LOGINShare
ฉันคือเมีย...(2)
publish date:
2026-03-02 00:02:59ลิ้นสากดุนกระพุงแก้ม ดวงตาคมฉายแววดุดัน สองเท้ายาวก้าวประชิดตัวภายในพริบตา ส่วนมือบีบหัวไหล่
“เอม ขอโทษ เอมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพี่ภู” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้เพราะรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายคนอื่น ดวงตาหวานคลอไปด้วยหยาดน้ำใส
“ไม่ตั้งใจเหรอ” เขาทวนคำนั้นอีกครั้งมุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน
“เมื่อไรเธอจะออกไปจากชีวิตฉันสักที” ชายหนุ่มตะคอกพร้อมออกแรงผลักโดยไม่ตั้งใจจนร่างเล็กล้มลงหัวโขกกับมุมโต๊ะ
หญิงสาวยกมือขึ้นแตะหางคิ้วเหมือนรู้สึกว่ามีของเหลวไหลออกมา “เลือด” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยน้ำตาอาบสองแก้ม
“เฌอเอม” ชายหนุ่มตกใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป
“อย่าเข้ามาค่ะ” หญิงสาวยกมือห้ามเสียงหลงเมื่อเห็นว่าเขาจะเดินเข้ามา เฌอเอมยันกายลุกขึ้น
“ถือว่าเราหายกันกับที่เอมตบหน้าพี่ภูเมื่อกี้นะคะ” สายตาที่เธอมองมายังเขามันตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไปโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ “เอม พี่ขอ...”
ประโยคขอโทษยังเอ่ยไม่ทันจบเสียด้วยซ้ำหญิงสาวก็รีบเปิดประตูวิ่งออกไป รำภาที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันก่อนหน้านี้อยู่แล้วยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นเฌอเอมวิ่งออกมาพร้อมกับแผลเหนือหางคิ้ว
“ตายแล้ว!” หล่อนยกมือทาบอกด้วยความตกใจ สายตามองตามหลังแล้วก้มลงเหมือนควานหาอะไรบางอย่าง
“คุณหาอุปกรณ์ทำแผลอยู่ใช่ไหม เอาไป” ภูภัทรเปิดประตูออกมายื่นกล่องอุปกรณ์ทำแผลให้ “ผมฝากคุณดูแลเฌอเอมด้วยนะ”
รำภาพยักหน้าให้แต่ก็ยืนหันไปหันมาเหมือนจะถามอะไรก็ไม่ถามจนเขาต้องเป็นคนเอ่ยขึ้นเองเพราะรู้ว่าเลขาส่วนตัวคิดอะไรอยู่
“มันเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่ได้ทำร้ายเธอ รีบตามไปเถอะ” ชายหนุ่มพยักหน้าให้
“ออเหรอคะ ได้ค่ะ ภาจะรีบตามคุณเอมไป”
เมื่อได้รู้คำตอบอย่างชัดเจนแล้วรำภาจึงรีบวิ่งตามเฌอเอมไปทางบันไดหนีไฟทันที
เสียงสะอื้นไห้ดังมาจากชั้นสามของอาคาร รำภาที่เดินวนบันไดลงมาจนเหนื่อยหอบจึงหยุดพักครู่หนึ่ง
