บทที่ 2

พยาบาลสาวชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

ไม่นึกเลยว่าเหวินซูจะแฉความลับของสามีตัวเองได้หน้าตาเฉยขนาดนี้

แถมยังรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นเรื่องจริง

ไม่อย่างนั้นจะมีใครที่แต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้วยังไม่มีลูกกันล่ะ?

ถึงขนาดทำให้สายตาที่มองเหวินซูดูเห็นอกเห็นใจมากขึ้นไปอีก

เหวินซูไม่ได้บอกความจริง

ความจริงเซิ่งเจิงโจวต่างหากที่ไม่ต้องการให้เธอคลอดลูกของเขา

ตั้งแต่คืนแรกของการแต่งงาน เขาก็บอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งว่า “ผมงานยุ่ง ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องลูก ดังนั้นเลยไม่มีแผนจะมี คุณอย่าได้คาดหวัง และอย่าได้คิดจะมาต่อรองกับผม”

ตอนนั้นเธอเข้าใจเขา รู้สึกว่าเขายุ่งจริงๆ

แต่ในตอนนี้...

เธอคงพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่อยากมีลูก

เพราะกังวลว่าหากมีลูกแล้ว จะทำให้ผู้หญิงที่เขารักขุ่นเคืองใจ

ที่น่าขันก็คือ เมื่อไม่นานมานี้เธอยังโง่เขลาถึงขั้นอยากจะสารภาพกับเซิ่งเจิงโจวว่าเขามีลูกสาวคนหนึ่ง!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาที่ลึกสุดหยั่งของเซิ่งเจิงโจว

ชายหนุ่มถือใบเสร็จชำระเงินกลับมา สายตาที่มองเธอเทียบกับคนแปลกหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

แล้วคำใส่ร้ายเรื่อง 'หย่อนสมรรถภาพทางเพศ' เมื่อครู่ของเธอ เขาได้ยินหรือเปล่า?

แต่พอคิดดูอีกที

เขาได้ยินแล้วยังไงล่ะ? เธอไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว

เซิ่งเจิงโจวเบนสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว หมุนตัวเดินจากไปอย่างเย็นชา

เหวินซูไม่ได้แปลกใจ

เซิ่งเจิงโจวเป็นแบบนี้มาตลอด

ความไม่พอใจ ไม่ใส่ใจ ขี้เกียจจะเสียแรงกับเธอของเขา ไม่เคยปิดบังเลย

ต่อให้เธออยากจะทะเลาะ ก็ยังยากที่จะทะเลาะขึ้น

ทำได้เพียงอัดอั้นอยู่ในอกวันแล้ววันเล่า ยากจะระบายออกมา

ถึงจะมีสามี แต่เธอก็ไม่มีที่พึ่ง

ซ้ำยังไม่มีหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ

นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เธอแอบคลอดลูกสาวและเลี้ยงดูลูกลับหลังเขาในตอนนั้น

เธอก้าวเดินด้วยฝีเท้าหนักอึ้งกลับไปยังห้องตรวจส่วนตัว

เหวินซูเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะทำงาน ในนั้นมีเอกสารสองชุดวางอยู่อย่างเงียบเชียบ

ก่อนจะจดทะเบียนสมรสกับเซิ่งเจิงโจวในตอนนั้น ท่านประธานใหญ่ตระกูลเซิ่งได้เรียกเธอไปพบก่อนล่วงหน้า และยื่นสัญญาให้เธอสองฉบับ

ฉบับหนึ่งคือสัญญาหลังแต่งงาน อีกฉบับหนึ่งคือ... สัญญาหย่าร้าง

ภูมิหลังของเธอเทียบกับตระกูลเซิ่งแล้วถือว่าด้อยกว่ามาก และแตกต่างจากเซิ่งเจิงโจวราวฟ้ากับเหว หากไม่ใช่เพราะเรื่องคราวนั้นเป็นข่าวใหญ่โต ตระกูลเซิ่งก็คงไม่ยอมให้เธอเข้าบ้าน

คุณท่านดูถูกเธอ

สัญญาหย่าฉบับนั้นกำหนดระยะเวลาไว้เจ็ดปี

เมื่อครบกำหนดเจ็ดปี สัญญาหย่า... ก็จะมีผล

ตอนนั้นเซิ่งเจิงโจวไม่แม้แต่จะอ่านเนื้อหาในสัญญา เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว คาดว่าจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่รู้เลยว่ามีสัญญาหย่าฉบับนี้อยู่

และตอนนี้ ระยะเวลาตามสัญญาหย่า

...เหลืออีกเพียงแค่สามเดือนสุดท้าย

เธอไม่แม้แต่อยากจะเสียเวลาไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว เก็บสัญญาใส่กระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว หลังจากทำงานในวันนี้เสร็จสิ้นด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า ก็กลับไปยังเรือนหอ

