3

“เปล่าค่ะ ใครจะกล้าคิดกับหมอวินแบบนั้นล่ะคะ”

เขมมิกาตอบพร้อมกับยิ้มร่าเริงออกไป เพราะค่อนข้างชินที่ถูกหนุ่มน้อยใหญ่มองด้วยสายตาแบบนี้ แต่เธอก็ไม่เคยนึกหลงตัวเอง แม้จะรู้ว่าสิ่งหนึ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก็คือข้อได้เปรียบเรื่องรูปร่างหน้าตา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ไม่เคยเขินอายเวลาถูกผู้ชายจับจ้องเช่นนี้ แต่หากเลือกได้ก็อยากให้ผู้ชายเข้ามาเลือกเธอจากภายในจิตใจมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอก

“ถ้างั้น เดี๋ยวหมอขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรก็ปรึกษาหมอได้นะ ถ้าหมอธามดุก็มาคุยกับหมอวินได้ เพราะหมอวินใจดี” มาวินส่งยิ้มให้กับเขมมิกาอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวลาไปเพราะใกล้ถึงเวลาตรวจรอบบ่ายแล้ว

“เสน่ห์แรงจริงๆ น้า หมอวินเนี่ยโสดของจริง ถึงจะเฟรนด์ลี่ แต่ไม่เจ้าชู้ พี่เพิ่งเคยเห็นหมอวินทำสายตาแพรวพราวใส่ผู้หญิงครั้งแรกเนี่ย” พิมอรไม่ได้อยากสปอยล์เขมมิกา แต่อย่างที่บอก ว่าหากไม่ใช่หมอธามไท เธอเองก็พร้อมสนับสนุนความรักของทุกคน

“พี่พิมคะ เค้กเพิ่งมาวันแรก แถมยังไม่รู้เลยว่าหมอธามจะชอบเค้กไหม เค้กไม่กล้าคิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยสายตาจริงจัง แต่ก็ขอบคุณในความหวังดีของพิมอร

“ดีมาก คิดแบบนี้ถือว่าดีมากเลยเค้ก ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่พี่เลือกเค้กมา เพราะงั้น เราจะทำให้หมอธามชอบเค้กให้ได้”

พิมอรพูดอย่างอารมณ์ดี น้อยครั้งนักที่พิมอรจะถูกชะตาใครแบบนี้ อาจจะเพราะความพยายามของเขมมิกาที่ทำให้เธอเห็นมาตลอดว่าอยากมาฝึกงานที่นี่ บวกกับความยิ้มแย้ม เฟรนด์ลี่ แต่ไม่ขี้อ่อยของนักศึกษาฝึกงานสาว ก็ยิ่งทำให้รู้สึกชื่นชอบเขมมิกามากเป็นพิเศษ

“ว่าแต่เห็นหมอวินบอกว่า หมอธามออกจากห้องผ่าตัดแล้ว ไม่ลงมาทานข้าวหรอคะ” เขมมิกาพูดขึ้นด้วยความสงสัย

“สงสัย วันนี้ หมอจะมีนัดน่ะสิ งั้นเรารีบกินดีกว่า จะได้ไปพบหมอธาม” พิมอรเร่งก่อนที่หมอธามไทจะออกไปโดยที่ไม่ทันได้พาสาวน้อยคนสวยเข้าไปรู้จัก

ธามไทนั่งจ้องหน้าจอคอมฯ ของตนเอง ก่อนจะลงรายละเอียดเคสผ่าตัดเมื่อสักครู่ ทุกครั้งหลังจากที่ทำการผ่าตัดคนไข้ที่เป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจและทรวงอก คุณหมอหนุ่มก็มักจะจดบันทึกอย่างละเอียดอีกทีเพื่อกันข้อผิดพลาด วันนี้ทั้งวัน เขาเหนื่อยล้าเสียจนไม่มีแรงทำอะไร และเย็นนี้เขาเองก็มีนัดพบกับหุ้นส่วนสำคัญที่ไม่สามารถเลี่ยงได้

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ธามไทต้องหันไปมอง

“เชิญ” หมอหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบที่ชอบทำ และเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะกลายเป็นคนเย็นชาแม้แต่นิด เพียงแต่ด้วยการงานและความตึงเครียดของงานหล่อหลอมให้กลายเป็นคนบุคลิกเช่นนี้ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่จะได้เห็นตัวตนจริงๆ ของเขา

“สวัสดีค่ะหมอธาม” พิมอรเดินเข้ามาพร้อมกับเขมมิกา ก่อนจะยกมือไหว้หมอธามไทอย่างสุภาพ

