แชร์

บทที่ 3

ผู้เขียน: อิ๋นอู้
หลังจากแต่งงาน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้ราบรื่นตั้งแต่ต้น

เซิ่งเจิงโจวแทบจะไม่กลับบ้าน เดือนหนึ่งจะมีกิจกรรมทางเพศระหว่างสามีภรรยาสักสองครั้งก็นับว่าเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการพูดคุยสื่อสารในชีวิตประจำวันเลย

ทว่าในช่วงปลายปีแรกหลังแต่งงาน เซิ่งเจิงโจวต้องเดินทางไปประจำที่สาขาอเมริกา เพื่อวางรากฐานในการก้าวขึ้นกุมอำนาจบริหารตระกูล

คืนก่อนที่เซิ่งเจิงโจวจะเดินทางไปอเมริกา เขาไปงานเลี้ยงสังสรรค์จนเมามาย และเป็นครั้งแรกที่เขาลืมป้องกัน

คืนนั้นเขาบ้าคลั่งถึงขีดสุด

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่า ที่แท้หลังจากเมาจนจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร เซิ่งเจิงโจวก็ไม่ได้สันโดษมักน้อยเหมือนตอนปกติ

สองเดือนหลังจากที่เซิ่งเจิงโจวจากไป เหวินซูก็รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์

เธอจับชีพจรตัวเองได้

รู้สึกตกใจกับเรื่องนี้มาก

ตอนนั้นเธอถึงกับคิดอย่างใสซื่อว่า หากเขาคิดว่าตัวเองเป็นหมันมาตลอด การที่เธอท้องอาจจะกลายเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาได้หรือไม่?

เธอจึงเลือกที่จะหยั่งเชิงดูก่อน

เธอรีบบินไปนิวยอร์กทันที ในตอนนั้นเธอเต็มไปด้วยความดีใจและความคาดหวัง ตรงดิ่งไปที่บริษัทของเขา ยืนรอท่ามกลางสายลมที่หนาวเหน็บอยู่สองชั่วโมง เซิ่งเจิงโจวประหลาดใจมากที่เธอมา เขาไม่ได้แนะนำสถานะของเธอให้ใครรู้ เพียงแค่ให้ผู้ช่วยพาเธอไปที่พัก

ในตอนนั้นเธอมีความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม จึงไม่ทันสังเกตเห็นความเย็นชาที่เซิ่งเจิงโจวตั้งใจจะตีตัวออกหากจากเธอต่อหน้าผู้อื่น

ตกดึกเขากลับมาอาบน้ำเสร็จ กลับไม่แม้แต่จะถามสักคำว่าเธอเหนื่อยกับการเดินทางไกลหรือไม่ เขาก้มลงจูบที่ติ่งหูเธอ แต่ลึกเข้าไปในแววตา กลับมีความห่างเหินเหมือนเพียงแค่ทำตามหน้าที่

ราวกับว่าเธอบินมาหาเพื่อเรียกร้องความสัมพันธ์ทางกายจากเขา

เหวินซูรู้สึกไม่สบายใจจึงผลักเขาออก อดกลั้นความสั่นไหวในใจ แล้วถามเขาด้วยความประหม่าอย่างที่สุดว่า “ถ้าฉันมีลูก... เราจะ...”

คำพูดนี้ดูเหมือนจะทำลายอารมณ์ที่มีอยู่น้อยนิดของเขาลง

เซิ่งเจิงโจวถอยห่างออกมาโดยไม่ลังเล พลิกตัวนอนตะแคงข้างเธอแล้วหลับตาลง รักษาความห่างเหินแบบต่างคนต่างฝัน

“ถ้าคุณคิดว่าการมีลูกเพิ่มขึ้นจะกลายเป็นเสาหลักยึดเหนี่ยวชีวิตแต่งงาน ผมขอแนะนำให้คุณอย่าคิดมากเลย”

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบและเยือกเย็น อีกทั้งยังโหดร้ายและตรงไปตรงมาอย่างผิดปกติ

