ตอนที่4

ตอนที่4

ภูริชกลับเข้ามาในตอนเช้า หลังจากที่เมื่อคืนเขาไปค้างที่คอนโดกับลลิสามา พอกลับมาถึงก็เห็นภรรยาตัวเองกำลังรดน้ำดอกกล้วยไม้ของคุณหญิงกาบแก้วอยู่ เลยอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปทักทายเสียหน่อย

“ปกติอยู่บ้านนอกคงจะชอบทำสวนทำไร่สินะ” อนงค์นางหันมาหาคนที่เพิ่งจะกลับมา แล้วก็หันกลับไปสนใจดอกกล้วยไม้ตรงหน้าต่อ เพราะรู้ดีว่าภูริชต้องเข้ามาหาเรื่องอย่างแน่นอน และเธอเองก็ไม่ได้อยากมีเรื่องกับเขาในเวลาเช้าแบบนี้ด้วย

“ที่เงียบเนี่ย เพราะฉันเดาถูกใช่มั้ยล่ะ?” อนงค์นางยังคงเฉย แล้วก็หันไปจัดการลากสายยางมารดน้ำบรรดาดอกไม้ที่อยู่บริเวณนั้นต่อ โดยไม่ได้สนใจที่จะพูดกับเขาเลยสักนิด

“ได้จากคุณแม่ไปเท่าไหร่ล่ะ เธอถึงได้ยอมแต่งงานกับฉัน ทั้งๆ ที่ไม่ได้รักแบบนี้”

“...”

“อยู่บ้านนอกมันคงจะลำบากมากสินะ ถึงได้พยายามกระเสือกกระสนมาอยู่ที่นี่ ได้เป็นถึงสะใภ้คุณหญิงกาบแก้ว สบายไปทั้งชาติ”

“นางไม่เคยคิดแบบนั้น” อนงค์นางหันมาเถียง เพราะทนฟังเขาพูดจาดูถูกมานานเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้อยากที่จะมีปัญหากับภูริชเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามยัดเยียดปัญหามาให้เธอเสียเหลือเกิด

“แต่ฉันก็ไม่เห็นว่ามันจะมีเหตุผลอื่นนอกจากนี้”

“ก็แล้วแต่คุณภูจะคิดเถอะค่ะ” เธอพูดตัดปัญหา เพราะต่อให้ปฏิเสธยังไง เขาก็ไม่คิดที่จะเชื่ออยู่ดี

อนงค์นางดึงสายยางไปเก็บตามเดิม เพราะไม่อยากที่จะอยู่เถียงกับภูริชต่อ แต่ก็เหมือนเขาจะไม่อยากให้เธอได้อยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุข เพราะขนาดเธอเดินหนีเข้ามาถึงในบ้าน ภูริชก็ยังมิวายเดินตามเข้ามาพูดจาหาเรื่องต่อ

“แค่นี้ก็รับความจริงไม่ได้ เธอคงจะรู้ตัวสินะว่าถ้าไม่ได้แต่งงานกับฉัน ก็คงจะไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับผู้หญิงเฉิ่มๆ แบบเธอ” ถึงแม้ว่าตอนนี้อนงค์นางจะเปลี่ยนไปจากเดิมจนเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงเฉิ่มๆ เชยๆ คนนั้น จะกลายเป็นสาวสวยขนาดนี้ แต่มันก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก เพราะถึงยังไงอนงค์นางก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่จืดชืดในสายตาเขาอยู่ดี ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ เขายังไม่เคยเห็นว่าเธอจะมีสีหน้าต่างจากเดิมเลยสักครั้ง ถึงใบหน้าจะสวยหวาน แต่ถ้าไร้ซึ่งชีวิตชีวามันก็ไม่น่ามองอยู่ดี