เนื้อตัวสั่นโยนของเฌอเอมเรียกความสงสารจากรำภาอยู่ไม่น้อย หล่อนทำได้เพียงแค่เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วยกมือตบไหล่เพื่อปลอบใจ
เฌอเอมเงยหน้ามองหญิงวัยกลางคนที่เห็นกันมาตั้งแต่อ้อดแต่ออกและเป็นแค่คนเดียวที่เธอกล้าที่จะโผเข้ากอด
“ร้องออกมาเถอะค่ะคุณเอม ถ้ามันเจ็บก็แค่ร้องไห้ออกมาให้หมด”
ประโยคที่ดูเหมือนปลอบใจแต่ยิ่งฟังกลับยิ่งร้องไห้ออกมามากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ถ้าหากคนอื่นรู้ก็คงด่าว่าเธอโง่ที่ทนอยู่ แต่หากใครไม่เคยเจอกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็คงไม่เข้าใจเธอหรอก
หญิงสาวนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานหลายนาทีโดยที่มีรำภาอยู่เป็นเพื่อนและคอยทำแผลให้จนเสร็จ
“ขอบคุณมากนะคะ เอมคงต้องไปทำงานแล้วหายมานานเดี๋ยวคนในแผนกสงสัย”
เธอบอกกับรำภาทั้งที่ยังสะอื้นอยู่ส่วนมือก็ยกขึ้นเช็ดน้ำหูน้ำตา เหลือไว้เพียงนัยน์ตาขาวที่แดงก่ำ
“เออ คุณเอมคะ คุณภูเป็นห่วงคุณเอมนะคะ”
“คนอย่างเขานะเหรอคะที่ห่วงเอม ต้องรอให้น้ำท่วมหลังเป็ดมันถึงจะมีวันนั้น”
“คุณภู ห่วงคุณเอมจริง ๆ นะคะไม่งั้นคงไม่ให้ฉันเอากล่องยามาทำแผลให้หรอก”
หญิงสาวพูดด้วยความสัตย์จริง อย่างน้อยก็ไม่อยากให้คนเป็นเจ้านายทะเลาะกันจนเรื่องบานปลาย เฌอเอมได้แต่พยักหน้าให้เบาๆ
รำภาไม่รู้หรอกว่าคนอื่นมองออกไหม แต่สำหรับเธอมองออกว่าเจ้านายตัวเองน่าจะพอมีใจให้กับเมียอยู่บ้างแต่แค่ยังไม่รู้ใจตัวเองก็เท่านั้น
“ตายแล้ว เฌอเอมหัวไปโดนอะไรมา”
น้ำขิงตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าก๊อตติดหน้าผาก เสียงร้องเหมือนตกใจเมื่อครู่ทำให้คนอื่นหันกลับมามองที่หญิงสาวเป็นตาเดียว
“ตาย ๆ พี่ก็ว่าหายไปไหนตั้งชั่วโมง ไปโดนอะไรมาดูสีตาแดงหมดแล้ว” ท่าทางอ้อนแอ้นของพี่ไมตรีวิ่งกระโตกกระตากเข้ามาหา
“ยังไม่ตายค่ะ เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ แต่เอมไม่เป็นอะไรมาก”
“แล้วทำไมไม่โทรมาบอก แล้วนี่จะทำงานไหวไหม”
“ไหวค่ะ แผลแค่นี้ไกลหัวใจเยอะ เอมไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวเสร็จไม่ทันเลิกงาน” หญิงสาวยิ้มให้บาง ๆ แล้วเบี่ยงตัวหลบเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาเพราะคิดว่าหากกลับบ้านไปเธอก็คงต้องถูกซักไซ้เรื่องแผลที่ได้มาอย่างแน่นอนและการที่เขาสั่งให้พี่รำภาเอาอุปกรณ์มาทำความสะอาดให้ก็คงเพราะกลัวว่าเธอจะเอาเรื่อง คุณพิมดาวไปฟ้องคุณพ่อกับคุณแม่แน่นอน....