แฝงไปด้วยความไร้น้ำใจที่บาดลึกถึงกระดูก

คืนนั้นเธอนอนไม่หลับเลยทั้งคืน

อยากจะร้องไห้แต่ก็เหมือนเป็นสิ่งที่เธอหาเรื่องใส่ตัวเอง

วันรุ่งขึ้นเซิ่งเจิงโจวทำราวกับขับไล่ไสส่ง จองตั๋วเครื่องบินและจัดการให้เธอเดินทางกลับประเทศ ไม่ต้องการให้เธออยู่ต่ออีกแม้แต่นาทีเดียว

มีทั้งความเสียใจ มีทั้งความผิดหวัง แต่เพราะมีสัญญาหย่าระยะเวลาเจ็ดปีฉบับนั้น ทำให้เข้าใจว่าจุดจบของพวกเขาถูกกำหนดไว้แล้ว จึงทำให้เธอตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าเซิ่งเจิงโจวจะไม่แคร์ลูกจริงๆ หรือมั่นใจว่าตัวเองเป็นหมัน เธอก็จะไม่ปริปากบอกเขาแม้แต่คำเดียวอีกแล้ว

เด็กในท้องคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ คือการสืบสายเลือดของเธอ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา!

เธอจะไม่ยอมให้ทัศนคติของเขามาจูงจมูกจนต้องทำร้ายร่างกายตัวเองและลูกของตัวเอง

ตอนนี้พอนึกดูแล้ว การทิ้งพ่อเก็บไว้แต่ลูก...

นับเป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญ บ้าบิ่น แต่ถูกต้องที่สุดที่เธอเคยทำมาเลยจริงๆ!

ส่วนเรื่องที่หนูน้อยฮั่วลิ่งอี๋ทำไมถึงแซ่ฮั่ว...

ฮั่วลิ่งอี๋ไม่ได้เข้าทะเบียนบ้านของฮั่วอี้เพื่อนสนิทของเธอ

แซ่ฮั่วนี้ไม่ใช่ฮั่วเดียวกับฮั่วอี้

แต่เป็นแซ่ฮั่วของลูกพี่ลูกน้องที่เป็นว่าที่ผู้สืบทอดอำนาจของตระกูลฮั่ว...

เหวินซูนึกถึงชายคนนั้นที่เต็มใจยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ โดยให้เด็กไปอยู่ในชื่อของเขา...

เธอส่ายหน้า แล้วมองดูแชตของฮั่วลิ่งอี๋

ไม่มีใครในตระกูลเซิ่งล่วงรู้เรื่องนี้

ตอนนี้ ลูกสาวของเธอคือทรัพย์สินเพียงชิ้นเดียวจากการหย่าร้าง

ถึงสามีอย่างเซิ่งเจิงโจวจะบกพร่องต่อหน้าที่ แต่เธอก็ขี้เกียจจะไปถือสาหาความอะไรกับเครื่องมือผลิต “เด็กหลอดแก้ว” ที่มีชีวิตอย่างเขาแล้ว

หลังจากเปิดเผยเรื่องหย่ากับฮั่วอี้แล้ว ฮั่วอี้ถึงกับอึ้งไปหลายวินาที เพราะเธอคือคนที่รู้ดีที่สุดว่าเหวินซูรักเซิ่งเจิงโจวมากแค่ไหน ตั้งแต่อายุสิบกว่าปีจนถึงตอนนี้ก็สิบกว่าปีแล้ว

ความเจ็บปวดราวกับการควักหัวใจและถอดกระดูกก็ไม่ปาน แต่น้ำเสียงของเหวินซูในตอนนี้กลับสงบนิ่งถึงขนาดนี้

เป็นความเคยชินและความชินชาหลังจากถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฮั่วอี้ถึงกับรู้สึกว่า การที่เหวินซูไม่ยอมบอกเซิ่งเจิงโจวว่าเขามีลูกสาวที่เข้าเรียนอนุบาลแล้วนั้น เซิ่งเจิงโจวสมควรได้รับมัน! มันคือผลกรรมของเขา!

แต่เธอก็เข้าใจความอัดอั้นของเหวินซู จึงเห็นด้วยทันทีว่า “ผู้ชายก็เหมือนทิชชูที่ใช้เช็ดก้นแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรแถมยังน่ารังเกียจ สันดานดิบก็คือความสถุน! ขยะก็ควรจะอยู่ในถังขยะ!”

