ตอนที่3

ตอนที่3

วันนี้หลังจากที่เสร็จพิธีต่างๆ อนงค์นางก็ต้องย้ายมาอยู่กับภูริชที่บ้านของคุณหญิงกาบแก้วเลย แต่ก็ยังแยกห้องนอนกันอยู่เพราะอนงค์นางเองก็ยังไม่ชินที่จะต้องอยู่ร่วมห้องกับเขา ถึงจะได้ชื่อว่าสามี และเธอเองก็ทำใจกับเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่ตกปากรับคำของคุณหญิงกาบแก้วเรื่องให้แต่งงานกับภูริชก็ตาม แต่เธอก็ไม่ชินอยู่ดีที่จะต้องอยู่ร่วมห้องกับเขา ที่ก็ยังคงเป็นเหมือนคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่ดี และก็โชคดีที่คุณหญิงกาบแก้วเองก็เข้าใจ และยอมทำตามที่อนงค์นางขอ

“ได้เป็นสะใภ้บ้านนี้สมใจแล้วละสิ!” เสียงของแขกที่ไม่ได้รับเชิญดังขึ้น แถมยังไม่เคาะประตูห้องก่อนจะเข้ามาอีก ทำเอาอนงค์นางถึงกับมองหน้าภูริชอย่างตำหนิ กับความไร้มารยาทของเขา ถึงที่นี่จะเป็นบ้านของเขา แต่ภูริชก็ไม่ควรที่จะเข้าห้องของคนอื่นโดยไม่เคาะประตูแบบนี้

“ครั้งหน้าช่วยเคาะประตูด้วยนะคะ” อนงค์นางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันไปจัดกระเป๋าเสื้อผ้าเก็บเข้าที่

“ทำไม? ที่นี่มันบ้านฉัน ฉันจะเข้าห้องไหนมันก็สิทธิ์ของฉัน”

“นางรู้ค่ะว่าที่นี่คือบ้านของคุณภู แต่โดยมารยาท คุณภูก็ควรจะเคาะประตูก่อนที่จะเข้าห้องของคนอื่น”

“นี่เธอหาว่าฉันไม่มีมารยาทเหรอ?” ภูริชเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กอย่างฉุนจัด ที่ถูกอีกฝ่ายต่อว่าแบบนี้

“ค่ะ ตามที่คุณภูได้ยินนั่นแหละ” อนงค์นางยังคงตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไม่ต่างจากใบหน้าหวานที่ไม่แสดงอาการใดๆ

“อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดของคุณแม่ แล้วจะทำอะไรก็ได้นะอนงค์นาง เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นได้แค่ผู้อาศัยในบ้านหลังนี้เท่านั้นแหละ”

“นางทราบดีค่ะ ว่าอยู่ที่บ้านหลังนี้ในฐานะอะไร” พูดจบก็หันไปจัดข้าวของจำพวกหนังสือที่เธอมักจะเอาไว้อ่านเล่นที่หยิบติดมาด้วย วางเรียงไว้ที่โต๊ะหัวเตียง ทำราวกับภูริชไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ ส่วนคนที่ถูกเมินก็ได้แต่หงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายทำอย่างกับเขาเป็นเพียงอากาศ

“อ้อ แล้วฉันก็จะบอกเธอเอาไว้ด้วย ว่าฉันมีคนรักอยู่แล้ว เธอก็เป็นได้แค่เมียตามกฎหมาย ที่จะไม่มีวันได้ความสนใจจากฉัน”

“คุณภูหมดธุระแล้วใช่มั้ยคะ นางขออยู่คนเดียวได้มั้ยคะ?” อนงค์นางหันมาบอกกับเขา ที่เอาแต่พูดปาวๆ ตั้งแต่ย่างกายเข้ามาในห้อง คนที่ถูกไล่ถึงกับเดือดจัด ได้แต่เดินออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิด

ฝากไว้ก่อนเถอะ!

หลังจากที่ภูริชออกจากห้องไปแล้ว อนงค์นางเพียงถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ นี่สินะที่เธอจะต้องเจอตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่นี่ แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจไปแล้ว ไม่ว่าจะต้องเจอคำพูดมากมายจากเขา เธอก็ต้องรับมันให้ได้

เพราะที่เธอยอมแต่งงานก็เพราะคุณหญิงกาบแก้ว ผู้ที่มีพระคุณต่อเธอและครอบครัวอย่างล้นเหลือ ถ้าไม่มีคุณหญิง เธอก็ไม่รู้ว่าจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้คดีที่พ่อของเธอถูกรถชนจนเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อน จากรถของคู่กรณที่มีอิทธิพลของจังหวัด และไหนจะคอยส่งเสียเธอจนเรียนจบมหาวิทยาลัยหลังจากพ่อเธอที่เป็นเหมือนเสาหลักได้จากไป มิหนำซ้ำคุณหญิงยังใจดีจะช่วยส่งเสียน้องชายของเธอเรียนมหาวิทยาลัยต่ออีก แต่เรื่องนี้เธอขอที่จะเป็นคนส่งน้องชายเรียนต่อเอง เพราะเธอเองก็เรียนจบแล้ว ไม่อยากที่จะรบกวนคุณหญิงไปมากกกว่านี้ ถึงแม้ทางคุณหญิงจะเต็มใจช่วยเหลือก็ตาม