Latest chapter
ภรรยารอหย่า แต่งใหม่กับสามีเก่า(จบ)
‘ประกาศแต่งฟ้าแลบ! รอบสองกับภรรยาคนเก่ากับไฮโซเวทัศ’พาดหัวข่าวหราทุกแพลตฟอร์มและกลายเป็นประเด็นร้อนทุกออนไลน์กับความรักของทั้งคู่ เพราะไม่คิดว่ามันจะมีอยู่จริงและที่สำคัญเจ้าสาวในวันนี้ไม่ใช่ดาราดังหรือผู้หญิงสวยหน้าตาดีรูปร่างสวยเลย เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาแต่มัดหัวใจของชายหนุ่มได้อยู่หมัด“ยินดีด้วยนะ”เสียงแจ้วของกลุ่มก้อนเดิมดังขึ้นนำทีมโดยพี่ท้อปและตามด้วยน้องเล็กของทีมอย่างเจ้าต้น ก่อนหน้านั้นเจอกันแล้วรอบหนึ่งตอนเธอแวะไปแจกซอง พวกเขายังสนุกสนานเฮฮาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้จัดขึ้นเงียบ ๆ เหมือนเดิมแขกที่เชิญมามีแทบทุกวงการทั้งบันเทิง การเมือง และสายนักข่าว แต่คนที่เจ้าสาวรอมากที่สุดคงหนีไม่พ้นผู้ชายสวมสูทสีครีมกำลังเดินมา“พี่ตุลย์ ขอบคุณนะคะที่มา”“ต้องมาอยู่แล้วน้องสาวคนสวยของพี่แต่งงานทั้งที” กำลังจะยกมือขึ้นยีหัวด้วยความเคยชิน แต่คราวนี้มนลิตาหลบทัน“ฮันแน่ ไม่ได้กินหรอก พี่ยังติดยีหัวเหมือนเดิมเลยนะคะ”“นั่นสิ เป็นสัญชาตญาณของมือมั่ง” ทั้งคู่หัวเราะกันคิกคักจนมองไม่เห็นหัวเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงนั้น“อะแฮม”“อ้าว เจ้าบ่าวยืนอยู่ตรงนี้เหรอ นึกว่ารูปปั้
ภรรยารอหย่า ข้ามขั้นเป็นสามี(2)
‘ปัง’เสียงกัมปนาทดังขึ้นสนั่นจนหูอื้อเพราะมันอยู่ใกล้แค่ไม่กี่เมตร ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวเขาผลักคนตัวอ้วนไปอีกทางที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาตรงหัวไหล่เขาชำเลืองมองเลือดสีแดงสดกำลังไหลซึมผ่านเสื้อยืดสีขาวผืนบาง ก่อนจะทรุดลงกับพื้น“กรี๊ดดดด พี่เวย์ ๆ”มนลิตาแทบคุมสติไม่อยู่รีบถลาตัวเข้าไปประคองเวทัศเอาไว้พร้อมกับตะโกนบอกคนแถวนั้นให้เรียกรถพยาบาล ชายหนุ่มเห็นอาการคนรักสติกระเจิงจึงจับมืออวบที่กำลังสั่นระริกเพราะความตกใจมากุมไว้“มน ใจ...เย็น ๆ นะพี่ไม่เป็นไร”“ไม่เป็นไรได้ยังไง เลือดออกขนาดนี้” น้ำตาร่วงหล่นลงแก้ม ความกลัววิ่งเข้ามาแทนที เธอไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะบาดเจ็บแต่กลัวว่าเขาจะตาย“พี่ยังไหว แผลแค่นี้เอง” เวทัศพยายามปลอบเธอ แต่นั้นยิ่งทำให้เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดแทบไม่เป็นภาษา“พี่เวย์ ห้ามเป็นอะไรนะ นี่เป็นคำสั่ง ไหนว่าอยากอยู่กับมนและลูกไง ถ้าเป็นอย่างนี้มนจะอยู่ยังไง”“พี่จะไม่เป็นไร มนอย่าร้องนะ” เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น ไม่นานเท่าไรหูก็ได้ยินเสียงไซเรนดังแว่วมาเจ้าหน้าที่ทำงานเคลื่อนย้ายร่างของเวทัศขึ้นบนเตียง มนลิตากระโดดขึ้นไปบนรถอ้างความเป็นภรรยาทันที รถพยาบ