จบการสนทนา

เหวินซูไม่รอช้ารีบเก็บข้าวของส่วนตัวต่อทันที

ฐานะคุณนายตระกูลใหญ่เจ็ดปี สุดท้ายกลับเก็บของใส่กระเป๋าได้เพียงแค่สองใบ

เธอก้มลงมองแหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายอีกครั้ง

เธอลูบไล้มันเบาๆ ทั้งที่ใส่มานานจนเรียบเนียน กลับรู้สึกเหมือนมีใบมีดกรีดลงมา

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สุดท้ายก็ถอดออกโดยไม่ลังเล แล้วใส่ลงไปในซองเอกสารสัญญาหย่า

อาศัยจังหวะดึกสงัดขนกระเป๋าขึ้นรถ

ดึกมากแล้ว

เธอกลับมาแล้วนอนหลับไปทั้งที่ยังสวมชุดเดิมอยู่

วันรุ่งขึ้น

เหวินซูถูกเสียงเคลื่อนย้ายสิ่งของจากชั้นล่างปลุกให้ตื่น

เธอนอนไปเพียงสามชั่วโมง พอได้ยินเสียงรบกวนเหล่านั้น ก็รู้สึกเหมือนมีคนเอาสว่านไฟฟ้ามาเจาะกะโหลกศีรษะเธอ

เธออดทนต่อความไม่สบายตัว หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็วางซองเอกสารสัญญาหย่าไว้ตรงกลางโต๊ะเครื่องแป้งที่ตอนนี้ว่างเปล่า

เพื่อให้มั่นใจว่าทันทีที่เซิ่งเจิงโจวเข้ามา เขาจะสังเกตเห็นเซอร์ไพรส์ที่เขาเฝ้ารอมานานนี้

แล้วจึงเดินออกไปข้างนอก

เมื่อคืนฮั่วอี้ช่วยหาอพาร์ตเมนต์ไว้ให้เธอที่หนึ่งแล้ว

เมื่อคำนึงว่าหนูน้อยฮั่วลิ่งอี๋จะย้ายมาอยู่ด้วยกันในอนาคต จึงเตรียมห้องพักขนาดสามห้องนอนไว้ให้โดยเฉพาะ

เดี๋ยวเธอจะเอาสัมภาระไปไว้ที่นั่นเลย

เดินไปถึงบันได เธอก็เห็นเด็กหนุ่มอายุสิบสองสิบสามปียืนสั่งงานคนงานอยู่ในห้องรับแขก

พอเห็นเธอ เขาก็ตะคอกด้วยเสียงแตกพร่าของเด็กหนุ่มวัยแตกเนื้อหนุ่มใส่เหวินซูว่า “เธอรีบเก็บของแล้วออกไปซะ! พี่สะใภ้ฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว อย่าทำที่นี่สกปรกล่ะ!”

เด็กหนุ่มวางท่าเอาแต่ใจ

เขาคือเซิ่งซือเหนียน น้องชายของเซิ่งเจิงโจว

ถูกตามใจจนเหลิง ไม่เหมือนเซิ่งเจิงโจวเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาไม่เคยเรียกเธอว่าพี่สะใภ้เลยสักครั้ง แต่น้ำเสียงในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยการปกป้องผู้หญิงอีกคน

เหวินซูมองเขาจากข้างบน น้ำเสียงเย็นชา “ใคร?”

“ก็ซูจื้อเหยาไงล่ะ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมคนนั้นถึงจะคู่ควรกับพี่ชายฉันได้ เธอยึดครองพี่ชายฉัน ยึดครองบ้านฉันมาตั้งหลายปี นอกจากจะเป็นแม่บ้านแล้วยังทำอะไรเป็นอีก?” เซิ่งซือเหนียนเท้าเอว ใบหน้าที่ยังดูไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

เหวินซูมองดูของที่ถูกขนย้ายเข้ามาในห้องโถง

โต๊ะเครื่องแป้งใหม่ โซฟาใหม่ กระจกแต่งตัวใหม่ ทุกอย่างล้วนมีสไตล์เข้ากับซูจื้อเหยา

“ใครอนุญาต?” เหวินซูถามด้วยใบหน้าเย็นชา

เซิ่งซือเหนียนตกใจกับท่าทีเย็นชาของเหวินซูจนหน้าถอดสี กล่าวด้วยความโกรธเพราะความอับอาย “ก็ต้องเป็นพี่ชายฉันสิ! จะเป็นใครอีกล่ะ?”

