2

เขมมิการอหมอธามไทจนถึงเวลาพักเที่ยง พิมอรก็พาเธอเข้าไปรับประทานอาหารที่แคนทีนส่วนกลางของโรงพยาบาล สวัสดิการของที่นี่ค่อนข้างดีเลยทีเดียว เพราะพนักงานทุกคนจะรับประทานอาหารกลางวันฟรี รวมถึงเด็กฝึกงานอย่างเขมมิกาด้วย ทั้งหมดนี้คือนโยบายของหมอธามไทผู้บริหารระดับสูงของโรงพยาบาล ที่อยากแบ่งเบาภาระให้กับพนักงานด้วยการเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อต่อวัน หลายคนจึงฝากท้องไว้ที่แคนทีนส่วนกลางเสียมากกว่าจะออกไปรับประทานกันข้างนอก

“มาวันแรกก็โดนมองไม่วางตาเลยนะ” พิมอรเอ่ยแซวนักศึกษาฝึกงานน้องใหม่ เพราะตั้งแต่ที่เขมมิกาเดินก้าวเข้ามาในโรงอาหาร ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เธอ โดยเฉพาะหนุ่มๆ ตั้งแต่เวรเปล เจ้าหน้าที่บัญชี ไปจนถึงหมอท่านอื่นๆ เรียกได้ว่าสาวน้อยคนนี้ ‘ฮอต’ พอตัวเลยทีเดียว

“ไม่หรอกมั้งคะ คนอื่นคงสงสัยว่าเค้กเป็นใคร” เขมมิกาตอบยิ้มๆ ไม่ใช่ว่าไม่เห็นสายตาที่จับจ้องมา แต่หญิงสาวเลือกที่จะไม่สนใจต่างหาก เธอไม่ได้หยิ่งหรือถือตัว แต่หัวใจไม่ว่างที่จะรับคนอื่นเข้ามาอีกแล้ว

“อย่าลืมที่พี่บอกละกัน จะกิ๊กกับใครหรือถ้ามีใครมาจีบพี่ไม่ว่านะ แต่กับหมอธามอย่าคิดเชียว” พิมอรพูดด้วยความเป็นห่วง เธอเองก็ไม่ใช่สาวแก่ที่จะไม่เข้าใจความรักของหนุ่มสาว และก็ไม่เคยคิดกีดขวางใคร เพียงแต่รู้ดีว่าหากนักศึกษาฝึกงานสาวหลงรักหมอธามไทเข้าย่อมไม่ใช่ผลดีอย่างแน่นอน

“พี่พิมพูดบ่อยจนเค้กเริ่มกลัวหมอธามแล้วนะคะ” เขมมิกาพูดยิ้มๆ จริงๆ แล้วเธอไม่ได้กลัวเขาเลยสักนิด อดคิดตื่นเต้นไม่ได้ว่าเขาจะจำเธอได้หรือไม่

“กลัวไว้ก็ดีแล้ว จะได้ไม่คิดเกินเลย เชื่อพี่ สนใจแค่งานพอจะได้ไม่มีปัญหาอะไร” พิมอรพูดด้วยท่าทีเมามันเสียจนเขมมิกาอดยิ้มไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นพี่พิมมีอะไรจะเตือนเกี่ยวกับหมอธามให้เค้กรู้ก่อนไหมคะ เค้กจะได้ทำตัวดีๆ ไม่ให้หมอธามเพ่งเล็ง” หญิงสาวถามขึ้น เพราะเมื่อคิดไปคิดมาแล้ว หากหมอธามไทไม่ถูกชะตาเธอขึ้นมา ความพยายามทั้งหมดที่ได้ทำไปก็จะสูญเปล่าไปในทันที

“ก็…อันดับแรก อย่าเล่นหูเล่นตากับหมอธามเด็ดขาด สงสัยหรือไม่รู้อะไรให้รีบถามทันที หมอธามไม่ใช่คนดุมากธรรมดาแต่ ถ้าพลาด หมอธามก็ให้โอกาสครั้งแรก แต่อย่าพลาดเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด แล้วก็อย่าเซ้าซี้เรื่องส่วนตัวด้วย หมอธามีโลกส่วนตัวสูงเหมือนเขาเอเวอร์เรส” พิมอรกล่าวเตือนสาวน้อยด้วยความหวังดี ที่ผ่านมาเลขาฯ หลายๆ คนพยายามที่จะเข้าถึงตัวหมอธามไท แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องลาออกไปด้วยความรู้สึกอดสู

