่างหาก

ชีวิตเก่าโม่ซือเฉินยังคิดว่าวาสนาของท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้ช่างชวนอิจฉา ต่างกับบิดามารดาตนลิบลับ

“เป็นอย่างไรบ้าง พวกเจ้าปลอดภัยดีใช่หรือไม่”

“พวกเราปลอดภัยดีขอรับ เพียงแต่คุณหนูไป๋ยังไม่ฟื้น”

หยางซื่อตบไหล่หลานเบา ๆ “พวกเจ้าตัวแค่นี้ยังรู้จักช่วยเหลือคนเดือดร้อน ทั้งยังรู้ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง เท่านี้ก็ถือว่าได้สร้างกุศลช่วยชีวิตคนแล้ว” นางสั่งบ่าวไพร่ยกข้าวของคุณชายทั้งสองเข้าไปยังเรือนชั้นใน

“ทางสกุลไป๋เป็นอย่างไร” เสียงทุ้มห้าวของผู้เป็นลุงไต่ถามด้วยความกระตือรือร้น พวกเขาย้ายเข้าไปสนทนาต่อด้านในเพื่อดื่มชาและฟังหลาน ๆ เล่าเหตุการณ์สุดยุ่งเหยิงที่กินเวลาช่วงบ่ายไปเกือบหนึ่งชั่วยาม

“เมื่อก่อนข้าคิดว่าฟางอี๋เหนียงแห่งสกุลโม่เก่งกาจ วันนี้ได้พบหลัวอี๋เหนียงถึงกระจ่างว่ามีผู้ที่เหนือชั้นกว่ามากนัก ทั้งโลภมากและชั่วร้าย” นี่หาใช่คำชมเชยในแง่ดี เป็นเพียงการเปรียบเปรยเพื่อประชดประชัน “ถึงกับคิดสังหารบุตรีสายตรงของภรรยาเอกเพราะหวังสมบัติไว้ให้บุตรสาวของนางเอง ถ้าไม่ใช่เพราะน้องรองมีไหวพริบ เกรงว่าคงไม่เหลือหลักฐานให้สาวไปถึงตัวนาง”

ย้อนกลับไปหลังหมอมาถึง โม่หรงอี้สั่งให้ตรวจดูอาการของคุณหนูไป๋ก่อนเป็นลำดับแรก หลังจากนั้นจึงตรวจคนขับรถม้ากับแม่นม หมอลงความเห็นว่าควรย้ายคนขับรถม้าไปอยู่ในสถานที่อากาศถ่ายเท รวมถึงมีความจำเป็นต้องเร่งต้มยาเพื่อขับพิษ ส่วนแม่นมเสียชีวิตแล้ว ตอนนั้นเองโม่ซือเฉินได้เชิญหมอขึ้นไปยังห้องโดยสาร ขอให้ช่วยเก็บกล่องอาหารไว้เป็นหลักฐาน

หมอผู้นั้นได้ฟังคุณชายน้อยแนะนำตัวว่าเป็นทายาทคังโหวก็ไม่ลังเล คิดว่าหากเกิดเรื่องใดหลังจากนี้ยังมีคนช่วยคุ้มครอง

เขาสั่งผู้ช่วยห่อกล่องอาหารมิดชิด เอาใส่ย่ามและสะพายติดตัวไว้ก่อนทั้งหมดย้อนกลับไปยังสกุลไป๋ โม่หรงอี้ให้บ่าวคนหนึ่งอยู่รอพบคนจากทางการ แจ้งว่าพวกเขาจำเป็นต้องเคลื่อนย้ายคนเจ็บกลับไปรักษา

“ตอนไป๋เหล่าฟูเหรินทราบเรื่องนางเกือบเป็นลม รีบตามหมอไปดูอาการคุณหนูไป๋” โม่หรงอี้เล่า

ด้านหลัวอี๋เหนียงหลังตามไปชะเง้อดูอาการไป๋อวี้เสวียนได้ครู่หนึ่งถึงออกมาพบคุณชายใหญ่และคุณชายรองโม่เพื่อถามเกี่ยวกับรถม้า พอทราบว่าถูกจอดทิ้งไว้พร้อมจึงสั่งสาวใช้นำบ่าวอีกสองคนไปดูรถม้าเพื่อนำกลับมายังคฤหาสน์ ไม่ฟังคำทัดทานของโม่หรงอี้ที่บอกว่าการเคลื่อนย้ายโดยพลการอาจส่งผลต่อรูปคดี