“เขาไม่เอาเธอแล้ว! เขารู้สึกว่าเธอน่าขยะแขยง! เป็นผู้หญิงที่ถูกใช้แล้วเหมือนเศษผ้าขี้ริ้ว! ถ้าฉลาดก็รีบถอยไปซะ!”

เหวินซูเม้มริมฝีปากแน่น

ราวกับถูกของแข็งกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรง สมองว่างเปล่าไปชั่วครู่

ไม่นึกเลยว่าเซิ่งเจิงโจวจะรีบร้อนอยากให้เธอหลีกทางให้ผู้หญิงที่เขารักขนาดนี้

ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งถูกเธอจับได้ว่าเขาทำเรื่องบัดสีกับซูจื้อเหยาที่กำลังตั้งท้องอยู่แท้ๆ แต่วันนี้กลับทำได้โจ่งแจ้งถึงขนาดนี้

นี่คิดจะจัดการเรือนหอให้เรียบร้อยเพื่อต้อนรับเจ้าของบ้านคนใหม่หรือยังไง?

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 100

    คำพูดของเผยจืออวี้ทำให้ทุกคนหันไปมองเซิ่งเจิงโจวเป็นตาเดียวเหวินซูเหลือบมองเผยจืออวี้แวบหนึ่งเธอเข้าใจเจตนาของเผยจืออวี้เขากำลังปกป้องเธอเพื่อไม่ให้เธอตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคน และเพื่อไม่ให้เธอเป็นฝ่ายเปิดเผยตัวตนของเซิ่งเจิงโจวต่อหน้าคนหมู่มากจนทำให้เซิ่งเจิงโจวไม่พอใจเขาจึงโยนคำถามกลับไปหาคนต้นเรื่องโดยตรงส่วนเซิ่งเจิงโจวจะตอบอย่างไร...“ผมจำเป็นต้องสนใจเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ?”น้ำเสียงเรียบเฉยของชายหนุ่มปราศจากอารมณ์ใดๆ แต่เมื่อเข้าหูแต่ละคนกลับตีความได้แตกต่างกันไปผู้ชายหลายคนจากภาควิชาเภสัชวิทยามองหน้ากัน พลันเข้าใจได้ในทันที “จริงด้วย ประธานเซิ่งเป็นใครกัน จะไปสนใจคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองทำไม”แต่เหวินซูเข้าใจดีคำตอบของเซิ่งเจิงโจวเป็นทั้งการปฏิเสธความสัมพันธ์กับเธอ ตัดโอกาสที่เธอจะเปิดโปงซูจื้อเหยา และในอีกนัยหนึ่งก็เหมือนกำลังบอกว่า เขาก็เป็นเขาแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามพรรค์นี้คำพูดของเขาไม่เคยเปิดช่องโหว่ให้ใครจับผิดคำตอบนี้ทำให้หลายคนรู้ว่าเซิ่งเจิงโจวไม่สนใจหัวข้อแบบนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรู้กาลเทศะจบบทสนทนานี้ในที่สุดเผยจืออวี้มองเหวิน

