4 เกะกะ

วันต่อมา

เอิงตื่นนอนมาก็จัดการรูดซิปอีกครั้ง แต่แล้วก็ไม่ได้ผล เพราะชุดที่เธอใส่นั้นพอดีตัวจึงยากแก่การที่จะถอดเองได้ เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วออกจากห้องไปยืนอยู่หน้าห้องของเขา เอิงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆอยู่สามสี่ทีก็ยกมือทำท่าจะเคาะประตู ทว่า

แกร่ก!

ประตูถูกเปิดออกมาจากคนที่อยู่ด้านในพร้อมกับเจ้าของใบหน้าหล่อที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมมองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พลางคิดในใจว่าทำไมเธอถึงยังใส่ชุดนี้อยู่อีก แต่ก็ไม่อยากจะถามอะไรออกไป รอให้เธอพูดเองดีกว่า เพราะสังเกตจากท่าทีของเธอคงจะมีอะไรให้เขาช่วย

"เอ่อ...คุณเจย์ซีคะ ชะ ช่วย" เธอพูดตะกุกตะกักเมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของเขา

"จะให้ช่วยอะไรก็รีบๆพูดมา เพราะฉันไม่อยากจะเสียเวลากับเธอ"

"ช่วย ระ รูดซิปด้านหลังให้เอิงหน่อยค่ะ เมื่อคืนเอิง..."

พรึบ!

เธอพูดไม่ทันจบ มือหนาก็จับเข้าทีไหล่บางแล้วหมุนให้เธอหันหลังไปทางเขา จากนั้นเขาจึงจัดการรูดซิปให้เธอจนเห็นแผ่นหลังขาวนวลเนียนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า จนทำเอาเจย์ซีถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายอย่างฝืดๆ ก่อนจะพูดกลบเกลื่อนเพื่อทำลายความรู้สึกกระอักกระอ่วนที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้

"เสร็จแล้ว เข้าห้องไปอาบน้ำได้แล้วไป" เขาพูดโดยไม่กล้ามองแผ่นหลังของเธอ

"ขอบคุณนะคะคุณเจย์ซี"

"รู้ว่าถอดเองไม่ได้แล้วทำไมถึงไม่บอกตั้งแต่เมื่อคืน นอนโง่ใส่ชุดนี้อยู่ทั้งคืนได้ยังไง"

"เอิงคิดว่าคุณหลับแล้วก็เลยไม่กล้าปลุกค่ะ"

"งั้นก็เข้าห้องไปสิ แล้วเดี๋ยวลงไปทำอาหารให้ฉันกินด้วย"

"ได้ค่ะ งั้นเอิงขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ" จากนั้น เอิงก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนไป ก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปเข้าครัว

เมื่อเอิงทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหารด้านนอก ซึ่งตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องโถง เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าของเสียงหวานจึงเอ่ยปากเรียกเขา

"คุณเจย์ซีคะ อาหารพร้อมแล้วค่ะ"

เมื่อเขาได้ยินที่เธอเรียกก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังเก้าอี้ จากนั้นเขาก็จัดการรับประทานอาหารไป ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงอยากจะถามเธอที่กำลังจะเข้าครัว

"นี่เธอ"

"มีอะไรเหรอคะคุณเจย์ซี" เธอหันกลับมาแล้วเอ่ยถาม

"เธอทำงานอะไร" เรียวปากหนาได้รูปเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่ง

"เอิงเพิ่งเรียนจบค่ะ ยังไม่มีงานทำเลย แต่เมื่อคืนคุณปู่โทรมาบอกว่าอาทิตย์หน้าให้เอิงเข้าไปทำงานเป็นเลขาของคุณค่ะ"

"เธอเรียนจบอะไรมา"

"วิทยาการคอมพิวเตอร์ค่ะ"

"อืม เธอจะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ"

"ค่ะ" รับคำเสร็จ ร่างเล็กก็เข้าไปเก็บกวาดในครัว เสร็จแล้วจึงออกมาเก็บจานบนโต๊ะที่เขากินเสร็จแล้วเอาเข้าไปไว้ในครัว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เอิงที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยเปิดประตูออกจากห้องมาเพื่อที่จะไปทำงานวันนี้เป็นวันแรก ก็เจอกับเจ้าของร่างสูงสง่าอยู่ในชุดสูทหรูออกจากห้องเพื่อจะออกไปทำงานเหมือนกัน เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงพูดออกไป

"เดี๋ยวเธอนั่งรถไปกับฉันก็ได้"

"ค่ะคุณเจย์ซี"

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่ ฉันคงให้เธอหารถไปเอง ฉันไม่อยากให้เธอนั่งรถไปกับฉัน เพราะมันเกะกะ"

"ถ้าคุณเจย์ซีไม่สะดวกที่จะให้เอิงนั่งรถไปกับคุณ งั้นเอิงหารถไปเองก็ได้ค่ะ และเอิงจะไม่บอกคุณปู่ว่าเอิงไม่ได้ไปกับคุณ"

"ฉันไม่อยากโกหกคุณปู่ เพราะถ้าเกิดคุณปู่มารู้ทีหลัง ฉันโดนบ่นหูชาแน่" จากนั้น คนตัวสูงก็ก้าวลงบันไดไป ก่อนเจ้าของร่างบอบบางจะก้าวตามหลังเขาไปเช่นกัน