ช่วงเย็นอนงค์นางลงมาช่วยแม่บ้านทำอาหารอยู่ในครัว ถึงป้านิดจะพยายามห้ามแต่คนตัวเล็กก็ยังดื้อที่จะขออยู่ช่วย นั่นเป็นเพราะปกติเวลาอยู่ที่บ้าน เธอก็มักจะชอบเข้าไปช่วยแม่ครัวของบ้านทำอาหารอยู่เป็นประจำ แล้วอนงค์นางเองก็เรียนจบด้านอาหารมาด้วย จึงชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว

“เข้ามาทำอะไรในครัวละหนูนาง” คุณหญิงกาบแก้วได้ยินเสียงพูดคุยในครัวจึงเดินเข้ามาดู ถึงได้เห็นว่าลูกสะใภ้เข้ามาช่วยแม่ครัวทำอาหารอยู่ในครัวนี่เอง

“นางมาช่วยป้านิดทำอาหารค่ะ”

“นิดห้ามก็ไม่ฟังค่ะคุณหญิง” ป้านิดแม่ครัวใหญ่ของบ้าน รีบฟ้องคุณหญิง หลังจากที่พยายามห้ามแล้วแต่อนงค์นางยังยืนยันที่จะขอช่วย แต่ก็อดที่จะเอ็นดูหญิงสาวไม่ได้ ที่เป็นเด็กสมัยใหม่แต่กลับชอบเข้าครัวทำอาหาร และก็ไม่ถือตัวด้วยที่เป็นถึงลูกสะใภ้ของคุณหญิง แต่กลับมีความเคารพป้านิดที่เป็นเพียงแม่ครัวของที่นี่เท่านั้น

“เอาเถอะ ถ้าหนูนางอยากทำแม่ก็ไม่ห้ามเพราะแม่รู้ว่าหนูนางชอบทำอาหารใช่มั้ยล่ะ” อนงค์นางยิ้มรับ ดีใจที่กาบแก้วอนุญาต

“ขอบคุณนะคะคุณแม่” อนงค์นางยกมือไหว้แม่สามี

“แล้ววันนี้ทำอะไรทานล่ะแม่นิด” คุณหญิงหันไปถามแม่ครัวของบ้าน

“วันนี้มีกุ้งทอดเกลือ กะหล่ำปลีผัดน้ำปลา แล้วก็แกงจืดเต้าหู้ค่ะคุณหญิง”  

“ดีเลย ฉันกำลังอยากกินกุ้งทอดเกลืออยู่พอดี” คุณหญิงพอได้ฟังเมนูอาหารก็ถึงกับถูกใจ ที่จะได้รับประทานของโปรด

“วันนี้ผมคงไม่อยู่ทานข้าวด้วยนะครับ” เสียงของภูริชเอ่ยขึ้น เมื่อเดินลงมาแล้วเห็นว่าคนเป็นแม่ รวมทั้งภรรยาของตัวเองไปรวมตัวอยู่ที่ห้องครัวกันหมด

“แกจะไปไหนล่ะตาภู?” คุณหญิงหันไปถามลูกชายอย่างไม่พอใจ ที่จะออกไปข้างนอก ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันแรกที่อนงค์นางมาอยู่ที่นี่ แทนที่จะทำตัวเป็นสามีที่ดีอยู่ทานข้าวเย็นกับเธอ แต่กลับจะหนีออกไปข้างนอกเสียอย่างนั้น

“จะออกไปทานข้าวกับลิสาครับ” ภูริชตอบหน้าตาเฉย ถึงเขาจะแต่งงานกับอนงค์นางแล้วก็จริง แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลลิสาก็ยังคงเหมือนเดิมอยู่ดี

“แกจะออกไปหาแม่นั่นอีกทำไม? อย่าลืมนะว่าแกแต่งงานกับหนูนางแล้ว”

“ผมแต่งงานแล้วก็จริง แต่ผมก็มีสิทธิ์ที่จะออกไปทานข้าวนอกบ้านนี่ครับ” เขาพูด มองไปที่คนตัวเล็กอย่างไม่รู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเอง ในขณะที่อนงค์นางกลับมีสีหน้าที่เรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการกระทำที่ไม่เห็นความสำคัญของเธอจากภูริชเลยสักนิด

“ลูกสะใภ้คุณแม่เขายังไม่ว่าอะไรเลยนี่ครับ จริงมั้ย?” เมื่อเห็นว่าอีกคนทำเป็นนิ่ง ภูริชจึงแกล้งพูดเพื่อยั่วโมโหด้วยการหันไปถามความเห็นจากเธอ

“ค่ะ เชิญคุณภูตามสบาย” อนงค์นางพูดแค่นั้น แล้วก็หันไปสนใจช่วยป้านิดทำอาหารต่อ

คนที่ถูกเมินเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ถึงกับหน้าตึง เดินออกจากห้องครัวไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก