MasukShare
แผลเป็นที่นึกไม่ออก(1)
Tanggal publikasi:
2026-03-04 21:49:13ยามเย็นหลังเลิกงานเฌอเอมไม่ได้ตรงดิ่งกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ทันทีแต่เธอเลือกไปในที่ที่ทำให้สบายใจและสร้างรอยยิ้มให้เธอมากกว่า
“เย้ พี่เอมมาแล้ว”
เสียงตะโกนของเด็กน้อยอายุเฉลี่ย10ขวบดังขึ้นพร้อมกับกรูกันเข้ามาหาพร้อมโผกอดด้วยความดีใจหลังจากที่เธอไม่ได้มาที่นี่เลยเป็นเดือน
บ้านม่านหมอกอุปถัมภ์ เป็นสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่พ่อกับแม่รับดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาตั้งแต่เธออายุ5ขวบ พอท่านเสียชีวิต ทุกอย่างเกือบจบลงแต่ก็ได้พ่อกับแม่ของภูภัทรมารับช่วงต่อดูแลให้เพื่อแลกกับการที่เธอต้องแต่งงานกับภูภัทรเป็นข้อแลกเปลี่ยน
และนี่คืออีกสาเหตุหนึ่งที่เธอหย่ากับเขาไม่ได้เพราะปากท้องความเป็นอยู่ของเด็กกำพร้าเกือบร้อยชีวิตและความทรงจำของพ่อแม่เธอยังอยู่ที่นี่
“เอาขนมพวกนี้ไปเก็บในห้องครัวนะ จะได้กินกันตอนค่ำ”ขนมห่อใหญ่ยื่นให้กับเด็กโต
“ความจริงแล้วเอมไม่น่าซื้อมาเลยนะ แค่งบประมาณจากคุณภูผาและคุณโสภีก็มากพออยู่แล้ว” แม่ครูพรรณณีเอ่ยบอกหลังจากที่เห็นเฌอเอมหิ้วของกินมากมายมาฝากเหมือนเช่นทุกครั้ง
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอมเต็มใจซื้อมาให้”
“แล้วนั่นหน้าผากไปโดนอะไรมา ไหนแม่ครูดูสิ” มือเหี่ยวเอื้อมไปแตะผ้าก๊อซบนหน้าผากด้วยสายตาที่เป็นห่วงเป็นไย
“เอมไม่เป็นอะไรค่ะ ทายาแล้วไม่กี่วันคงหาย” รอยยิ้มผุดขึ้นมุมปากแต่นัยน์ตากับฉายแววความเศร้าจนแม่ครูอดเป็นห่วงไม่ได้
“หากมีอะไรไม่สบายใจ ก็บออกแม่ครูนะ”
“ค่ะ แม่ครูไม่ต้องห่วงนะคะ นี่ก็มืดแล้วเอมกลับก่อนนะคะ” เรียวนิ้วยกขึ้นไหว้ขอตัวกลับเพราะหากหายไปไหนมืดค่ำแล้วไม่ได้โทรบอกใคร คนที่จะเป็นห่วงเธอมากที่สุดก็คือพ่อแม่สามี
“ตาภู น้องหายไปไหนทำไมแกไม่รู้ แกเป็นผัวนะ” เสียงโสภีเอ็ดคนเป็นลูกชายดังแว่วมาให้ได้ยินตั้งแต่เท้าของเฌอเอมก้าวผ่านประตูห้องโถงใหญ่
“เอม กลับมาแล้วค่ะคุณแม่ พอดีแวะไปบ้านม่านหมอกมาน่ะค่ะ”
หญิงสาวเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งพร้อมกับสอดแขนกอดเพื่อออดอ้อน แต่คนที่หน้าบอกบุญไม่รับก็คงเห็นจะเป็นภูภัทร
“แม่รู้เรื่องที่หนูเกิดอุบัติเหตุแล้วนะ ไปทำอิท่าไหนถึงหัวชนกับโต๊ะได้” โสภีจับไปที่ปลายหางคิ้ว
“เอมซุ่มซ่ามเองค่ะ ว่าแต่คุณแม่รู้ได้ยังไงเหรอคะ” ปากเอ่ยถามกับหญิงแก่ตรงหน้าแต่ปรายหางตาชำเลืองมองร่างสูงที่นั่งไถ่โทรศัพท์ไปมา
“ก็รำภาโทรมาบอกนะสิ ถ้าแม่ไม่มีตาสับปะรดไว้คอยสอดส่องจะรู้เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“ดีจังเลยนะครับ กับคนอื่นเป็นห่วงเป็นไยเอ็นดูเหมือนลูกในไส้แต่กับสายเลือดตัวเอง บังคับอย่างกับไม่ใช่ลูก”
ชายหนุ่มเอ่ยประชดประชันดวงตาคมเหลือกมองจนภูผาที่นั่งด้านข้างอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ใคร ใครบอกว่าหนูเอมเป็นคนอื่นคนไกล น้องเป็นเมียแกก็เหมือนกับเป็นลูกสาวของบ้านนี้เหมือนกัน”
โสภีลอยหน้าลอยตาพูดประชดลูกชายตัวเอง ไม่ให้เธอรักเด็กผู้หญิงคนนี้ได้ยังไงก็เธอมีพระคุณกับลูกชายเธอเสียขนาดนั้น
“เอมกลับมาเหนื่อย ๆ ขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เฌอเอมไม่อยากอยู่เห็นหน้าคนเป็นสามีจึงเลือกที่จะขอตัวขึ้นด้านบนโดยที่ไม่มองหน้าเขาเสียด้วยซ้ำ อันที่จริงก็ไม่มองตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว
ภูภัทรรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้างเล็กน้อยที่เธอทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นจึงลุกเดินตามหลังไป
“เอม เอม ได้ยินที่เรียกไหม เฌอเอม!”
เขาตัดสินใจตะโกนเรียกเธอแล้วคว้าข้อมือเล็กไว้ทันหน้าห้องนอนพอดี ใบหน้าบึ้งตึงหันขวับมองด้วยความไม่พอใจ
“ได้ยิน แต่ไม่อยากคุยด้วย” ว่าจบหญิงสาวก็หันกลับไปไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้องแต่พอชายหนุ่มจะก้าวเท้าตามเธอก็ปิดประตูใส่หน้าเสียแล้ว
“ยัย...”
ภูภัทรได้แต่ยกกำปั้นขึ้นชูด้วยความหงุดหงิดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“พรึ่บ!” ประตูที่ปิดเมื่อครู่เปิดออกพร้อมกับผ้าห่มผื่นใหญ่ถูกโยนออกมาจากด้านใน
“คืนนี้นอนด้านนอกไปก็แล้วกันนะคะ”
“ทำไมฉันต้องนอนข้างนอกด้วย นี่มันห้องนอนฉันนะ” เขาฉุนเฉียวเล็กน้อย เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาและแต่งงานกันเฌอเอมไม่เคยแข็งข้อกับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว สั่งไปซ้ายก็ซ้าย สั่งไปขวาก็ขวามาตลอด
“เอม เป็นเมียพี่ภูห้องนี้ก็เป็นของเอมเหมือนกัน ไม่ต้องให้บอกนะคะว่าทำไมวันนี้พี่ภูถึงได้นอนนอกห้อง”
“ก็...”
ปัง!
