All Chapters of ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก: Chapter 1 - Chapter 10

พยาบาลสาวชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนไม่นึกเลยว่าเหวินซูจะแฉความลับของสามีตัวเองได้หน้าตาเฉยขนาดนี้แถมยังรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นเรื่องจริงไม่อย่างนั้นจะมีใครที่แต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้วยังไม่มีลูกกันล่ะ?ถึงขนาดทำให้สายตาที่มองเหวินซูดูเห็นอกเห็นใจมากขึ้นไปอีกเหวินซูไม่ได้บอกความจริงความจริงเซิ่งเจิงโจวต่างหากที่ไม่ต้องการให้เธอคลอดลูกของเขาตั้งแต่คืนแรกของการแต่งงาน เขาก็บอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งว่า “ผมงานยุ่ง ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องลูก ดังนั้นเลยไม่มีแผนจะมี คุณอย่าได้คาดหวัง และอย่าได้คิดจะมาต่อรองกับผม”ตอนนั้นเธอเข้าใจเขา รู้สึกว่าเขายุ่งจริงๆแต่ในตอนนี้...เธอคงพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่อยากมีลูกเพราะกังวลว่าหากมีลูกแล้ว จะทำให้ผู้หญิงที่เขารักขุ่นเคืองใจที่น่าขันก็คือ เมื่อไม่นานมานี้เธอยังโง่เขลาถึงขั้นอยากจะสารภาพกับเซิ่งเจิงโจวว่าเขามีลูกสาวคนหนึ่ง!เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาที่ลึกสุดหยั่งของเซิ่งเจิงโจวชายหนุ่มถือใบเสร็จชำระเงินกลับมา สายตาที่มองเธอเทียบกับคนแปลกหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำแล้วคำใส่ร้ายเรื่อง

เวลานี้เซิ่งเจิงโจวอนุญาตกลายๆ ให้ขนข้าวของของซูจื้อเหยาเข้ามา เป็นการเปิดเผยให้ทุกคนได้เห็นถึงความน่าสมเพชและความล้มเหลวของเธอในฐานะคุณนายเซิ่งอย่างไม่คิดจะหลบซ่อนแต่ต่อให้เธอจะหย่ากับเซิ่งเจิงโจวและต่อให้เซิ่งเจิงโจวจะร้อนรนอยากจะให้สถานะกับซูจื้อเหยาซึ่งเป็นอดีตว่าที่น้องสะใภ้ขนาดไหน เธอก็จะไม่มีวันยอมให้ใครมาหยามเกียรติเธอแบบนี้ในขณะที่ยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน!เธอเดินเข้าไปทีละก้าว มองดูเหล่าคนงานด้วยท่าทีที่ค่อนข้างสงบนิ่ง แล้วชี้นิ้วไปยังสิ่งของที่ถูกขนเข้ามาทีละชิ้น “เฟอร์นิเจอร์พวกนี้มีมูลค่าไม่น้อย ยกให้พวกคุณทั้งหมดเลยค่ะ เอาไปขายต่อมือสองก็ได้ราคาดี รบกวนช่วยขนออกไปให้ด้วยนะคะ”คนงานพวกนี้ถูกจ้างมาพอได้ยินเรื่องดีๆ แบบนี้ ก็ย่อมเต็มใจทำตามคำสั่งของเหวินซูซึ่งเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง จึงรีบตอบรับด้วยความยินดีทันทีเซิ่งซือเหนียนห้ามไม่ทัน เขาโกรธจนยกนิ้วขึ้นชี้หน้าเหวินซูแล้วด่าว่า “เธอเป็นใครกัน? นี่คือของขวัญที่แม่ฉันให้พี่สะใภ้! เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์มาตัดสินใจเหรอ? พี่ชายฉันจะไล่ตะเพิดเธอออกไป!”เหวินซูเข้าใจแล้วเบื้องหลังเรื่องนี้ นอกจากเซิ่งเจิงโจวแล้ว ยังมีคำสั่งจาก

เซิ่งเจิงโจวไม่มีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แต่เบ้าตากลับลึกโหลดำสนิทและเยือกเย็น จ้องมองมาที่ใบหน้าของเหวินซูด้วยความไม่พอใจอวี้เหยี่ยนเหวยและลู่เฟยต่างชะงักไปคำพูดของเหวินซูเมื่อครู่นี้ ไม่แรงไปหน่อยหรือ?นี่เป็นการเปลี่ยนแผนมาใช้เล่ห์เหลี่ยมเต็มขั้นเพื่อดึงดูดความสนใจของเซิ่งเจิงโจวหรือเปล่า?แถมยังจะขอโทษต่อหน้าสาธารณชนอีก?นั่นไม่ใช่การจงใจทำให้ซูจื้อเหยาเสื่อมเสียชื่อเสียงต่อหน้าผู้คนหรอกหรือ?ซูจื้อเหยาหน้าเย็นชาลง เธอแสยะยิ้มราวกับว่าตัวเองเป็นผู้เสียหาย “เหวินซู คุณอาละวาดพอหรือยัง?”เหวินซูมองดูท่าทางที่ดูหนักแน่นของอีกฝ่าย ก็ถือว่าได้เห็นฝีมือการโยนความผิดให้คนอื่นของจริงแล้วเรื่องที่คนอื่นปักใจเชื่อไปแล้ว เธอไม่คิดจะเสียพลังงานอธิบายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแม้แต่นิดเดียว!ไหนๆ ก็จะหย่ากันแล้ว การไปตอแยกับคนเลวก็มีแต่จะทำให้ตัวเองรำคาญใจเปล่าๆเหวินซูหมุนตัวเดินจากไปทันทีทว่าในจังหวะที่เดินผ่านเซิ่งเจิงโจวดวงตาเย็นชาของชายหนุ่มจ้องมองเธอ และเขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมายแฝงเขาเอ่ยขึ้นช้าๆ “ใช้ทั้งไม้แข็งและไม้อ่อนเหรอ?”เหวินซูชะงักไป

