Mag-log inบริษัท
เมื่อทั้งสองขึ้นมายังชั้นบนสุดของตึกที่มีจำนวนหลายสิบชั้น เจ้าของใบหน้าหล่อดีกรีรองประธานบริษัทก็หันบอกกับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง "โต๊ะทำงานของเธอคือตรงนี้" "ขอโทษนะคะคุณเจย์ซี คือเอิงอยากจะถามว่าก่อนหน้านี้ใครเป็นเลขาของคุณเหรอคะ" "เฌอแตม แต่ฉันให้เฌอแตมเข้าไปนั่งกับฉันในห้องทำงาน" "อ๋อค่ะ" "ตั้งแต่เฌอแตมหายตัวไป ฉันก็ไม่เคยรับเลขาใหม่ เพราะฉันคิดว่าเฌอแตมจะกลับมา" เขาพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เมื่อคิดไปถึงคนรักที่หายไปเป็นปีแล้ว แต่เขาก็ยังมั่นใจร้อยเปอร์เซนต์ว่าเฌอแตมยังมีชีวิตอยู่และจะกลับมาหาเขาแน่นอน "เอิงหวังว่าแฟนของคุณจะกลับมาหาคุณในเร็ววันนะคะคุณเจย์ซี" "อืม ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น และฉันก็ยังรอเฌอแตมอยู่ทุกวัน" "เอิงจะเอาใจช่วยคุณอีกแรงนะคะคุณเจย์ซี" "อืมขอบใจ งั้นเธอก็นั่งที่โต๊ะเถอะ เดี๋ยวฉันจะมอบหมายงานให้เธอทำ" "ค่ะ" ว่าแล้ว ร่างสูงก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนที่หญิงสาวที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยความรู้สึกเห็นใจจะไปหย่อนสะโพกนั่งลงยังโต๊ะทำงาน ในขณะที่เอิงนั่งได้ไม่ถึงสิบนาที เลขาสาวของทินกรก็เดินมาหาเอิงที่นั่งอยู่ "สวัสดีค่ะน้องเอิง" "สวัสดีค่ะพี่" "พี่ชื่อนงนุชนะคะ เป็นเลขาของท่านประธาน น้องเอิงเรียกพี่ว่าพี่นุชก็ได้ค่ะ" นงนุชพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริง "อ๋อค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่นุช" เธอทักทายกลับไปด้วยรอยยิ้มแจ่มใส "ตอนวันงานแต่งงานน้องเอิงสวยมากเลยนะคะ น้องเอิงสวยกว่าคุณเฌอแตมแฟนเก่าของคุณเจย์ซีอีกค่ะ" "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะพี่นุช เอิงไม่ได้สวยเลยค่ะ" "ถ้าน้องเอิงไม่สวย แล้วแบบพี่จะเรียกว่าอะไรล่ะคะ" "..." เอิงระบายยิ้มบางๆ "นี่ก็หนึ่งปีแล้วนะคะที่คุณเจย์ซีไม่ยอมรับเลขาใหม่มาช่วยงาน น้องเอิงเป็นคนแรกนะคะหลังจากที่คุณเฌอแตมเกิดอุบัติเหตุเรือล่มเมื่อหนึ่งปีก่อน ที่คุณเจย์ซีไม่ยอมรับเลขาใหม่ก็เพราะคุณเจย์ซีคิดว่าคุณเฌอแตมยังไม่ตาย และยังรอการกลับมาของคุณเฌอแตมอยู่ คุณเจย์ซีได้บอกน้องเอิงหรือเปล่าคะ" "คุณเจย์ซีบอกเอิงแล้วค่ะพี่นุช" "น้องเอิงเรียกคุณเจย์ซีว่าคุณเหรอคะ" "ค่ะ" "แต่คุณเฌอแตมเรียกคุณเจย์ซีว่าพี่นะคะน้องเอิง