“....” ปากอ้าพูดได้แค่คำเดียวประตูก็ถูกปิดลงเสียงดังสนั่นไปทั้งบ้าน เขารู้ตัวว่าวันนี้ทำให้หล่อนเจ็บตัวแต่ก็ไม่คิดว่าจะใจกล้าไล่เขาออกมานอนนอกห้องแบบนี้
“สมน้ำหน้า” โสภีเดินขึ้นมาแล้วเห็นสภาพลูกชายตัวเองแทนที่จะรู้สึกเห็นใจแต่กลับเลือกสมน้ำหน้าเสียอย่างนั้น
“นี่แม่ เข้าข้างยัยเอมเหรอครับ”
“เออ ใช่ แล้วแกไปทำเรื่องอะไรให้น้องมันโกรธถึงกับโยนหมอน โยนผ้าห่มให้ออกมานอนข้างนอกได้” โสภีกอดอกคาดคั้นถามเพราะรู้ว่าไปถามกับลูกสะใภ้ก็คงไม่ได้ความ
“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มยังคงปฏิเสธแล้วย่อตัวลงเก็บเอาเครื่องนอนมาอุ้มไว้ในอก
“เออ ดี ทั้งลูกทั้งลูกสะใภ้ไม่มีใครบอกฉันสักคนว่ามีปัญหาอะไรกัน ส่วนแกมันก็สมควรแล้วที่หนูเอมไล่ออกมานอนข้างนอก พูดกับแกแล้วอารมณ์เสีย”
โสภีสะบัดหน้าแล้วเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเอง ได้ยินเพียงเสียงตะโกนเรียกแม่บ้านของเจ้าลูกชายตัวดีให้ไปเตรียมห้องรับรอง
Bab terbaru
ภรรยารอหย่า แต่งใหม่กับสามีเก่า(จบ)
‘ประกาศแต่งฟ้าแลบ! รอบสองกับภรรยาคนเก่ากับไฮโซเวทัศ’พาดหัวข่าวหราทุกแพลตฟอร์มและกลายเป็นประเด็นร้อนทุกออนไลน์กับความรักของทั้งคู่ เพราะไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริงและที่สำคัญเจ้าสาวในวันนี้ไม่ใช่ดาราดังหรือผู้หญิงสวยหน้าตาดีรูปร่างสวยเลย เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาแต่มัดหัวใจของชายหนุ่มได้อยู่หมัด“ยินดีด้วยนะ”เสียงแจ้วของกลุ่มก้อนเดิมดังขึ้นนำทีมโดยพี่ท้อปและตามด้วยน้องเล็กของทีมอย่างเจ้าต้น ก่อนหน้านั้นเจอกันแล้วรอบหนึ่งตอนเธอแวะไปแจกซอง พวกเขายังสนุกสนานเฮฮาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้จัดขึ้นเงียบ ๆ เหมือนเดิมแขกที่เชิญมามีแทบทุกวงการทั้งบันเทิง การเมือง และสายนักข่าว แต่คนที่เจ้าสาวรอมากที่สุดคงหนีไม่พ้นผู้ชายสวมสูทสีครีมกำลังเดินมา“พี่ตุลย์ ขอบคุณนะคะที่มา”“ต้องมาอยู่แล้วน้องสาวคนสวยของพี่แต่งงานทั้งที” กำลังจะยกมือขึ้นยีหัวด้วยความเคยชิน แต่คราวนี้มนลิตาหลบทัน“ฮันแน่ ไม่ได้กินหรอก พี่ยังติดยีหัวเหมือนเดิมเลยนะคะ”“นั่นสิ เป็นสัญชาตญาณของมือมั่ง” ทั้งคู่หัวเราะกันคิกคักจนมองไม่เห็นหัวเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงนั้น“อะแฮม”“อ้าว เจ้าบ่าวยืนอยู่ตรงนี้เหรอ นึกว่ารูปปั้
ภรรยารอหย่า ข้ามขั้นเป็นสามี(2)
‘ปัง’เสียงกัมปนาทดังขึ้นสนั่นจนหูอื้อเพราะมันอยู่ใกล้แค่ไม่กี่เมตร ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวเขาผลักคนตัวอ้วนไปอีกทางที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาตรงหัวไหล่เขาชำเลืองมองเลือดสีแดงสดกำลังไหลซึมผ่านเสื้อยืดสีขาวผืนบาง ก่อนจะทรุดลงกับพื้น“กรี๊ดดดด พี่เวย์ ๆ”มนลิตาแทบคุมสติไม่อยู่รีบถลาตัวเข้าไปประคองเวทัศเอาไว้พร้อมกับตะโกนบอกคนแถวนั้นให้เรียกรถพยาบาล ชายหนุ่มเห็นอาการคนรักสติกระเจิงจึงจับมืออวบที่กำลังสั่นระริกเพราะความตกใจมากุมไว้“มน ใจ...