วันๆ เธอเคยยิ้มบ้างหรือเปล่าเขาเองก็ยังสงสัยอยู่

“ถึงกับนิ่งไปเลย ฉันพูดถูกทุกข้อเลยสินะ” ภูริชยิ้มเยาะ ที่ได้พูดจาดูถูกเธอแบบนี้ ส่วนคนที่เงียบปล่อยให้เขาพูดจาหาเรื่องมาตลอดก็ถึงกับหมดความอดทน เพราะถ้าเธอทน เธอก็จะต้องเจอแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น

“ถ้านางเจอคุณภูที่อื่น นางคงไม่คิดว่าคุณภูเป็นลูกชายของคุณแม่แน่นอนค่ะ”

“ทำไม?”

“คุณแม่ออกจะใจดี สุภาพ มีความเป็นผู้ดีทุกอย่าง แต่ดูเหมือนว่าคุณภูจะตรงข้ามกับคุณแม่หมดเลยนะคะ” อนงค์นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไม่แสดงสีหน้าใดๆ แต่มันกลับแทงใจจนคนฟังถึงกับหน้าชา

“เธอหาว่าฉันไม่มีความเป็นผู้ดีอย่างนั้นเหรอ?”

“ค่ะ ไม่มีเลยสักนิดเดียว” พูดจบเธอก็เดินหนีขึ้นห้องไป ภูริชตั้งท่าจะเดินตามไปพูดให้รู้เรื่องเพราะเขาเองก็ไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนพูดจาแบบนี้ใส่เหมือนกัน แต่กลับถูกคุณหญิงกาบแก้วขวางทางเอาไว้เสียก่อน

“อนงค์นาง กลับมาพูดกับฉันเดี๋ยวนี้!”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะตาภู!”

“แต่ลูกสะใภ้คุณแม่เขาว่าผมนะครับ ไหนบอกว่าเป็นคนดีไง มาอยู่ไม่เท่าไหร่ก็ออกลายแล้ว”

“ก็แกไปว่าหนูนางเขาก่อน อย่าคิดว่าแม่ไม่ได้ยินนะ ว่าแกพูดอะไรบ้าง” คุณหญิงแอบฟังตั้งแต่ทั้งคู่เดินเข้ามาภายในบ้านแล้ว อยากจะรู้เหมือนกันว่าอนงค์นางจะรับมือกับลูกชายตัวแสบของนางได้หรือเปล่า แล้วคุณหญิงก็ได้คำตอบว่าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกอนงค์นางมาเป็นสะใภ้ เพราะคนแบบภูริช ต้องเจอผู้หญิงแบบอนงค์นางนี่แหละถึงจะเอาอยู่

“แล้วยังไงครับ คุณแม่จะให้ลูกสะใภ้ที่แสนดีนั่งๆ นอนๆ อยู่ที่บ้านเฉยๆ แบบนี้เหรอครับ?”

“ใครบอกแก พรุ่งนี้ฉันจะพาหนูนางเข้าบริษัท แล้วก็จะให้เข้าไปช่วยงานที่โรงแรมด้วย”

“ช่วย? ผู้หญิงแบบนั้นจะทำอะไรได้ครับ”

“ฉันจะให้หนูนางไปดูแลที่ห้องอาหารแทนผู้จัดการคนเก่า แล้วก็จะให้ไปเรียนรู้งานบริหารกับแกด้วย” พอรู้ว่าจะต้องสอนงานอนงค์นาง ภูริชก็รีบปฏิเสธทันที แค่อยู่บ้านเดียวกันเขาก็เบื่อจะแย่ ยังต้องให้สอนงานอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเขาไม่ต้องเฉาตายเหรอที่ต้องเจอผู้หญิงหน้าตาเบื่อโลกอย่างอนงค์นางตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ไม่สอนครับ คุณแม่ให้คนอื่นสอนไปเถอะ หัวเด็ดตีนขาดยังไง ผมก็จะไม่มีทางสอนงานยัยเฉิ่มนั่นเด็ดขาด!”

“แกพูดเองนะ”