ทำไมน้องเอิงถึงไม่เรียกคุณเจย์ซีว่าพี่ล่ะคะ" "เอิงเรียกคุณเจย์ซีว่าคุณนั่นแหละถูกแล้วค่ะ เพราะเอิงไม่กล้าเรียกเขาว่าพี่หรอก คือเอิงกับคุณเจย์ซีไม่ได้สนิทกันค่ะ" "มันก็จริงอย่างที่น้องเอิงว่านะคะ น้องเอิงกับคุณเจย์ซีเพิ่งเจอกันก่อนที่จะแต่งงานเมื่อหนึ่งเดือนก่อนใช่ไหมคะ" "ใช่ค่ะ" "ตอนคุณเฌอแตมยังอยู่ คุณเจย์ซีให้คุณเฌอแตมเข้าไปนั่งทำงานในห้องของคุณเจย์ซีด้วยนะคะ" "เรื่องนั้นเอิงทราบแล้วค่ะ เมื่อกี้คุณเจย์ซีก็บอกเอิงแล้ว" "แต่จะว่าไปคุณเจย์ซีก็ไม่ได้ปกปิดน้องเอิงเรื่องของเขากับคุณเฌอแตมนะคะ" "ใช่ค่ะ เรื่องระหว่างคุณเจย์ซีกับแฟนของเขา คุณเจย์ซีเล่าให้เอิงฟังหมดแล้วในวันแต่งงานค่ะ" "น้องเอิงคะ ถ้าพี่จะขอถามอะไรหน่อยจะได้ไหมคะ" "พี่นุชถามมาได้เลยค่ะ" "ถ้าเกิดสมมติว่าคุณเฌอแตมยังมีชีวิตอยู่ แล้วกลับมาหาคุณเจย์ซี แล้วน้องเอิงจะทำยังไงคะ" "เอิงจะหย่ากับคุณเจย์ซีค่ะ เพราะเราสองคนได้คุยเรื่องนี้กันแล้วในวันแต่งงานค่ะ" "แต่พี่บอกตรงๆนะว่าพี่ไม่อยากให้คุณเฌอแตมกลับมาเลยค่ะ" "ทำไมเหรอคะพี่นุช" "พี่สงสารน้องเอิงค่ะที่จะต้องกลายเป็นแม่หม้าย พี่พูดจริงๆนะคะ พี่มีความรู้สึกว่าพอได้คุยกับน้องเอิงแล้วพี่สบายใจค่ะ เพราะน้องเอิงเป็นคนง่ายๆ ไม่ถือตัวเหมือนกับคุณเฌอแตม" "..." เธอเงียบเพราะไม่อยากพูดพาดพิงไปถึงบุคคลที่สาม "พี่มีเรื่องจะมาเม้าท์แค่นี้แหละค่ะ งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะคะน้องเอิง" "ตามสบายค่ะพี่นุช" จากนั้น นงนุชก็กลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองที่อยู่หน้าห้องของประธานบริษัท ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากจากที่เอิงนั่งแปดเดือนผ่านไปตอนนี้อายุครรภ์ของเอิงก็เข้าสู่เดือนที่แปดแล้ว ท้องของเอิงโตขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความที่ไม่อยากให้เมียเหนื่อยเขาจึงให้เอิงหยุดอยู่บ้านตอนที่อายุครรภ์ได้สี่เดือนฟอดดเสียงของคนเป็นพ่อที่เห่อลูกและตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าลูกในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้าหอมไปที่ท้องกลมโตของแม่ของลูกที่เขารักมาก"อีกไม่ถึงเดือนพ่อก็จะได้เห็นหน้าลูกชายแล้วนะครับลูกรักของพ่อ" ฝ่ามือใหญ่ลูบท้องกลมไปมาเบาๆ พร้อมกับพูดออกมาอย่างมีความสุข