เพิ่งเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็เห็นเซิ่งเจิงโจวเดินลงมาจากชั้นบนพอดี

เหวินซูยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

และไม่ได้รอคอยท่าทีที่เซิ่งเจิงโจวจะมาพูดคุยกับเธอ หรือจะอธิบายเรื่องในห้องฉุกเฉินแต่อย่างใด

ตอนที่เขาเดินสวนไป เธอถึงได้ค้นหาเสียงของตัวเองเจอ “เราหย่ากันเถอะ”

“ฉันให้เวลาคุณสามเดือนในการจัดการเรื่องโอนและแบ่งสินทรัพย์”

เซิ่งเจิงโจวถึงได้หยุดฝีเท้าลง

นิ้วยาวที่กำลังกลัดกระดุมข้อมืออัญมณีอย่างใจเย็นชะงักไป ดวงตาสีดำสนิทที่แคบและเย็นชาเหล่มองเธอจากบนลงล่าง “แค่เพราะวันนี้ฉันไปดูอาการเหยาเหยาที่โรงพยาบาลเนี่ยนะ?”

ช่างเป็นคำว่า “แค่” ที่ดีเหลือเกิน

ที่แท้เขาก็รู้ว่าเธอแคร์เรื่องนี้ แต่กลับไม่เอ่ยปากพูดถึงแม้แต่นิด

เหวินซูสบตากลับไปตรงๆ น้ำเสียงแผ่วเบา “ใช่”

เหตุผลถูกผิด เธอขี้เกียจจะโต้เถียง

เรื่องลูก เซิ่งเจิงโจวก็อย่าหวังว่าจะได้รับรู้อีกแม้แต่นิดเดียว

นัยน์ตาสีดำของเซิ่งเจิงโจวแทบไม่มีอารมณ์ และไม่สนใจด้วยว่าเธอจะจงใจแกล้งทำตัวงี่เง่าหรือไม่ “อยู่ที่บ้าน คุณเอาแต่ใจได้ แต่เวลาออกไปข้างนอก ในฐานะคุณนายเซิ่ง คุณคงรู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”

คำพูดนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการรักษาภาพลักษณ์อันสูงส่งของซูจื้อเหยาที่อยู่ภายนอก

เขาไม่ได้สนใจท่าทีของเธอเลย

เหวินซูก็ดูออกแล้ว ต่อให้เธอจะเห็นภาพการแสดงความรักอันรุนแรงของพวกเขาแล้วยังไงล่ะ

เซิ่งเจิงโจวไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ภรรยาอย่างเธอฟัง

“วางใจได้เลย”

เหวินซูบีบฝ่ามือตัวเองโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดช่วยให้น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งลง “หย่าแล้ว ก็ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วละ”

อาจจะเพราะแปลกใจด้วย

เซิ่งเจิงโจวปรายตามองภรรยาที่ปกติมักจะตามใจเขามาตลอด แต่ตอนนี้กลับเกิด 'ความถือดี' ขึ้นมาบ้าง

ในแววตาไม่มีอารมณ์หรือคลื่นอารมณ์ส่วนเกินใดๆ “ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาจัดการกับอารมณ์ของคุณหรอก”

“ถ้าคุณถือสาจริงๆ ก็หาทนายร่างสัญญาเองได้เลย”

ชีวิตแต่งงานเจ็ดปี อย่าว่าแต่ความรักเลย แม้แต่ความเคยชินที่มีเธอคนนี้อยู่มาเจ็ดปีเขาก็ไม่เคยมี เขาตอบตกลงออกมาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เหวินซูไม่รอช้า เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวเดินผ่านชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ขึ้นไปบนชั้นบนเพื่อเก็บข้าวของส่วนตัว

เซิ่งเจิงโจวหรี่สายตาเย็นชาคมกริบ สายตามองตามแผ่นหลังที่ผอมบางของเหวินซูไป

ทว่าเพียงสองวินาทีก็เดาเจตนาของเหวินซูออก

ปฏิกิริยาที่ดูจะ “รุนแรง” เล็กน้อยของเหวินซูในครั้งนี้ เซิ่งเจิงโจวไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

แต่ก่อนใช่ว่าจะไม่เคยมีพฤติกรรมต่างๆ ที่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากเขาแบบนี้เสียหน่อย

เขาไม่เคยต้องเสียแรงจัดการ

เพราะเหวินซูจะก้มหัวยอมจำนนต่อเขาเสมอ

เมื่อเธอไม่ได้การตอบรับ ก็จะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วปลอบใจตัวเอง

กระทั่งใช้เวลาแค่ไม่กี่วัน

ดังนั้น อารมณ์ที่ว่าของเธอ ในสายตาเขาไม่ได้ “มีค่า” ขนาดนั้น

เขาเบนสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย หยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาแล้วเดินออกจากบ้านไปอีกครั้งโดยไม่หันกลับมามอง

