6 กลัวเสียหน้า

ตอนเที่ยง

ในขณะที่เอิงวุ่นอยู่กับงานที่เขามอบหมายให้เธอทำนั้น นงนุชที่จะลงไปกินข้าวก็เดินมาที่โต๊ะของเธอ

"น้องเอิงคะ เราลงไปกินข้าวกันเถอะค่ะ เดี๋ยวค่อยมาทำต่อ"

"ได้ค่ะพี่นุช" รับคำเสร็จ เอิงก็ลุกจากเก้าอี้แล้วพากันลงลิฟต์ไป

โรงอาหารของบริษัท

เมื่อเอิงกับนงนุชเข้ามาในโรงอาหารขนาดใหญ่ ทั้งสองก็ซื้อข้าวราดแกงมาทานกันที่โต๊ะ

"ถ้าเป็นตอนที่คุณเฌอแตมยังอยู่ คุณเจย์ซีจะพาคุณเฌอแตมออกไปทานข้าวเที่ยงข้างนอกทุกวันเลยนะคะน้องเอิง" ทันทีที่ทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้ว นงนุชที่เป็นคนชอบพูดชอบคุยอยู่แล้วก็พูดกับเอิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"อ๋อค่ะ"

"คุณเฌอแตมค่อนข้างจะเป็นคนถือตัวค่ะ เขาไม่มากินในที่แบบนี้หรอกค่ะน้องเอิง"

"ค่ะ" ยิ้มอ่อนๆแล้วตักข้าวกินไปด้วย

"แต่ผิดกับน้องเอิงนะคะที่เป็นถึงภรรยาของคุณเจย์ซีแต่ไม่ถือตัวเลย"

"..." เอิงนิ่งและพูดในใจว่าเธอเป็นภรรยาที่เขาไม่ต้องการต่างหากล่ะ เป็นภรรยาที่รอวันหย่าในอีกไม่ช้าก็เร็วถ้าแฟนของเขากลับมา

"พี่บอกตรงๆนะคะว่าพี่ชอบน้องเอิงมากๆเลยค่ะ รู้สึกถูกชะตามากๆเลย" นงนุชพูดออกมาด้วยความรู้สึกจริง

"ขอบคุณค่ะพี่นุช เอิงก็รู้สึกชอบพี่นุชเหมือนกันค่ะ" เอิงพูดออกมาจากความรู้สึกจริง เพราะเธอก็รู้สึกถูกชะตากับนงนุชเหมือนกัน เธอชอบนงนุชที่คุยเป็นกันเองกับเธอจนเธอรู้สึกอุ่นใจ

"น้องเอิงมีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะคะ ถือซะว่าพี่เป็นพี่สาวคนหนึ่งของน้องเอิงก็แล้วกัน"

"ได้ค่ะพี่นุช"

"เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวน้องเอิงก็สามารถปรึกษาพี่ได้ เพราะพี่มีครอบครัวแล้ว บางเรื่องพี่ก็ให้คำปรึกษาน้องเอิงได้"

"ไม่ทราบว่าพี่นุชมีลูกกี่คนแล้วคะ"

"พี่มีลูกชายคนเดียว ตอนนี้เรียนอยู่มอสี่แล้วค่ะ"

"เริ่มเป็นหนุ่มแล้วสินะคะพี่นุช"

"ใช่ค่ะ แต่ยังไม่มีแฟนนะคะ เพราะพี่บอกว่าให้ตั้งใจเรียนไปก่อน ส่วนเรื่องแฟนไม่ต้องรีบค่ะ" จากนั้น สองสาวก็กินข้าวกันไปและคุยกันไปจนกระทั่งเสร็จทั้งคู่ก็กลับกันขึ้นไปทำงาน

เมื่อเอิงเดินมาถึงโต๊ะทำงาน ร่างสูงก็เปิดประตูห้องทำงานออกมาแล้วพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ทำไมเธอถึงไมรอออกไปพร้อมฉัน"

"ไปกินข้าวน่ะเหรอคะ"