เขามีความสุขทุกครั้งที่เขาได้คุยกับลูกที่อยู่ในท้องของคนเป็นแม่เอิงที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่จ้องมองมายังพ่อของลูกที่ทั้งหอมท้องตัวเองและพูดกับลูกที่อยู่ในครรภ์ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสุข พลางคิดในใจว่าเขาเป็นสามีและพ่อของลูกที่ดีมากจนทำเอาคนที่เป็นภรรยารู้สึกหลงรักสามีตัวเองทุกวัน เขาแทบจะไม่ให้เธอทำอะไรเลย เวลาจะเดินไปไหนเขาก็อยากจะอุ้มไปทุกที่ เขาบอกว่ากลัวเธอจะเกิดอาการเวียนหัวแล้วล้ม เขากลัวและระแวงไปหมดทุกอย่าง ซึ่งผิดกับเธอไม่ได้กลัวอะไรขนาดนั้น เขาจูบพุงโตๆของเธอทุกวันทุกคืน ก่อนออกไปทำงานเขาจะหอมแก้มเธอและจูบที่ท้องของเธอแล้วพูดกับลูกทุกวัน'พ่อไปทำงานแ
สองเดือนต่อมาในที่สุดเอิงก็ท้องได้สองเดือนแล้ว วันแรกที่ประจำเดือนของเอิงขาดเจย์ซ์ดีใจมากและลุ้นอยู่ทุกวันว่าขออย่าให้ประจำเดือนของเอิงมาทีเถอะ จนกระทั่งประจำเดือนของเอิงขาดไปสามวัน เจย์ซีก็ไปซื้ออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์มาลองตรวจดู เขาเป็นคนจัดการตรวจด้วยตัวเอง ให้เอิงปัสสาวะและเก็บไว้ในภาชนะรองรับ จากนั้นเขาก็จุ่มแท่งตรวจลงไปในปัสสาวะของเอิง ไม่ถึงสองนาทีแท่งตรวจตรงแถบสีขาวก็ขึ้นสองขีดสีแดงอย่างชัดเจน เจย์ซีที่เห็นแบบนั้นถึงกับร้องเย่จนเสียงดังไปแปดบ้านเพราะลืมตัว อีกทั้งน้ำตาแห่งความตื้นตันใจของลูกผู้ชายที่กำลังจะเป็นพ่อคนก็ไหลลงมาอาบแก้มสากโดยไม่รู้ตัว"เอิงอยากหยุดอยู่บ้านพักผ่อนก็ได้นะ ไม่ต้องไปทำหรอกงาน" เจย์ซีพูดกับคุณแม่ท้องอ่อนที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจก"เอิงยังไม่อยากหยุดงานค่ะ ถ้าหยุดอยู่บ้านตอนนี้เอิงคงเบื่อแย่ ถ้าได้ไปทำงานเอิงจะได้คุยกับพี่ และได้คุยกับพี่นุชทุกวันเอิงจึงไม่รู้สึกเบื่อค่ะ""มันก็ถูกอย่างที่เอิงว่านะ งั้นพี่เอาที่เอิงสบายใจก็แล้วกัน""ถ้าเอิงไปทำงานไม่ไหวเอิงจะหยุดอยู่บ้านเองค่ะ" เอิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ"ถ้าเอิงไม่ไปทำงาน พี่ก็ต้องหาเลขาใหม่ใช่