ภรรยารอหย่า ข้ามขั้นเป็นสามี(1)
ในที่สุดวันเวลาของการรอคอยก็มาถึงสักที ทั้งหมดเดินทางมาถึงภูเก็ตด้วยเครื่องบิน พอมาถึงคนของเวทัศก็นำรถมารับถึงสนามบิน“คุณท่านรออยู่ที่โรงแรมแล้วครับ” คนขับรถบอกกับเวทัศแล้วเดินไปเปิดประตูรถให้ทุกคนนั่ง รถยนต์เคลื่อนตัวตรงไปโรงแรมทันทีโรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่ริมหาดกะตะบนแนวสันเขาของเกาะบริเวณหน้าโรงแรมเป็นหาดทรายขาวละเอียด มีลักษณะเป็นวงกว้างและมีความโค้ง คลื่นลมสงบ น้ำนิ่งสามารถลงเล่นน้ำได้และที่นี่ยังมีแนวปะการังแปลกตา ยาวไปจนถึงเกาะปู ทำให้เป็นที่ฝึกดำน้ำ และจุดดำน้ำยอดนิยมของเหล่านักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบความสวยงามใต้ทะเล“หูววว พ่อขาทะเล” รถเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าโรงแรมเมทิตาชะเง้อคอขึ้นมองแล้วชี้ออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความตื่นเต้นตายายหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของหลานแล้วบอกว่าให้รถจากรถก่อนจะได้เห็นชัด ๆ พอก้าวเท้าลงมาคนเป็นย่าก็ยืนรอต้อนรับอยู่แล้วทำให้หนูน้อยลืมน้ำทะเลใสไปเลย“หนูเมย์...”“คุณย่า”ขาสั้นป้อมวิ่งตรงลิ่วไปหาคุณหญิงระย้า แขนเหี่ยวย่นอ้าแขนรับเจ้าตัวเล็กสู่อ้อมกอดแล้วหอมซ้ายหอมขวาเหมือนเคย“คุณย่าขา หนูเมย์ได้นั่งเครื่องบินด้วย บนโน้นมีเมฆ มีนกด้วยค่ะ”เมทิตาเงยหน้าชี้
ภรรยารอหย่า คุณพ่อมือใหม่...(2)
สองผู้เฒ่านั่งเล่นอยู่ข้างล่างหันมองหน้ากันเชื่อได้เลยไม่นานทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าลูกสาวพวกเขานั้นใจอ่อนตั้งนานแล้วตอนนี้แค่วางฟอร์มเท่านั้น“แม่มนขา พ่อเวย์ขา” น้ำเสียงและท่าทางแบบนั้นมนลิตาพอจะเดาออกว่าลูกสาวต้องอยากได้หรืออยากไปที่ไหนสักที่แน่นอน“อ้อนจะเอาอะไรอีกคะ”“หนูเมย์อยากไปทะเล วันนี้เพื่อนหนูเมย์บอกว่าพ่อกับแม่พาไปทะเลหนูเมย์อยากไปบ้าง” เด็กหญิงทำหน้าอ้อน ๆ ใส่แม่ หันไปกระพริบตาปริบๆกับคนเป็นพ่อก่อนจะวิ่งอ้อมโต๊ะไปสวมกอดตากับยายเพื่อเอาใจมนลิตาแพ้ทางเวลาเมทิตามาอ้อนเพื่อขออะไรสักอย่าง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตามใจเสียทุกเรื่องแต่เพราะลูกสาวเธอไม่เคยไปทะเลเลยตั้งแต่เกิดมากำลังจะอ้าปากพูดผู้ชายนั่งข้างก็เป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา“ถ้าอย่างนั้นเราไปพักผ่อนกันทั้งครอบครัวดีไหมครับ ผมจะได้โทรบอกคุณแม่ด้วย”“ดีค่ะ ไปๆ ไปเที่ยวทะเลกัน” เมทิตาตอบรับแทนทุกคนแล้วชูสองแขนขึ้นกระโดดหมุนตัวไปมารอบโต๊ะกินข้าวเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของลูกกับมนลิตาทำให้เขามีความสุขมากขึ้นไม่ต้องมานั่งทำหน้าอมทุกข์เหมือนแต่ก่อน“แล้วเราจะไปทะเลที่ไหนล่ะ ประเทศเรามีทะเลตั้งหลายจังหวัด” ตา