‘ต่อให้เป็นคดีก็เป็นคดีภายในสกุลไป๋’

ประโยคนี้ทำคุณชายใหญ่โม่เกิดโทสะ ทว่ายังฝืนข่มใจไว้ไม่ตอบโต้

สวรรค์กลับไม่เข้าข้างนาง ตอนไปถึงเป็นเวลาที่คนของทางการมาถึงพอดีเช่นกัน เมื่อผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่ายมารวมตัวในโถงหน้าของสกุลไป๋ หลัวอี๋เหนียงถึงดูกระสับกระส่าย สีหน้าไม่สู้ดี ครั้นไป๋เหล่าฟูเหรินถามจึงบอกว่าเป็นห่วงคุณหนูไป๋จนเกิดความวิตก คนของทางการชันสูตรศพแม่นมเบื้องต้นและตรวจห้องโดยสารรถม้าอย่างละเอียด นอกจากพรมขนสัตว์เปื้อนเลือด เบาะรองนั่ง น้ำอุ่นกาหนึ่ง ไม่พบสิ่งแปลกปลอมอื่น ท่าทางหลัวอี๋เหนียงถึงผ่อนคลายลง

“หมอบอกว่าถึงคนขับรถม้าอาเจียนเป็นเลือดดูน่ากลัว แต่อาการไม่หนักหนาเพราะรับพิษไม่ครบ แค่รักษาตัวให้ดี หลังขับพิษหมดหลีกเลี่ยงอาหารธาตุเย็นอีกครึ่งปี ต่างจากแม่นมคุณหนูไป๋”

แม่ทัพเฮ่อลูบคางตนเองก่อนสรุป “หรืออาหารที่ซือเฉินฝากหมอเก็บไว้มีพิษสองท่อน?”

“ชื่อประหลาดนัก ไม่เคยได้ยินมาก่อน” หยางซื่อถาม รินชาเพิ่มให้สามี

“สาเหตุที่คนขับรถม้าโดนพิษแต่ไม่ถึงชีวิตน่าเพราะกินอาหารมีพิษแค่ส่วนเดียว” เฮ่อเสียนตงถอนหายใจ เขาคลุกคลีกับ ‘คนสำคัญ’ หลายคน จำต้องเรียนรู้ไว้เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันต่าง ๆ “ปกติยาพิษประเภทนี้ใช้กันไม่แพร่หลาย หลักการคือใช้ส่วนที่สองเสริมฤทธิ์ของส่วนแรก คนได้รับพิษจะไม่เกิดอาการชัดเจนจนกว่าจะรับส่วนที่สอง จุดเด่นของพิษสองท่อนคือตรวจด้วยเข็มเงินไม่พบ เลือดเหยื่อไม่เปลี่ยนเป็นสีดำ จุดด้อยคือวุ่นวาย ต้องมั่นใจว่าเหยื่อจะกินยาพิษส่วนที่สองภายในเวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยาม ถ้ากินแค่ส่วนใดส่วนหนึ่งจะแสดงอาการ”

“น่ากลัวนัก” เมื่อหยางซื่อได้ฟังสรรพคุณของมันพลันส่ายหน้า ยกมือทาบอก “อาการคุณหนูไป๋เล่า?”

“หมอยืนยันว่านางไม่ได้รับพิษ ที่ยังไม่ฟื้นอาจเพราะตกใจกอปรกับมีไข้อ่อน ๆ คงเหนื่อยเพลียจากการเดินทาง” โม่ซือเฉินตอบ

แม่ทัพเฮ่อพรูลมหายใจ “สวรรค์คุ้มครอง แล้วอนุผู้นั้นสอบสวนได้ความว่าอย่างไร”

“ไม่ใช่แค่เรื่องวางยาพิษวันนี้” หลานชายคนรองส่ายหน้า “นางเป็นสาเหตุให้สกุลไป๋ไร้ทายาทชายสืบทอดตระกูลด้วยขอรับ”