หลังจากที่เธอกดสะโพกให้แก่นกายหนาเข้ามาอยู่ในโพรงสวาทคับแน่นจนสุดความยาวแล้ว เอวบางก็เริ่มขยับเข้าออกเนิบนาบจนความเสียวกระสันแล่นปลาบเข้ามาในโสตประสาทสัมผัสทุกส่วน นั่นจึงทำให้เธอขยับสะโพกเข้าออกและกระแทกใส่ท่อนเอ็นอย่างแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆจนทั้งคู่ครางกระหึ่มออกมาเสียงระงม กระทั่งจนวินาทีสุดท้ายร่างเล็กก็กระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำรักออกมาชะโชมแก่นกายใหญ่ในปริมาณที่มากมาย"อ๊า อ๊า พี่เจย์ซี" เธอปล่อยอารมณ์ปราถนาออกมาอย่างที่ใจต้องการ ก่อนจะกอดร่างหนาและซบหน้าไปกับบ่าแกร่งพร้อมกับลมหายใจเข้าออกหนักๆ"มีความสุขไหมครับเอิง" เขาลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆพร้อมกับเอ่ยถาม"มีความสุขค่ะ แล้วเมื่อกี้พี่ยังไม่เสร็จใช่ไหมคะ""พี่ยังไม่อยากรีบเสร็จน่ะ เพราะพี่รู้ว่าคืนนี้ยังอีกยาวไกลที่พี่จะได้yedเอิง" เขาพูดพลางอมยิ้ม"ทีนี้ให้พี่เลียได้หรือยัง""เลียเลยค่ะ" ว่าแล้ว มือแกร่งก็ยกร่างเล็กที่คร่อมตัวเองอยู่ให้นอนราบไปบนโซฟา ก่อนจะก้มลงไปเลียน้ำรักของเธอที่ไหลออกมาติดตามโคนขาทั้งสองข้าง จากนั้นจึงเลียไปในร่องกลีบที่แฉะไปด้วยน้ำรักของเธอแผล่บ! แผล่บ!เอิงที่นอนอ้าขาอยู่เมื่อลิ้นร้อนสัมผัสลงมาอย่างนุ
บนรถ"ก่อนกลับบ้านเอิงจะแวะที่ไหนต่อหรือเปล่า" เจ้าของใบหน้าหล่อหันถามยังเจ้าของร่างบอบบางที่นั่งอยู่เบาะข้าง"คงไม่แวะที่ไหนแล้วล่ะค่ะ อยากกลับบ้านเลย""ครับ" เขารับคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแล้วหันกลับไปมองทาง ก่อนที่เอิงจะพูดขึ้น"เออพี่เจย์ซีคะ เอิงนึกออกแล้วค่ะว่าจะแวะที่ไหน""ที่ไหนเหรอ""ร้านขายยาค่ะ""เอิงเป็นอะไรถึงต้องกินยา""เอิงไม่ได้เป็นอะไรค่ะแต่เอิงจะซื้อยาคุม เพราะที่บ้านยังเหลืออยู่เม็ดเดียว" พอพูดถึงยาคุมหน้าเจย์ซีก็ถอดสีทันที"ถ้าซื้อยาคุมงั้นพี่ไม่แวะ" "ทำไมล่ะคะ""ไม่ต้องกินหรอกยาคุม ปล่อยให้ท้องไปเถอะ ขนาดปล่อยให้ท้องสองเดือนยังไม่ติดเลย ถ้ากินยาคุมอีกเดี๋ยวก็ท้องยากเข้าไปอีกหรอก""พี่เจย์ซีอยากมีลูกแล้วเหรอคะ""อยากมีสิ อยากมีนานแล้วด้วย วันนั้นที่พี่รู้ว่าเอิงกินยาคุม เอิงรู้ไหมว่าพี่อยากจับเอิงมาตีก้นซะให้เข็ด โทษฐานที่แอบกินยาคุม""ก็ตอนนั้นเอิงไม่มั่นใจนี่คะว่าต่อไปข้างหน้าเราสองคนจะเป็นยังไง ดังนั้นเอิงก็เลยกินป้องกันเอาไว้ก่อน""แล้วตอนนี้เอิงมั่นใจได้หรือยัง""มั่นใจค่ะ""งั้นก็ไม่ต้องกินแล้วนะ""ค่ะ" เธอรับคำ ก่อนที่ริมฝีปากหยักสวยจะระบายยิ้มออกมา พลางเลื่อน