เย็น ๆ นะพี่ไม่เป็นไร”“ไม่เป็นไรได้ยังไง เลือดออกขนาดนี้” น้ำตาร่วงหล่นลงแก้ม ความกลัววิ่งเข้ามาแทนที เธอไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะบาดเจ็บแต่กลัวว่าเขาจะตาย“พี่ยังไหว แผลแค่นี้เอง” เวทัศพยายามปลอบเธอ แต่นั้นยิ่งทำให้เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นภาษา“พี่เวย์ ห้ามเป็นอะไรนะ นี่เป็นคำสั่ง ไหนว่าอยากอยู่กับมนและลูกไง ถ้าเป็นอย่างนี้มนจะอยู่ยังไง”“พี่จะไม่เป็นไร มนอย่าร้องนะ” เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น ไม่นานเท่าไรหูก็ได้ยินเสียงไซเรนดังแว่วมาเจ้าหน้าที่ทำงานเคลื่อนย้ายร่างของเวทัศขึ้นบนเตียง มนลิตากระโดดขึ้นไปบนรถอ้างความเป็นภรรยาทันที รถพยาบ
ภรรยารอหย่า ข้ามขั้นเป็นสามี(1)
ในที่สุดวันเวลาของการรอคอยก็มาถึงสักที ทั้งหมดเดินทางมาถึงภูเก็ตด้วยเครื่องบิน พอมาถึงคนของเวทัศก็นำรถมารับถึงสนามบิน“คุณท่านรออยู่ที่โรงแรมแล้วครับ” คนขับรถบอกกับเวทัศแล้วเดินไปเปิดประตูรถให้ทุกคนนั่ง รถยนต์เคลื่อนตัวตรงไปโรงแรมทันทีโรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ริมหาดกะตะบนแนวสันเขาของเกาะบริเวณหน้าโรงแรมเป็นหาดทรายขาวละเอียด มีลักษณะเป็นวงกว้างและมีความโค้ง คลื่นลมสงบ น้ำนิ่งสามารถลงเล่นน้ำได้และที่นี่ยังมีแนวปะการังแปลกตา ยาวไปจนถึงเกาะปู ทำให้เป็นที่ฝึกดำน้ำ และจุดดำน้ำยอดนิยมของเหล่านักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบความสวยงามใต้ทะเล“หูววว พ่อขาทะเล” รถเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าโรงแรมเมทิตาชะเง้อคอขึ้นมองแล้วชี้ออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความตื่นเต้นตายายหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของหลานแล้วบอกว่าให้รถจากรถก่อนจะได้เห็นชัด ๆ พอก้าวเท้าลงมาคนเป็นย่าก็ยืนรอต้อนรับอยู่แล้วทำให้หนูน้อยลืมน้ำทะเลใสไปเลย“หนูเมย์...”“คุณย่า”ขาสั้นป้อมวิ่งตรงลิ่วไปหาคุณหญิงระย้า แขนเหี่ยวย่นอ้าแขนรับเจ้าตัวเล็กสู่อ้อมกอดแล้วหอมซ้ายหอมขวาเหมือนเคย“คุณย่าขา หนูเมย์ได้นั่งเครื่องบินด้วย บนโน้นมีเมฆ มีนกด้วยค่ะ”เมทิตาเงยหน้าชี้
ภรรยารอหย่า คุณพ่อมือใหม่...(2)
สองผู้เฒ่านั่งเล่นอยู่ข้างล่างหันมองหน้ากันเชื่อได้เลยไม่นานทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าลูกสาวพวกเขานั้นใจอ่อนตั้งนานแล้วตอนนี้แค่วางฟอร์มเท่านั้น“แม่มนขา พ่อเวย์ขา” น้ำเสียงและท่าทางแบบนั้นมนลิตาพอจะเดาออกว่าลูกสาวต้องอยากได้หรืออยากไปที่ไหนสักที่แน่นอน“อ้อนจะเอาอะไรอีกคะ”“หนูเมย์อยากไปทะเล วันนี้เพื่อนหนูเมย์บอกว่าพ่อกับแม่พาไปทะเลหนูเมย์อยากไปบ้าง” เด็กหญิงทำหน้าอ้อน ๆ ใส่แม่ หันไปกระพริบตาปริบๆกับคนเป็นพ่อก่อนจะวิ่งอ้อมโต๊ะไปสวมกอดตากับยายเพื่อเอาใจมนลิตาแพ้ทางเวลาเมทิตามาอ้อนเพื่อขออะไรสักอย่าง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตามใจเสียทุกเรื่องแต่เพราะลูกสาวเธอไม่เคยไปทะเลเลยตั้งแต่เกิดมากำลังจะอ้าปากพูดผู้ชายนั่งข้างก็เป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา“ถ้าอย่างนั้นเราไปพักผ่อนกันทั้งครอบครัวดีไหมครับ ผมจะได้โทรบอกคุณแม่ด้วย”“ดีค่ะ ไปๆ ไปเที่ยวทะเลกัน” เมทิตาตอบรับแทนทุกคนแล้วชูสองแขนขึ้นกระโดดหมุนตัวไปมารอบโต๊ะกินข้าวเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของลูกกับมนลิตาทำให้เขามีความสุขมากขึ้นไม่ต้องมานั่งทำหน้าอมทุกข์เหมือนแต่ก่อน“แล้วเราจะไปทะเลที่ไหนล่ะ ประเทศเรามีทะเลตั้งหลายจังหวัด” ตา
ภรรยารอหย่า คุณพ่อมือใหม่...(1)
ว่ากันว่าคนเราไม่เคยมีใครเป็นพ่อกับแม่มาก่อนทุกคนมาเริ่มต้นนับหนึ่งเมื่อมีลูกคนแรก ต่างลองผิดลองถูกกันมาทั้งนั้นสงสัยมันจะเป็นเรื่องจริง เหมือนกับเขาตอนนี้ที่กำลังฝึกหัดการเป็นพ่อคน คนอื่นโชคดีที่ได้ฝึกเป็นพ่อด้วยการอุ้มลูก เปลี่ยนผ้าอ้อม กล่อมนอน แตกต่างจากเขาตอนนี้ที่กำลังเป็นลูกค้าให้กับช่างแต่งหน้าตัวน้อย“พ่อเวย์สวยที่สุดเลยค่ะ” หนูเมย์ยื่นกระจกให้คนเป็นพ่อดูกับความภาคภูมิใจในการแต่งหน้า เขายิ้มรับให้ลูกแล้วทำท่าตื่นเต้นบนหัวผูกจุกเป็นต้นมะพร้าวสามต้น คิ้วถูกระบายหนาเป็นปลิง เปลือกตาทาด้วยสีฟ้าเข้ม ขนตางอนปัดด้วยมาสคาร่า โหนกแก้มแดงยิ่งกว่าตูดลิง ไฮไลท์ดั้งพุ่งโด่งจนแทบทิ่มตา ตบท้ายด้วยปากสีส้มเข้ากันกับแก้มสุดๆ“เฮ้ออออ” เวทัศพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ“ถอนหายใจทำไมคะ ไม่สวยเหรอ” เด็กหญิงย่นคิ้ว เวทัศรีบฉีกยิ้มเอาใจลูกสาวเพียงคนเดียว“สวยค่ะ แต่พ่อว่ารอบหน้าเราลองลดความเข้มของสีตา แก้มลงกว่านี้ดีไหม มันจะต้องสวยมากกว่านี้แน่เลย เววี่คอนเฟิร์มคร๊า!”เวทัศดีดตัวสะดีดสะดิ้งราวกับว่าตัวเองเป็นเป็นสาวประเภทสอง แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นตรงประตูทางเข้าและที่น่าอับอา
ภรรยารอหย่า เริ่มต้นจากคนคุย...(2)
ช่วงหลังเลิกงานเขาเอาแต่นั่งทำอาหารเกาหลีแทบทุกวันเพื่อที่อย่างน้อยมันก็บรรเทาความคิดถึงผู้หญิงตรงหน้าได้บ้าง และวันนี้เขาก็ได้มีโอกาสทำให้เธอได้กินแล้ว“กินสิ เดี๋ยวเย็นหมดนะ” ชายหนุ่มเลื่อนจานจาจังมยอนมาให้มนลิตาหลุดออกมาจากภวังค์ใช้ตะเกียบเหล็กคีบเส้นสีดำเข้าปาก ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับน้ำซอสสีดำดวงตากลมประกายวาววับขึ้นมาทันทีมุมปากของเวทัศหยักโค้งขึ้นแทบจะถึงติ่งหู หาเรื่องคุยกับง้อตั้งนานแทบจะไม่ได้ผลแต่พอทำของโปรดไว้ให้เขากลับเห็นความสดใสบนใบหน้าของเธออีกครั้งชายหนุ่มเท้าคางบนเก้าอี้มองหญิงสาวกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย กว่าจะรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายเฝ้ามองเธอก็กินอาหารไปจนเกือบหมดโดยลืมชวนคนทำกินเสียด้วยซ้ำ“ไม่กินด้วยกันเหรอคะ”“ไม่ล่ะครับ พี่เห็นมนกินได้ก็ดีใจแล้ว”เอื้อมมือไปหยิบทิชชูจากกล่องไปเช็ดมุมปากที่เปื้อนน้ำซอสสีดำให้แผ่วเบา ดวงตาทั้งคู่สบกันครู่หนึ่งจนเป็นฝ่ายมนลิตาได้สติขึ้นมาก่อน เธอเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วเช็ดปากด้วยตัวเอง“เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน...”