เหวินซูลุกขึ้นถือตำราแพทย์เดินออกมา และเห็นภาพนี้เข้าพอดีเซิ่งเจิงโจวหรี่ตาลงจ้องมองซองที่บรรจุสัญญาหย่าร้างซึ่งเธอลงนามไว้ตั้งแต่เจ็ดปีก่อนเธอถึงได้พบว่า ที่แท้เขาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นของขวัญเซอร์ไพรส์ชิ้นนี้ที่เธอเตรียมไว้ให้เขาขนาดเรื่องหย่า เธอยังต้องรู้จักหน้าที่เตรียมทุกอย่างให้พร้อม รอคอยวันที่เขาไม่ยุ่งนักเพื่อเจียดเวลาสักนิดมาเปิดอ่านในเมื่อยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายได้รับสัญญาหย่าแล้วเธอไม่หยุดรอแม้แต่วินาทีเดียว ไม่พูดอะไรเพิ่มสักคำ หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไปเซิ่งเจิงโจวปรายตามองแผ่นหลังของเหวินซู คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยหยิบซองเอกสารขึ้นมาพลิกดูหน้าหลังอยู่ในบ้านแบบนี้ มีเพียงเหวินซูเท่านั้นที่เป็นคนวางไว้กำลังจะแกะออกมือถือก็ดังขึ้นอีกครั้งพอเห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากซูจื้อเหยา เซิ่งเจิงโจวก็วางซองเอกสารนั้นกลับลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจโดยไม่ลังเลเลยสักนิดแล้วก้าวยาวๆ เดินออกไปพี่เฉินเดินเข้ามาเห็นซองเอกสาร แล้วมองไปที่เซิ่งเจิงโจวที่กำลังจะไป “คุณผู้ชายคะ ไม่ดูหน่อยหรือคะ? นี่เป็นเอกสารที่คุณผู้หญิงกำชับให้ดิฉันเตือนให้คุณดูค่ะ”เซิ่งเจิงโจวก้มหน้าสไลด์ห

เหวินซูรู้สึกว่ามัวแต่มานั่งคิดว่าผู้ชายจะกลับบ้านหรือไม่ไม่สู้เอาเวลาไปคิดว่าจะสร้างตัวอย่างไร เพื่อให้ชีวิตที่ดีกว่าแก่หนูน้อยลิ่งอี๋ยังจะดีเสียกว่าวันนี้ เผยจืออวี้กำลังร่วมงานเสวนาที่เกี่ยวกับเทคโนโลยีทางการแพทย์อัจฉริยะเหวินซูตั้งใจจะแวะไปร่วมวงดูด้วยหลังจากส่งฮั่วอี้แล้ว เหวินซูก็ส่งข้อความแชตไปบอกเผยจืออวี้ว่าเธอรอเขาอยู่แถวๆ นี้บริเวณหน้าประตูทางเข้าตึกด้านหน้า มีเสียงดังจอแจเหวินซูเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือด้วยความสงสัยจากนั้นก็เห็นซูจื้อเหยาถูกผู้คนล้อมหน้าล้อมหลังเดินออกมาจากโถงอาคารเหล่านักข่าวรุมล้อมอยู่รอบตัวเธอจนมืดฟ้ามัวดินเป็นภาพที่ดูโดดเด่นตระการตา ราวกับพระจันทร์ที่ถูกรายล้อมด้วยหมู่ดาวซูจื้อเหยายิ้มบางๆ อย่างมีกิริยามารยาทดีเลิศ “ทุกคนระวังอย่าเหยียบกันจนบาดเจ็บนะคะ ฉันให้สัมภาษณ์ได้ค่ะ”มีคนเดินผ่านไปมาข้างกายเหวินซูเป็นระยะ เธอได้ยินคำพูดชื่นชมอิจฉาของคนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน“คุณซูคนนี้ไม่ธรรมดาเลย อายุแค่ยี่สิบเจ็ดก็มีส่วนร่วมในการวิจัยยาทดลองสำหรับโรคเรื้อรังแล้ว เป็นคนเก่งที่รวมความรู้แพทย์แผนจีนและตะวันตกเข้าด้วยกัน อนาคตไกลจริงๆ”“ได้