"ผู้ชายคนนั้นเขาบอกว่ารักแตม แล้วทำไมแตมถึงหนีเขามาล่ะ""แตมรักพี่เจย์ซี แตมก็เลยกลับมาหาพี่ค่ะ" เธอบอกออกไปแต่ใจเธอมีความลังเลว่ารักอาทิปหรือเจย์ซีกันแน่ ตอนอยู่กับอาทิปเธอก็นึกถึงเจย์ซีอยู่บ้างแต่ไม่บ่อย แต่พอเธอได้มาอยู่กับเจย์ซีเธอก็นึกไปถึงอาทิป เธอมีความรู้สึกว่าเธอคิดถึงและโหยหาอาทิปมากกว่าเจย์ซี เธอรู้ว่าอาทิปรักเธอหลงเธอมาก ตอนอยู่กับเขาเธอแทบไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะอาทิปจะทำเองทุกอย่าง และความรู้สึกของเธอบอกว่าอาทิปรักเธอมากกว่าเจย์ซี แต่ที่เธอมีความลังเลเพราะเธอคิดว่าคบกับเจย์ซีมานานจึงคิดว่าควรเลือกคนที่คบกันมานานน่าจะดีกว่า ดังนั้นเธอจึงได้หนีอาทิปมาหาเจย์ซี"หึ รักเหรอ" เขาแสยะยิ้ม"ค่ะรัก" แววตาลังเล"ถ้าแตมรักพี่จริงแตมคงไม่อยู่กับเขามาเป็นปีๆหรอก ถ้าแตมรักพี่อย่างที่ปากพูด หลังจากที่แตมหายป่วยหลังจากตกเรือ แตมก็ต้องกลับมาหาพี่ตอนนั้นเลยสิ ไม่ใช่ว่าอยู่กับเขาจนได้เสียกัน และอีกอย่างแตมก็รับปากจะแต่งงานกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องหนีเขามาด้วยล่ะ ผู้ชายคนนั้นเขารักแตมนะ""แล้วพี่เจย์ซีไม่ได้รักแตมแล้วเหรอคะ""ตั้งแต่เอิงมาเป็นเมียพี่ หัวใจของพี่ก็ไม่รักใครอีกแล้วนอกจาก
วันต่อมาวันนี้เจย์ซีตื่นแต่เช้าและบอกกับเอิงว่าไม่ต้องเข้าบริษัท เพราะวันนี้เขาอยากให้เธอพักผ่อนอยู่บ้าน และเขาก็อยู่บ้านกับเธอด้วยจนกระทั่งตอนเที่ยงเฌอแตมโทรมาหาเขา เขามองหน้าจอโทรศัพท์อย่างลังเลว่าจะกดรับดีหรือไม่รับดี แต่ถ้าไม่รับสายเธอก็ต้องมาหาเขาที่บ้านอีก เหมือนกับวันนั้นที่เขาอยู่เฝ้าเอิง เฌอแตมโทรหาเขาหลายสายแต่เขาไม่รับ และเขาไม่คิดว่าเฌอแตมจะมาหาเขา เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงต้องรับโทรศัพท์ของเฌอแตมแล้วพูดออกไปครืด~'วันนี้พี่อยู่บ้านนะแตม''พี่ต้องอยู่ดูแลคนที่บ้านอีกเหรอคะ''วันนี้พี่ไม่ค่อยสบายน่ะ' เขาโกหก'พี่เจย์ซีไม่สบายเป็นอะไรคะ''เป็นไข้หวัด''งั้นเดี๋ยวแตมไปหาพี่ที่บ้านก็ได้ค่ะ''อย่ามาเลยแตม แตมอาจจะติดไข้จากพี่ก็ได้นะ ตอนนี้พี่ทั้งไอทั้งจาม แล้วก็มีน้ำมูกด้วย และอีกอย่างพี่อยากนอนน่ะ ถ้าแตมมาพี่คงไม่ได้คุยอะไรกับแตมหรอก''อ๋อค่ะ งั้นแค่นี้นะคะพี่เจย์ซี อีกสี่ห้าวันแตมจะโทรหาอีกที' สิ้นเสียงของเฌอแตม เจย์ซีก็ไม่ได้พูดอะไร นิ้วหนากดวางสายแล้วหันไปหอมแก้มของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ฟอดด ก่อนที่เจ้าของใบหน้าเรียวใสจะเอ่ยถาม"โกหกว่าป่วยทำไมคะ""ถ้าพี่ไม่โกหกว่าป่วย เด