“อื้ม” ธามไทตอบรับโดยที่ไม่ได้เงยหน้ามองพิมอรแม้แต่นิด เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ฝ่ายบุคคลคงพยายามหาเลขาฯ มาให้ แต่เขาเบื่อที่จะรับใครเข้ามา เนื่องจากทุกคนที่เข้ามาต่างมีปัญหาเหมือนกันหมด เอาเรื่องส่วนตัวมารวมกับเรื่องงาน และเรื่องความรักมันก็ไม่ควรเกิดในที่ทำงานด้วย แค่คิด คนบ้างาน ชีวิตมีแต่คำว่างานกับงาน ถอนหายใจพรืดยาว

“คือว่า พิม…”

“ผมยังไม่รับเลขาฯ ตอนนี้” ธามไทพูดแทรกขึ้นมาทันที แม้จะรู้ว่าฝ่ายบุคคลหวังดี แต่เขาก็ไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลัง

“เอ่อ ไม่ใช่นะคะ” เขมมิกาพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอกลัวเหลือเกินว่าหมอหนุ่มจะไม่รับตนเองเข้าฝึกงาน และแน่นอนว่ามาถึงขนาดนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมถอยแน่นอน

“หืม?”

ธามไทถึงกับเงยหน้าเพื่อมองต้นเสียงที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะสบตาเข้ากับนักศึกษาสาวที่มองมาด้วยแววตาสั่นระริก เขาจ้องมองเธอด้วยสายตานิ่งงันโดยที่ไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกไป เด็กสาวรีบก้มหลบตาเขาทันที แวบหนึ่งธามไทรู้สึกคุ้นเด็กสาวอย่างประหลาด แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอเธอที่ไหน

“เอ่อ หมอธามคะ พิมไม่ได้จะหาเลขาฯ มาให้หมอค่ะ แต่น้องเค้กมาสมัครเป็นเด็กฝึกงาน แล้วก็จะมาช่วยเป็นเลขาฯ ให้หมอช่วงนี้ค่ะ” พิมอรค่อยๆ พูดทีละนิด ด้วยรู้ดีว่าความเย็นชาของหมอธามไทนั้นยากที่จะคาดเดาว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“แล้วต่างจากเลขาฯ ตรงไหน กลับไปเถอะ” ธามไทพูดอย่างไม่ใส่ใจอะไร ต่อให้แม่สาวน้อยคนนี้จะเข้ามาในฐานะเด็กฝึกงาน แต่สุดท้ายก็ต้องทำงานใกล้กันอยู่ดี เขาเหนื่อยที่จะต้องมีปัญหาเกินพอ

“แต่ว่าน้องเค้กเป็นเด็กดีนะคะ พิมมั่นใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบที่หมอกังวลแน่นอนค่ะ” พิมอรพยายามช่วยเขมมิกาอย่างสุดความสามารถ

“คุณพิม…”

ธามไทหยุดจ้องคอมพิวเตอร์ ก่อนจะหันไปจ้องพิมอรด้วยสายดุนิ่ง เยือกเย็น จนคนถูกมองอดกลัวไม่ได้ แม้จะเคยเห็นสายตานี้บ่อยๆ แต่เธอก็ไม่เคยชินเลยสักนิด

“ผมบอกว่าไม่ ผมดูแลงานของตัวเองได้ ไม่จำเป็นต้องมีเลขาฯ พาเด็กของคุณออกไปเถอะ ถ้าอยากฝึกงานที่นี่ก็ให้ไปเป็นเลขาฯ หมอคนอื่นแทน”

คุณหมอหนุ่มพูดอย่างเด็ดขาดจนพิมอรต้องหันไปลูบไหล่เขมมิกาอย่างปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรนะเค้ก เดี๋ยวพี่ช่วยให้เป็นเลขาฯ ของหมอท่านอื่นให้ เราไปกันเถอะ” พิมอรพูดพร้อมกับจะจูงมือเขมมิกาเดินกลับ ทันใดนั้น สาวน้อยคนสวยก็รีบดึงมือกลับและพูดขึ้นทันที

“ใครบอกว่าหมอดูแลงานตัวเองได้กันคะ ดูสิคะ หมอทำงานหนักจนไม่มีเวลาทานข้าว แถมงานก็รกเต็มโต๊ะแบบนี้ นี่เหรอคะดูแลตัวเองได้” เขมมิกาพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ความกลัวเป็นแรงผลักดันให้เธอฮึดพูดประโยคเหล่านั้นออกมา

“เค้ก กลับ!”