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 99

    ทีมมหาวิทยาลัยจิงเห็นซูจื้อเหยามาถึงต่างก็หันไปมองด้วยความยินดี “พี่จื้อเหยา ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราต้องขอบคุณแฟนของพี่ด้วยซ้ำที่เป็นสปอนเซอร์ให้งานนี้”“ใช่แล้ว ถ้าไม่ได้พี่ พวกเราจะได้รางวัลดีงามขนาดนี้ได้ยังไง”“ตอนนี้พี่ไม่ต่างอะไรจากเถ้าแก่เนี้ยของพวกเราแล้ว” ใครบางคนทั้งทอดถอนใจและพูดประจบก็นั่นน่ะสิ?ประธานเซิ่งเป็นสปอนเซอร์ให้ซูจื้อเหยา เท่ากับเป็นทั้งเจ้านายและคนให้ข้าวให้น้ำของพวกเขา ถ้าอย่างนั้นซูจื้อเหยาก็คู่ควรกับคำว่า ‘เถ้าแก่เนี้ย’ เหมือนกัน!ซูจื้อเหยายกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ความยินดีในดวงตาปิดไว้ไม่มิด“ทุกคนพูดเกินไปแล้ว อย่าเกรงใจกันเกินไปเลยค่ะ”เหวินซูเอนพิงพนักเก้าอี้ มองความสัมพันธ์นอกสมรสที่ทุกคนต่างพากันสรรเสริญราวกับตัวเองเป็นคนนอกสายตาเผลอไปหยุดที่เซิ่งเจิงโจวที่คอยปกป้องอยู่ข้างกายและดูแลซูจื้อเหยาไปเสียทุกอย่างรอยยิ้มบางประดับอยู่บนริมฝีปากของชายหนุ่มเขาไม่ได้ปฏิเสธคำว่า “เถ้าแก่เนี้ย” เลยสักคำทุ่มเททั้งหัวใจให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งสูงส่งและจับตาส่วนเธอที่เป็นคุณนายเซิ่งมาถึงเจ็ดปีกลับไม่ต่างอะไรจากคนไร้ตัวตนอาการปวดประจำเดือนบิดเกร็งในท้อ

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 98

    เหวินซูถึงขั้นไม่มีแก่ใจมาใคร่ครวญว่าทำไมเซิ่งเจิงโจวถึงยังเคยชินกับการนอนร่วมเตียงกับเธอตามประสาคนเป็นสามีภรรยาด้วยซ้ำเธอรู้สึกเพียงว่าภาพในหัวทำให้คลื่นไส้อย่างรุนแรงเธอพลิกตัวแล้วหันไปอาเจียนแห้งๆ ใส่ถังขยะสองสามทีร่างกายของเธอต่อต้านโดยอัตโนมัติ!แค่นึกถึงเรื่องระหว่างเขากับซูจื้อเหยา เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ตอนที่เซิ่งเจิงโจวเดินออกมาก็เห็นภาพนี้พอดีดวงตาสีดำลุ่มลึกไร้ประกายของเขาค่อยๆ เลื่อนมาหยุดที่ท้องน้อยของเธอ “คุณท้อง?”เหวินซูลุกขึ้นนั่ง แก้มยังคงร้อนผ่าว “เปล่า”จะให้บอกหรือไงว่าเป็นกรดไหลย้อนแค่เพราะนึกถึงฉากสืบพันธุ์ของคนน่ะ?เซิ่งเจิงโจวละสายตากลับอย่างเฉยเมย พลางก้มหน้าติดกระดุมข้อมือสีเขียวมรกต “ผมจะช่วยนัดตรวจให้”“...” เหวินซูไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร เพราะถึงแม้ช่วงนี้พวกเขาจะกำลังหย่ากัน แต่ก่อนหน้านั้นก็ยังมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันอยู่ดังนั้นที่เซิ่งเจิงโจวสงสัยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก“ฉันเป็นหมอ หรือคุณเป็นหมอกันแน่? วางใจเถอะค่ะ” เธอลุกขึ้นสบตากับเขา ลักยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก พร้อมยิ้มปลอบใจให้เขา “เราสองคนไม่มีลูกด้วยกันหรอก”ดังนั้นเซิ่งเจิงโจ