ภรรยารอหย่า คุณพ่อมือใหม่...(1)
ว่ากันว่าคนเราไม่เคยมีใครเป็นพ่อกับแม่มาก่อนทุกคนมาเริ่มต้นนับหนึ่งเมื่อมีลูกคนแรก ต่างลองผิดลองถูกกันมาทั้งนั้นสงสัยมันจะเป็นเรื่องจริง เหมือนกับเขาตอนนี้ที่กำลังฝึกหัดการเป็นพ่อคน คนอื่นโชคดีที่ได้ฝึกเป็นพ่อด้วยการอุ้มลูก เปลี่ยนผ้าอ้อม กล่อมนอน แตกต่างจากเขาตอนนี้ที่กำลังเป็นลูกค้าให้กับช่างแต่งหน้าตัวน้อย“พ่อเวย์สวยที่สุดเลยค่ะ” หนูเมย์ยื่นกระจกให้คนเป็นพ่อดูกับความภาคภูมิใจในการแต่งหน้า เขายิ้มรับให้ลูกแล้วทำท่าตื่นเต้นบนหัวผูกจุกเป็นต้นมะพร้าวสามต้น คิ้วถูกระบายหนาเป็นปลิง เปลือกตาทาด้วยสีฟ้าเข้ม ขนตางอนปัดด้วยมาสคาร่า โหนกแก้มแดงยิ่งกว่าตูดลิง ไฮไลท์ดั้งพุ่งโด่งจนแทบทิ่มตา ตบท้ายด้วยปากสีส้มเข้ากันกับแก้มสุดๆ“เฮ้ออออ” เวทัศพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ“ถอนหายใจทำไมคะ ไม่สวยเหรอ” เด็กหญิงย่นคิ้ว เวทัศรีบฉีกยิ้มเอาใจลูกสาวเพียงคนเดียว“สวยค่ะ แต่พ่อว่ารอบหน้าเราลองลดความเข้มของสีตา แก้มลงกว่านี้ดีไหม มันจะต้องสวยมากกว่านี้แน่เลย เววี่คอนเฟิร์มคร๊า!”เวทัศดีดตัวสะดีดสะดิ้งราวกับว่าตัวเองเป็นเป็นสาวประเภทสอง แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นตรงประตูทางเข้าและที่น่าอับอา
ภรรยารอหย่า เริ่มต้นจากคนคุย...(2)
ช่วงหลังเลิกงานเขาเอาแต่นั่งทำอาหารเกาหลีแทบทุกวันเพื่อที่อย่างน้อยมันก็บรรเทาความคิดถึงผู้หญิงตรงหน้าได้บ้าง และวันนี้เขาก็ได้มีโอกาสทำให้เธอได้กินแล้ว“กินสิ เดี๋ยวเย็นหมดนะ” ชายหนุ่มเลื่อนจานจาจังมยอนมาให้มนลิตาหลุดออกมาจากภวังค์ใช้ตะเกียบเหล็กคีบเส้นสีดำเข้าปาก ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกับน้ำซอสสีดำดวงตากลมประกายวาววับขึ้นมาทันทีมุมปากของเวทัศหยักโค้งขึ้นแทบจะถึงติ่งหู หาเรื่องคุยกับง้อตั้งนานแทบจะไม่ได้ผลแต่พอทำของโปรดไว้ให้เขากลับเห็นความสดใสบนใบหน้าของเธออีกครั้งชายหนุ่มเท้าคางบนเก้าอี้มองหญิงสาวกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย กว่าจะรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายเฝ้ามองเธอก็กินอาหารไปจนเกือบหมดโดยลืมชวนคนทำกินเสียด้วยซ้ำ“ไม่กินด้วยกันเหรอคะ”“ไม่ล่ะครับ พี่เห็นมนกินได้ก็ดีใจแล้ว”เอื้อมมือไปหยิบทิชชูจากกล่องไปเช็ดมุมปากที่เปื้อนน้ำซอสสีดำให้แผ่วเบา ดวงตาทั้งคู่สบกันครู่หนึ่งจนเป็นฝ่ายมนลิตาได้สติขึ้นมาก่อน เธอเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วเช็ดปากด้วยตัวเอง“เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน...”