"อืม"

"ก็คุณไม่ได้บอกเอิงไว้นี่คะว่าให้รอออกไปกินพร้อมคุณ พอพี่นุชมาชวน เอิงก็ไปกับพี่นุชเลย"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เธอจะต้องออกไปกินข้าวพร้อมฉันทุกวัน และห้ามลงไปกินในโรงอาหารเด็ดขาด"

"ทำไมถึงลงไปกินในโรงอาหารไม่ได้ล่ะคะ"

"โรงอาหารข้างล่างมีไว้สำหรับให้พนักงานในบริษัทกิน"

"แล้วเอิงไม่ใช่พนักงานเหรอคะ"

"มันก็ใช่ที่เธอเป็นพนักงานของที่นี่ แต่อย่าลืมสถานะของตัวเองว่าตัวเองคือหลานสะใภ้ของเจ้าของบริษัทซึ่งก็คือปู่ของฉัน เป็นลูกสะใภ้ของประธานบริษัทนั่นก็คือพ่อของฉัน และเธอก็เป็นภรรยาของฉัน ถึงแม้ว่าฉันไม่อยากให้เป็นก็ตาม ถ้าพนักงานคนอื่นเห็นว่าเธอลงไปกินข้าวในโรงอาหาร พวกเขาก็จะนินทาฉันได้ว่าทำไมถึงไม่พาเมียไปกินข้าว และที่สำคัญถ้าคุณปู่รู้เข้าฉันนี่แหละที่จะโดนคุณปู่ว่า"

"เอิงเข้าใจแล้วค่ะว่าคุณกลัวเสียหน้าและโดนคุณปู่ดุถ้าคุณไม่พาเอิงไปกินข้าว งั้นพรุ่งนี้เอิงจะรอออกไปกินพร้อมคุณก็แล้วกันนะคะ เพื่อไม่ให้คุณถูกนินทาจากพนักงานและคุณจะไม่โดนคุณปู่ดุ" พูดจบ เธอก็หย่อนสะโพกนั่งลงยังเก้าอี้และเริ่มทำงานที่ยังค้างไว้ต่อ โดยไม่ได้ใส่ใจอีกคนที่กำลังมองเธออยู่ด้วยสีหน้าหงุดหงิด

เจย์ซีกลับเข้าห้องทำงานไป จนกระทั่งตอนเย็นก็ออกจากห้องมาแล้วเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ด้านนอก

"จะกลับบ้านไหม" ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"กลับค่ะ" สิ้นเสียงหวานตอบ เรียวขายาวก็ก้าวออกไป ก่อนที่เจ้าของร่างเล็กจะลุกตามเขาและพากันลงไปข้างล่าง

บ้าน

เมื่อกลับมาถึงบ้านต่างคนต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเอง ในขณะที่เอิงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้นก็มีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้ามาจากเมตตา

ครืด~

'สวัสดีค่ะคุณป้า'

'นี่หนูยังจะเรียกแม่ว่าป้าอยู่อีกเหรอ'

'ขอโทษค่ะคุณแม่ คือเอิงชินกับการเรียกคุณป้ามาหลายปีค่ะ'

'งั้นก็เรียกแม่ให้ชินซะนะลูก'

'ค่ะคุณแม่ ว่าแต่คุณแม่มีธุระอะไรกับเอิงหรือเปล่าคะ'

'แม่อยากจะถามหนูว่าหนูได้นอนห้องเดียวกับเจย์ซีหรือเปล่า'

'เรานอนคนละห้องค่ะคุณแม่'

'เหมือนกับที่คุณปู่ และพ่อกับแม่คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยว่าหนูกับเจย์ซีไม่ได้นอนห้องเดียวกัน'

'...'

'เพราะเจย์ซีใช่ไหมที่หนูต้องนอนอีกห้อง'

'ค่ะ'

'งั้นแค่นี้ก่อนนะหนู เดี๋ยวแม่จะโทรหาใหม่นะ'

'ค่ะคุณแม่'