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 97

    เซิ่งเจิงโจวนั่งลงบนโซฟาหนังพลางเหลือบมองกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนพรม “คุณมาทำอะไรล่ะ?”“มาลงพื้นที่ตรวจสอบแหล่งผลิตสมุนไพร” เหวินซูเม้มริมฝีปากแน่นเขาเงยขนตายาวขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง “ในเมื่อเป็นเรื่องงาน ผมหลอกคุณตรงไหน?”“...”เหวินซูพูดไม่ออกแม้เธอกับเซิ่งเจิงโจวแทบไม่เคยทะเลาะกัน แต่เธอรู้มาตลอดว่าฝีปากของเขารับมือได้ยากที่สุดแล้ว เวลาเอาจริงขึ้นมาก็พูดจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออกเธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมเซิ่งเจิงโจวจึงต้องการให้เธอมาฉลองปีใหม่กับตระกูลเซิ่งที่นี่ให้ได้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามีภรรยาดีถึงขั้นต้องตัวติดกันตลอดเวลาเลยหรือ?การแสดงละครแบบนี้เกินความจำเป็นเกินไป“แล้วคืนนี้คุณจะนอนที่ไหน?” ช่วงสองวันนี้เหวินซูมีประจำเดือน อาการปวดท้องทำให้เธอไม่มีแรงจะเถียงกับเขาจึงอดจะถามไม่ได้เซิ่งเจิงโจวก้มหน้าตอบข้อความในโทรศัพท์ ขณะมองหน้าจอ รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นตรงมุมปากจากนั้นเขาจึงเงยหน้ามองเธออีกครั้งด้วยสีหน้าผ่อนคลาย “คุณคิดว่าผมควรนอนที่ไหนล่ะ”เขาถามออกมาอย่างสบายๆราวกับจะแฝงการเสียดสีอยู่น้อยๆแน่นอนว่าเหวินซูสังเกตเห็นว่าเขาอารมณ์ดีเพราะกำลังคุยกับคน

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 96

    โชคดีที่ซูจื้อเหยาไม่ได้ถือสาหาความกับเหวินซูไม่อย่างนั้นด้วยอิทธิพลของซูจื้อเหยาบนโลกออนไลน์ เหวินซูคงถูกชาวเน็ตรุมโจมตีจนเงยหน้าไม่ขึ้นเลยทีเดียวเขาอาจเคยประทับใจเหวินซูตั้งแต่แรกเห็นแต่ตอนนี้...เขาจะไม่มีวันถูกผู้หญิงคนนี้หลอกได้อีกเป็นอันขาด!......เมื่อกลับถึงเฮ่อจื้อ เหวินซูก็ไปหมกตัวอยู่ในห้องทดลองเพื่อวิเคราะห์ยาพยายามไม่ปล่อยให้ตัวเองฟุ้งซ่านห้องทดลองร่วมนี้สร้างขึ้นจากความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยจิง เธอเป็นผู้ควบคุมทิศทางหลักของทีมในฐานะหัวหน้าโครงการ ความรับผิดชอบจึงหนักอึ้งไม่เพียงต้องดูแลการพัฒนายา ควบคุมความคืบหน้า ประเมินความเสี่ยงของแผนงาน แต่ยังต้องประสานงานกับฝ่ายทดลองทางคลินิกและการขึ้นทะเบียนยาอีกด้วยงานมากพอที่จะทำให้เธอไม่มีเวลาปล่อยให้เรื่องของเซิ่งเจิงโจวมากระทบความรู้สึกตั้งแต่เธอปฏิเสธคำชวนไปฉลองปีใหม่กับครอบครัวตระกูลเซิ่งที่มณฑลทางใต้ของเซิ่งเจิงโจว เขาก็ไม่เคยติดต่อเธอมาอีกเลยแต่เหวินซูยังคงครุ่นคิดอยู่ตลอดว่าจะเอาสินเจ้าสาวของคุณยายกลับคืนมาได้อย่างไรเมื่อใกล้ถึงช่วงปีใหม่ บริษัทต่างๆ ก็ทยอยปิดทำการเดิมทีเหวินซูตั้งใจจะไปฉลองปีใหม