“มนอยากคุยกับพี่เวย์เรื่องนี้พอดีเลยค่ะ”ยังไม่ทันจะบอกจุดประสงค์จบเลยว่าไม่ต้องรีบเขารอได้ ทว่าหญิงสาวก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาเ
ภรรยารอหย่า แผลเป็นที่นึกไม่ออก(2)
หลังจากที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ ท่อนบนเปื่อยเปล่ามีหยาดน้ำเกาะพรมไปทั่วอกแกร่ง ท่อนร่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ปกปิดของสงวนไม่ให้อุจาดตาร่างกำยำเดินมาหยุดยืนที่กระจกบานใหญ่เพื่อสำรวจร่างกายตัวเอง ส่วนมือก็ทำหน้าที่เช็ดผมเปียกชุ่มให้แห้งสนิทเรียวนิ้วยาวสัมผัสโดนเนื้อนูนบริเวณท้ายทอยซึ่งเป็นรอ
ภรรยารอหย่า ฉันคือเมีย...(2)
ลิ้นสากดุนกระพุงแก้ม ดวงตาคมฉายแววดุดัน สองเท้ายาวก้าวประชิดตัวภายในพริบตา ส่วนมือบีบหัวไหล่“เอม ขอโทษ เอมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพี่ภู” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้เพราะรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายคนอื่น ดวงตาหวานคลอไปด้วยหยาดน้ำใส“ไม่ตั้งใจเหรอ” เขาทวนคำนั้นอีกครั้งมุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน“เมื่อไรเธอจะออกไปจากชีวิ
ภรรยารอหย่า ฉันคือเมีย...(1)
“ฉันมาพบคุณภูค่ะ เขาอยู่ไหมคะ” ปากอวบสีแดงสดเอ่ยถามเลขาหน้าห้องด้วยท่าทีเป็นมิตร รำภาละสายตาจากแฟ้มเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มก็หุบลงทันที“สักครู่นะคะ ฉันขอแจ้งให้ท่านทราบก่อน” น้ำเสียงตอบกลับออกจะติดฉุนนิดหน่อยแต่ก็ต้องนิ่งเข้าไว้เพราะเธอเป็นแขกท่านประธาน ทั้งที่ในใจอยากจะโทรบ
ภรรยารอหย่า คนที่อยู่ในใจ(2)
“คุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่กลับมาเหรอคะป้าไหม”เท้าเล็กยังไม่ก้าวถึงบันไดแรกของประตูบ้านเสียด้วยซ้ำป้าไหมก็รีบเดินออกมาหา“วันนี้คุณท่านไม่กลับค่ะ เห็นว่าจะค้างที่บ้านญาติสักสองสามวัน”“เหรอคะ วันนี้เอมคงได้กินข้าวคนเดียวอีกแล้ว” หญิงสาวมีสีหน้าสลดลง “ใครบอกกินคนเดียวละคะ คุณภูก็อยู่ตอนนี้รออยู่ที่โต๊ะอ
Anda juga akan menyukai
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา79.5K Dibacaวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์163.2K Dibacaบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์319.8K Dibacaสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์73.9K Dibacaหนี้วิวาห์ปรารถนา
ดวงดาวบนหาดทราย140 DibacaNot secret คนในความรักคุณคราม
พีโอนี่สีปะการัง70 Dibacaนางร้ายกับพระรองจะรักกันได้ยังไง
ชลิริลจ์14 Dibacaเสน่ห์นางฟ้าใต้เงาราคี
ภัทรกร220 Dibaca