“มนอยากคุยกับพี่เวย์เรื่องนี้พอดีเลยค่ะ”ยังไม่ทันจะบอกจุดประสงค์จบเลยว่าไม่ต้องรีบเขารอได้ ทว่าหญิงสาวก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาเ
ภรรยารอหย่า ไอติมรสโปรด (1)
ค่ำคืนที่แสนจะเงียบสงบผิดปกติไปจากทุกคืน เจ้าของห้องนอนสีขาวนอนพลิกกายไปมา ดวงตาดำขลับเบิกขึ้นก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งใบหน้าหล่อหันไปมองด้านข้างซึ่งยามนี้ว่างเปล่าไม่มีร่างเล็กที่เขาเคยนอนก่ายกอดเหมือนเคย เขายอมรับว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาคุ้นชินกับการที่มีเฌอเอมนอนอยู่ข้าง ๆ พอวันนี้ได้นอนคนเดียวจึงร
ภรรยารอหย่า แผลเป็นที่นึกไม่ออก(2)
หลังจากที่เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ ท่อนบนเปื่อยเปล่ามีหยาดน้ำเกาะพรมไปทั่วอกแกร่ง ท่อนร่างพันด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ปกปิดของสงวนไม่ให้อุจาดตาร่างกำยำเดินมาหยุดยืนที่กระจกบานใหญ่เพื่อสำรวจร่างกายตัวเอง ส่วนมือก็ทำหน้าที่เช็ดผมเปียกชุ่มให้แห้งสนิทเรียวนิ้วยาวสัมผัสโดนเนื้อนูนบริเวณท้ายทอยซึ่งเป็นรอ
ภรรยารอหย่า แผลเป็นที่นึกไม่ออก(1)
ยามเย็นหลังเลิกงานเฌอเอมไม่ได้ตรงดิ่งกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ทันทีแต่เธอเลือกไปในที่ที่ทำให้สบายใจและสร้างรอยยิ้มให้เธอมากกว่า“เย้ พี่เอมมาแล้ว”เสียงตะโกนของเด็กน้อยอายุเฉลี่ย10ขวบดังขึ้นพร้อมกับกรูกันเข้ามาหาพร้อมโผกอดด้วยความดีใจหลังจากที่เธอไม่ได้มาที่นี่เลยเป็นเดือนบ้านม่านหมอกอุปถัมภ์ เป็นสถาน
ภรรยารอหย่า ฉันคือเมีย...(1)
“ฉันมาพบคุณภูค่ะ เขาอยู่ไหมคะ” ปากอวบสีแดงสดเอ่ยถามเลขาหน้าห้องด้วยท่าทีเป็นมิตร รำภาละสายตาจากแฟ้มเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มก็หุบลงทันที“สักครู่นะคะ ฉันขอแจ้งให้ท่านทราบก่อน” น้ำเสียงตอบกลับออกจะติดฉุนนิดหน่อยแต่ก็ต้องนิ่งเข้าไว้เพราะเธอเป็นแขกท่านประธาน ทั้งที่ในใจอยากจะโทรบ
You May Also Like
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.9K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.6K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย71.8K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.2K viewsสาวใช้บ้านไร่ของคิริน
Duangkwan182 viewsผลาญรัก
SHASHA30 viewsระเริงชู้
ภัสสพิชชา94 viewsใยรักจอมวายร้าย
SHASHA20 views