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 95

    ภายในพิพิธภัณฑ์มีคนเดินไปมาขวักไขว่เซิ่งเจิงโจวซื้อเสร็จก็เดินลงไปชั้นล่างเหวินซูวิ่งตามไปโดยแทบไม่ต้องคิด“เซิ่งเจิงโจว เดี๋ยวก่อน”เหวินซูย่ำรองเท้าส้นสูงไล่ตามฝีเท้าที่รวดเร็วจนแทบตามไม่ทันของเซิ่งเจิงโจวเซิ่งเจิงโจวหันกลับมาจากเชิงบันไดรถจอดรออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ฉินฮั่วลงจากรถมาเปิดประตูให้เหวินซูไม่เห็นเงาของซูจื้อเหยา และไม่มีเวลาจะสนใจ เธอจ้องดวงตาลุ่มลึกของชายหนุ่มเขม็ง “ของโบราณชิ้นนั้นเป็นของตระกูลเหวิน เป็นสินเจ้าสาวของคุณยายฉัน”“อืม แล้วไง?”อารมณ์ของเซิ่งเจิงโจวไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเธอมองออกว่า เขาไม่ได้รู้สึกเลยว่าการยกสินเจ้าสาวของคุณยายให้ซูจื้อเหยาจะมีปัญหาอะไรความรู้สึกว่าเป็นเรื่องสมควรนั้นทิ่มแทงเข้าไปในอกของเหวินซูอย่างรุนแรงเธออยากอาละวาดด่าทอเขาวูบหนึ่ง แต่สายตาเย็นชาของเซิ่งเจิงโจวกลับกลายเป็นคมมีดที่ดึงสติเธอไว้“จะเป็นอะไรก็ได้ ต่อให้คุณจะเด็ดดาวเด็ดเดือนมาให้ซูจื้อเหยาก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แต่ของของตระกูลเหวิน ฉันยอมไม่ได้จริงๆ ” เธอสูดหายใจลึก พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “เซิ่งเจิงโจว ฉันไม่เคยขออะไรจากคุณเลย มีแค่ครั้งนี้...”เห็นได้ชัด

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 1

    ภายในระยะเวลาเจ็ดปีที่แต่งงาน เหวินซูแอบคลอดลูกออกมาคนหนึ่งเด็กคนนี้ปีนี้อายุห้าขวบแล้วแต่สามีของเธอกลับไม่ระแคะระคายเลยเธอไม่ได้ให้โอกาสเซิ่งเจิงโจวได้ทำหน้าที่พ่อช่วงว่างในตอนพักของกะดึก เหวินซูฟังข้อความเสียงนุ่มนิ่มไร้เดียงสาที่ส่งมาจากลูกสาวซึ่งแอบเลี้ยงไว้ในเมืองเอกของมณฑลข้างเคียงว่า

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 5

    เพื่อนสนิทอีกคนข้างๆ ชื่อลู่เฟยก็ถามยิ้มๆ ว่า “จริงด้วย ทำไมทำหน้าทำตาแบบนั้นล่ะ?”หลังจากอวี้เหยี่ยนเหวยนั่งลง เขามองไปทางซูจื้อเหยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวดูสง่างามเป็นธรรมชาติ ทั้งยังรู้จักกาลเทศะในการคบหากับพวกเขาเสมอมา เป็นคนที่วางตัวได้ไร้ที่ติ แต่กลับถูกเหวินซูเอาไปนินทาว่าร้ายลับหลังแ

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 4

    เวลานี้เซิ่งเจิงโจวอนุญาตกลายๆ ให้ขนข้าวของของซูจื้อเหยาเข้ามา เป็นการเปิดเผยให้ทุกคนได้เห็นถึงความน่าสมเพชและความล้มเหลวของเธอในฐานะคุณนายเซิ่งอย่างไม่คิดจะหลบซ่อนแต่ต่อให้เธอจะหย่ากับเซิ่งเจิงโจวและต่อให้เซิ่งเจิงโจวจะร้อนรนอยากจะให้สถานะกับซูจื้อเหยาซึ่งเป็นอดีตว่าที่น้องสะใภ้ขนาดไหน เธอก็จะไ

  • ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก   บทที่ 2

    พยาบาลสาวชะงักกึก สีหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนไม่นึกเลยว่าเหวินซูจะแฉความลับของสามีตัวเองได้หน้าตาเฉยขนาดนี้แถมยังรู้สึกว่ามันน่าจะเป็นเรื่องจริงไม่อย่างนั้นจะมีใครที่แต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้วยังไม่มีลูกกันล่ะ?ถึงขนาดทำให้สายตาที่มองเหวินซูดูเห็นอกเห็นใจมากขึ้นไปอีกเหวินซูไม่ได้บอกความจร

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status