เหวินซูกลับมาที่ห้อง กำลังกวาดสายตามองบ้านที่เธอทะนุถนอมตกแต่งมาตลอดเจ็ดปี ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้จะเริ่มเก็บของยังไงดี

เสียงแชตก็ดังขึ้นได้จังหวะพอดี

พอเห็นรูปโปรไฟล์การ์ตูนเด้งขึ้นมา ใบหน้าก็อ่อนโยนลงในทันที

กดเปิดข้อความเสียง

เสียงเล็กๆ ไร้เดียงสาเล็ดลอดออกมาจากลำโพงอีกครั้ง “คุณแม่คะ~ เดือนหน้าหนูจะไปหาคุณแม่ที่เมืองจิงแล้วนะคะ~ ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วนะคะ!”

เหวินซูรู้สึกได้ว่าขอบตาร้อนผ่าวทันใด

เธอรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อไล่น้ำตาเหล่านั้นกลับไป

โชคดีจริงๆ

ที่เธอยังมีลูกรักของเธอ

โชคดีจริงๆ

ที่เธอไม่ได้บอกเรื่องการมีลูกให้เซิ่งเจิงโจวรู้

ในเวลาเดียวกัน

สายโทรศัพท์ของฮั่วอี้ก็โทรเข้ามา ดูตื่นเต้นและกังวลอยู่บ้าง “ลูกสาวเราจะมาแล้วเหรอ?”

“มาเดือนหน้า”

ฮั่วอี้จู่ๆ ก็จิ๊ปาก แล้วพูดประโยคที่น่าตกใจออกมา “เซิ่งเจิงโจวเป็นหมันไม่ใช่เหรอ? ถ้าเซิ่งเจิงโจวรู้ว่าเธอแอบคลอดลูกสาวให้เขาตั้งนานแล้ว แถมยังวางแผนทิ้งพ่อเก็บลูก เขาจะเป็นบ้าไปเลยไหมเนี่ย?”

เหวินซูหัวเราะออกมาเล็กน้อย แฝงไปด้วยความเย้ยหยันตัวเอง “เขาไม่บ้าหรอก”

ขนาดเธอเซิ่งเจิงโจวยังไม่สนใจเลย แล้วจะสนใจเรื่องแบบนี้เหรอ?

ถึงขั้นทำเรื่องไร้สาระอย่างการมีเพศสัมพันธ์อย่างรุนแรงกับน้องสะใภ้ในช่วงตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้

ไม่ว่าเขาจะแคร์ลูกหรือไม่ เขาก็ไม่คู่ควรจะเป็นพ่อคนแล้ว!

ส่วนเรื่อง “เป็นหมัน”...

แววตาของเหวินซูเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

จริงๆ แล้วปีแรกหลังแต่งงาน เพราะเซิ่งเจิงโจวคุมกำเนิดอย่างดีตลอดมา เธอถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที คนรับใช้ในบ้านแอบคุยกันแล้วเธอได้ยินเข้า

พวกเขาบอกว่าเป็นไปได้สูงที่เซิ่งเจิงโจวจะเป็นหมัน

ก่อนหน้านี้ตระกูลเซิ่งพยายามจะจัดหาคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่เป็นหญิงสาวตระกูลใหญ่ที่เหมาะสมกันให้เซิ่งเจิงโจวอยู่ตลอด

แต่เซิ่งเจิงโจวไม่ยอมรับมาตลอด และประกาศด้วยตัวเองว่าเขาจะไม่มีลูก

ไปๆ มาๆ ความเป็นไปได้เรื่องที่ผู้สืบทอดจะเป็นหมันจึงแพร่กระจายออกมา

บวกกับชีวิตแต่งงานเจ็ดปีของเธอกับเซิ่งเจิงโจว ดูจากภายนอกคือไม่มีลูกจริงๆ สำหรับคนนอกแล้ว มันยิ่งตอกย้ำเรื่องนี้เข้าไปใหญ่

ช่วงปีแรกๆ เหวินซูเชื่อจริงๆ แถมยังรู้สึกว่าไม่เป็นไร ขอแค่ชีวิตมีความสุข ลูกก็เป็นแค่เรื่องน่ายินดีที่เพิ่มเข้ามาเท่านั้น

แต่เซิ่งเจิงโจวกับเธอนั้นคุมกำเนิดมาตลอด

ความสามารถทางเพศชายของเขาจริงๆ แล้วดี... มากเสมอมา

ต่อให้ความสัมพันธ์จะไม่ดี เธอก็ไม่อาจปฏิเสธจุดนี้ได้

แต่หลังจากนั้น เขาก็หลีกเลี่ยงเรื่องลูกมาตลอด

จนเธอเองก็เริ่มเชื่อในความจริงของข่าวลือนั้นเต็มร้อย

แต่จนกระทั่งวันนั้น...