พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส(2)

พนักงานแผนกการตลาดเกือบยี่สิบคนทั้งชายหญิงต่างทยอยเดินเข้ามาโดยที่เฌอเอมเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

เธอหันไปยังหัวโต๊ะที่มีร่างคุ้นตานั่งไขว้ห้างใช้ข้อศอกค้ำยันกับที่พักแขนพร้อมกับใช้นิ้วคลึงหัวคิ้วเพื่อให้คลายความเครียด

“จะยืนอยู่อีกนานไหม ไปนั่งสิ” น้ำเสียงดุเอ่ยขึ้นทันทีที่เงยหน้าสบดวงตาหวาน

“ค่ะๆ” เฌอเอมลนลานเลื่อนเก้าอี้นั่งลงแล้วยิ้มจางๆ ให้กับทีมการตลาดอีกทีมถึงแม้ว่าจะได้รับใบหน้าบึ้งตึงตอบกลับมาก็ตาม

“แผนกการตลาดมีกี่ทีม”

“สามทีมค่ะ ทีมละหกคน” รำภาซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างเป็นคนบอกพร้อมกับยื่นแฟ้มผลงานแต่ละทีมให้กับชายหนุ่มได้ดู

“เมื่อเช้าเห็นข่าวแล้วใช่ไหม” ดวงตาคมกวาดมองไปทั้งห้องประชุมทุกคนไม่ได้ตอบแต่เลือกพยักหน้าแทน

“สถานการณ์ตอนนี้กับกระแสข่าวที่เกิดขึ้นไม่ค่อยดีเท่าไร เราจึงต้องหาวิธีกอบกู้ชื่อเสียงบริษัทและทำยังไงก็ได้ให้ยอดขายกลับมาให้ได้เหมือนเดิม”

ร่างสูงยืดตัวแล้วลุกขึ้นเดินไปยังด้านหน้าจอProjectorโดยมีเลขาหน้าห้องทำหน้าที่เลื่อนสไลด์กราฟหุ้นบริษัทที่ตกลงพร้อมกับตารางเปรียบเทียบยอดขายสินค้าของเมื่อวานกับวันนี้ที่แตกต่างกันลิบลับ

“ผมอยากให้พวกคุณเสนอทางออกเร่งด่วนนี้ ใครมีอะไรก็เสนอมาได้เลย”

ภูภัทรกวาดสายตามองไปยังพนักงานของตัวเองทุกคนซี่งกำลังใช้ความคิดเพื่อหาทางออก

โดยปกติแล้วแผนการตลาดแต่ละทีมจะมีเวลาในการวางแผนส่งเสริมการขายเพื่อนำเสนอบอร์ดบริหารเพื่ออนุมัติ แต่วันนี้กลับไม่ใช่ทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันเพื่อระดมสมองในการหาทางออก

“อันดับแรกเลยทีมหนึ่งคิดว่าเราต้องแถลงข่าวหรือไม่ก็โพสต์จดหมายขอโทษผ่านช่องทางโซเชียลของบริษัทก่อนดีไหมคะ”

สาวหน้ามนยกมือขึ้นนำเสนอด้วยรอยยิ้มสดใสแต่พอเจอสายตาพิฆาตแขนยาวเมื่อครู่ก็หดลงแนบลำตัวทันที

“เรื่องนั้นมันเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว ทีมหนึ่งคิดได้แค่นั้นเหรอ”

ประโยคเรียบนิ่งแต่เจ็บจี๊ดไปถึงกระดองใจ ที่พนักงานร่ำลือกันว่าเจ้านายดุยิ่งกว่าหมา น่ากลัวยิ่งกว่าผีสงสัยจะเป็นเรื่องจริง

“แล้วถ้าเราฟ้องพนักงานคนนั้น ฐานที่ทำให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียงเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง วิธีนี้น่าจะดีนะคะ แฟนคลับศิลปินน่าจะพอใจ”