“เข้าใจแล้วค่ะ เค้กจะทำให้ดีที่สุด ไม่ให้เสียชื่อที่พี่พิมแนะนำเข้ามาเลย” เขมมิกาพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอไม่ใช่เด็กสาวเรียบร้อย แต่ก็ไม่ใช่เด็กก๋ากั่นเสียเกินงาม นี่อาจจะเป็นเสน่ห์ที่ทำให้พิมอรชื่นชอบก็เป็นได้

“อะแฮ่มๆ เด็กฝึกงานใหม่เหรอครับคุณพิม” หนุ่มสวมชุดกาวน์เดินเข้ามาทักทายพิมอรและเขมมิกาที่นั่งรับประทานอาหารอยู่

“ใช่ค่ะ ฝึกงานเป็นเลขาฯ ของหมอธาม เค้ก นี่หมอวินนะจ๊ะ” พิมอรพูดด้วยท่าทีเรียบร้อย เนื่องจาก ‘มาวิน’ เป็นหมออายุรกรรมของที่นี่

“สวัสดีค่ะคุณหมอ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เขมมิกาพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ก่อนจะส่งยิ้มเบาๆ ให้กับหมอมาวิน

“สวัสดีครับ เค้กใช่ไหม ผมได้ยินคุณพิมเรียกแบบนี้” มาวินมองไปยังเขมมิกาแบบตาไม่กะพริบ ใช่ว่าที่โรงพยาบาลจะรับเด็กฝึกงานบ่อยๆ แถมรับมาคราวนี้ก็ ‘เด็ด’ กว่าครั้งไหนๆ อีก

“ใช่ค่ะ หมอวิน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” หญิงสาวก้มหัวอย่างสุภาพ นาทีนั้น พิมอรแอบมองหมอมาวินก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กฝีกงานคนใหม่กระแทกตาหมออย่างแรง หมอหนุ่มหลงเสน่ห์เด็กสาวเข้าให้แล้ว

“หมอวินคะ ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ หมอธามผ่าตัดเสร็จหรือยัง หมอวินพอจะทราบไหมคะ” พิมอรเอ่ยขึ้นเพื่อแทรกบทสนทนาของทั้งคู่ ที่เธอกล้าถามหมอมาวินเช่นนั้น เพราะหมอหนุ่มค่อนข้างเป็นกันเองและเฟรนด์ลี่กับพนักงานทุกคน จึงทำให้ทุกคนกล้าพูดเล่นด้วยมากกว่าหมอธามไท

“อืม…เหมือนผมจะเห็นว่าหมอธามเข้าไปในห้องพักแล้วนะครับ” มาวินทำท่านึก ทว่า แม้จะตอบพิมอรแต่สายตากลับจับจ้องไปที่เขมมิกาอย่างโจ่งแจ้ง

“อะแฮ่มๆ หมอคะ จ้องเด็กฝึกงานของหมอธามไม่วางตาเลยนะคะ เดี๋ยวก็โดนหมอธามเล่นงานให้หรอกค่ะ” พิมอรอดพูดแซวให้หมอมาวินรู้ตัวไม่ได้ ว่าตอนนี้ เขาเผลอจ้องเขมมิกาเสียจนเกินงาม

“อ๊ะ ฮ่าๆ ขอโทษทีครับ ป่านนี้ น้องเค้กคงคงกลัวสายตาหมอไปแล้วไหมเนี่ย อย่าคิดมากนะครับ หมอขอโทษที่มองมากไป”

มาวินหัวเราะแก้เก้อ ปกติแล้ว เขาไม่ใช่คนที่จะคอยป้อกะลิ้มกะเลี่ยให้ความสนใจเด็กฝึกงานแบบนี้ แต่สำหรับเขมมิกา เธอมีแรงดึงดูดที่เขาเองก็ไม่สามารถห้ามได้เหมือนกัน ยอมรับว่า

‘เด็กคนนี้น่ารัก เกินต้าน’