LOGINมุมปากโม่ซือเฉินยกสูง ราวกับกำลังส่งยิ้มกวนประสาทให้พี่ชาย โม่หรงอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย เขารู้ดีว่าแท้จริงน้องรองกำลังค่อนขอดบิดาในใจ“เวลาขยับตัวยังติดขัดตรงไหนหรือไม่” หยางเส้าเฟินหันมาถามคุณชายใหญ่ น้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนสายน้ำของเขาทำเอาคังโหวไม่โกรธเคืองที่อีกฝ่ายเลิกชมภาพวาดกลางคัน“ทำใต้เท้ากังวลแ
ลำบากกว่านั้นคือข้ออ้างนี้ของโม่เทียนฉิน ท่านย่าต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน“หากอนุเวินพูดโน้มน้าวท่านโหว…”เสียงด้ามพู่กันวางลงบนแท่นพักดังกริก กระดาษถูกพับใส่ซองปิดผนึกเรียบร้อย “ถ้าเวินถิงมีครอบครัวสนับสนุนอาจพอเป็นไปได้บ้าง” สตรีไม่ว่าออกเรือนเป็นภรรยาเอกหรืออนุ หากพวกนางมีกำแพงด้านหลังแข็งแกร่งผู้อ
โม่หรงอี้กับโม่ซือเฉินเคยติดตามเฮ่อเซียนตงและเฮ่อเจียหยวนไปจวนสกุลหยางหลายครั้ง ทุกรอบเป็นต้องได้ของติดไม้ติดมือกลับมา เพียงแต่ของขวัญจากสกุลหยางครั้งนี้กุญแจอายุยืนเรียกว่าเป็นของขวัญตามมารยาท เช่นนั้นของขวัญท่านอาเล่า เป็นของขวัญในโอกาสใด“อาหลันสนิทสนมกับมารดาของราชเลขาธิการหรือ?” โม่เทียนฉินยังไ
บทที่สามสิบสาม ผู้แทนพระองค์ (1/2)คังโหวในวัยกลางคนได้ฉลองอีกครั้งเมื่ออนุเวินมอบบุตรชายแก่เขา ของขวัญและคำยินดีถูกส่งมาจากทั่วสารทิศ พ่อบ้านย่ำเท้าเข้าออกประตูใหญ่แทบทั้งวัน คอยรับของอยู่หลายชั่วยาม ทารกน้อยได้รับการดูแลจากแม่นมอย่างใกล้ชิด อ้วนถ้วนสมบูรณ์แข็งแรงเป็นอย่างมาก หากหิวก็จะแผดเสียงร้อง
“ซือเฉิน” นางเรียกหาเขาเบา ๆ เพราะพบว่าข้างกายนั้นว่างเปล่า ความอุ่นบนฟูกนอนทำให้ทราบว่าเจ้าตัวคงเพิ่งลุกไปไม่นาน กระทั่งได้ยินเสียงหับบานประตูไม่ไกล คาดว่าสามีคงไม่พ้นอยู่ห้องหนังสือ ครั้นคลายกังวลจึงกลับไปยังเตียงและล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ขณะสะลึมสะลือใกล้เข้าสู่นิทราเต็มที หญิงสาวได้ยินเสียงพูดคุยแผ
“ยังไม่รีบนำป้ายข้าไปเชิญหมอหลวง!”บรรดาบ่าวชายช่วยกันจุดโคมแขวน ดวงอาทิตย์จวนเจียนลับขอบฟ้าทว่ายังไร้วี่แววว่าเวินถิงจะคลอด นางสลบไปช่วงสั้น ๆ ก่อนตื่นขึ้นมาอย่างอิดโรย น้ำตาลทรายแดงต้มถ้วยที่สามถูกยกเข้าไปในห้องทำคลอดเพื่อเพิ่มกำลังวังชาแก่คนที่เจ็บท้องติดต่อกันหลายชั่วยามราวสองเค่อก่อนเหล่าฟูเหร