หัวหน้าทีมสองลุกขึ้นนำเสนอหลังจากที่หันไปปรึกษากับน้องในทีมว่าจะนำเสนอวิธีนี้

ภูภัทรยังไม่ได้ตอบอะไรเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ตัว ปากกาแมทดำราคาแพงแท่งสวยถูกหมุนด้วยปลายนิ้ว เขาครุ่นคิดถึงผลได้และผลเสียของวิธีนี้

“ดิฉัน เอ้ย ผมคิดว่าเราไม่น่าใช้วิธีนี้นะครับ เพราะผลเสียมันมากกว่า” ไมตรีเอ่ยขัดขึ้นมา ชายหนุ่มจึงพยักหน้าให้เขาพูดเหตุผลต่อ

“จากที่ผมได้ค้นหาข้อมูลมา คนรักมากคนไม่ชอบก็มี ท่านประธานคิดดูนะครับ เราเป็นบริษัทใหญ่ถ้าหากฟ้องร้องพนักงานเล็ก ๆ ขึ้นมา คราวนี้ลูกค้าเราที่ไม่ได้เป็นกลุ่มแฟนคลับ ได้แบนสินค้าเราทั้งประเทศแน่นอน”

ภูภัทรพยักหน้าเห็นด้วยกับเหตุผลจากไมตรีจนอีกสองทีมซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกไม่พอใจจนหนึ่งในลูกน้องทีมสองเอ่ยดักคอ

“แล้วถ้าไม่ใช้วิธีนี้ จะให้ใช้วิธีไหนย่ะ ทีมคุณไมตรีก็เสนอมาสิ เห็นนั่งอมพะนำอยู่ตั้งนาน ไม่เห็นมีใครเสนอไอเดียสักคน”

ไมตรีได้ยินอย่างนั้นก็เลือดขึ้นหน้าไม่พอใจแต่ก็ทำได้แค่เก็บอาการเพราะสมองเช้านี้ของตัวเองว่างเปล่ามากเพราะแฮงค์เหล้าจากการที่ไปดื่มมาเมื่อคืน ส่วนลูกน้องในทีมก็ไม่ต่างกันเพราะไปเที่ยวด้วยกันมา

“แล้วถ้าเราพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสล่ะคะ” เฌอเอมโพล่งขึ้นมาหลังจากที่นั่งครุ่นคิดอยู่นาน น้ำเสียงเมื่อครู่เรียกสายตาทุกคนกลับมาจับจ้องที่เธอเป็นตาเดียว

“หมายความว่ายังไง” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับท้าวคางเพื่อรอฟังวิธีจากเฌอเอม

“แต่ว่าวิธีนี้อาจจะใช้งบประมาณเยอะหน่อยนะคะ” เธอยิ้มแหย ๆ

“เท่าไร”

“70 ล้านค่ะ”

“ฮะ 70 ล้าน” สิ้นประโยคของหญิงสาวทุกคนในห้องต่างร้องเสียงหลงโดยพร้อมเพียงกัน วิธีอะไรทำไมถึงได้ใช้งบประมาณมากขนาดนั้น

“เอม กำลังจะเสนอว่าให้ดึงตัวคุณพีเจมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับเราค่ะ” สิ่งที่หญิงสาวนำเสนอกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะให้กับทีมอื่นจนเธอไหล่ตกเริ่มไม่มั่นใจกับสิ่งที่ได้นำเสนอไป

“แล้วไงต่อ” ภูภัทรยังเป็นหนึ่งในคนที่ไม่ได้หัวเราะกับวิธีที่เธอคิด นั่นมันก็เพียงพอแล้วที่เธอจะนำเสนอวิธีนี้

“หลังจากที่เราให้คุณพีเจมาเป็นพรีเซนเตอร์แล้ว เราจะจัดแฟน มีตติ้งฟรีค่ะ แต่ฟรีในที่นี่ไม่ได้หมายถึงให้เดินเข้างานฟรีนะคะ แต่เราจะเลือกวิธีจับฉลากจากยอดบิลสินค้าบริษัทเรา”

จากเสียงหัวเราะเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นนิ่งเงียบและคิดตามวิธีที่เฌอเอมนำเสนอ

“ซึ่งบิลที่เราจะตั้งขึ้นมาต่อการซื้อก็คือเก้าสิบเก้าบาทต่อหนึ่งบิลใบเสร็จ ที่เอมให้ตั้งราคานี้ก็เพราะว่าจากสถิติแฟนคลับของคุณพีเจแล้วยังอยู่ในช่วงวัยเรียนกันเยอะน้อง ๆ ก็น่าจะไหวเท่านี้ แต่กำลังทรัพย์ที่พร้อมจะจ่ายจากช่วงวัยอื่นก็ค่อนข้างเยอะเหมือนกันนะคะ เอมจึงคิดว่าจะเพิ่มผู้โชคดีที่จะได้ขึ้นไปถ่ายรูปกับศิลปินเข้าไป รับรองวัยนี้ทุ่มสุดตัวแน่นอน”

“คิดน่ะมันง่ายนะ แต่ทำมันยาก รู้ใช่ไหมว่าพีเจรับงาน พรีเซ็นเตอร์ยาก”

เหมือนแสงสว่างจากเทียนพรรษาถูกน้ำสาดจนดับเมื่อโดนดักคอจากอีกสองทีมที่เหลือเพราะคิดว่าหล่อนกำลังเพ้อฝัน

“ใช่ ผมก็คิดเหมือนกันกับทีมหนึ่งและทีมสองนะ” เฌอเอมหันขวับไปมองคนหน้าหล่อที่จ้องมองมา ทำไม่พี่ภูถึงไม่เชื่อในตัวเธอว่าจะทำได้บ้างนะ คิดแล้วมันน่าน้อยใจจริง ๆ

“แล้วถ้าเอมทำได้ล่ะคะ พี่...เออ ท่านประธานจะให้รางวัลอะไรกับทีมสาม” เกือบหลุดเรียกสรรพนามคุ้นชินปากแต่ก็กลับลำทัน

ดวงตาสองคู่มองจ้องกันเหมือนกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านเพื่อจะเอาชนะอีกฝ่าย

“ผมจะเพิ่มเงินเดือนให้ทีมพวกคุณสิบเปอร์เซ็นต์...แต่...” ยังไม่ทันจะได้ยกมืออ้าปากร้องดีใจทีมสามก็ต้องอ้าปากค้างกับประโยคต่อมา

“ผมอนุมัติงบประมาณให้ได้แค่สิบล้าน ถ้าดีลไม่สำเร็จทีมสามทั้งทีมผมอันเชิญออกจากบริษัทนี้” เฌอเอมถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน

“งบแค่สิบล้านจะไปพอได้ไงคะ แค่ค่าตัวศิลปินก็สามสิบล้านแล้ว ไหนจะค่าจัดงานอีกล่ะ” หญิงสาวยังขึ้นเสียงใส่เจ้าของบริษัทแม้จะถูกดึงแขนเตือนจากน้ำขิงก็ตาม หากยังเถียงอยู่แบบนี้มีหวังได้ถูกไล่ออกก่อน

“ถ้ามั่นใจจะกลัวอะไร อ้อ ผมให้เวลาสามวันนะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเลิกประชุมครับ”

อยู่ ๆ พี่ภูก็เลือกวิธีนี้ของเธอ แต่เงื่อนไขที่ให้มามันลากเลือดเหลือเกิน

ที่ให้เงื่อนไขแบบนี้มาก็เพราะอยากให้เธอออกไปจากบริษัทนี้เหมือนที่เขาเคยบอกไว้เมื่อตอนที่เธอเข้ามาทำงานที่นี้วันแรกตามคำสั่งของป้าโสภีและลุงภูผา....