8

การประชุมผ่านไปได้ด้วยดี เลขาฯ คนใหม่ของเขาทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม เธอจดรายละเอียดการประชุมส่งให้หมอหนุ่มทันทีหลังจากเสร็จการประชุมเมื่อตอนสิบเอ็ดโมง และแม้ว่าธามไทจะชื่นชมเด็กสาวอยู่บ้าง แต่ก็เลือกที่จะเก็บเงียบเอาไว้ เนื่องจากไม่อยากทำตัวสนิทสนมกับเขมมิกาให้มากจนเกินไป

ก๊อกๆ

คุณหมอหนุ่มมองไปที่ห้องพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ ออกมา แทบไม่อยากจำแล้วว่าวันนี้เขมมิกาเคาะห้องเขากี่ครั้งแล้วกันแน่ จึงตะโกนออกไปด้วยความหัวเสีย

“เข้ามา!”

“หมอไม่ไปทานข้าวเหรอคะ นี่ก็เที่ยงแล้วนะคะ”

เขมมิกาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง ตอนแรก พิมอรเดินมาชวนเธอไปกินข้าวด้วยกัน แต่เธอเห็นว่าหมอธามไทยังไม่ออกไปไหนจึงไม่กล้าไปกินข้าวก่อนเขา

“นี่เธอเป็นเลขาฯ นะ ไม่ใช่แม่ที่จะตามฉันไปกินข้าว” ธามไทพูดอย่างอารมณ์เสีย เขาเกลียดผู้หญิงจู้จี้จุกจิกเป็นที่สุด น่ารำคาญ

“แต่เค้กเห็นหมอไม่ทานข้าวกลางวันมาสองวันแล้วนะคะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะเอา” สาวน้อยทำเป็นไม่ได้ยินคำประชดประชันของชายหนุ่ม เพราะที่เธอเลือกเข้ามาในห้องนี้เพราะเป็นห่วงเขา

“มันเรื่องของฉัน ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะรำคาญเธอมากกว่านี้” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเลขาฯ สาว สายตาจับจ้องอยู่แต่กับกองรายงานการประชุมเมื่อครู่นี้

“หมอเป็นหมอนะคะ น่าจะรู้เรื่องมากกว่าเค้ก เป็นโรคกระเพาะที นานนะคะกว่าจะหาย”

“เค้ก!”

เป็นครั้งแรกที่ธามไทเรียกชื่อของเขมมิกาออกมา เขาต้องการเรียกเธอเพื่อเตือนสติ เพราะตอนนี้ เจ้าหล่อนกำลังทำให้เขารำคาญอย่างถึงที่สุด

“ขอโทษค่ะ” คนตัวเล็กก้มหน้าทันทีที่โดนดุ ในเมื่อเขาไม่เชื่อในความหวังดีของเธอก็จนปัญญาจะไปบังคับ ปล่อยให้เป็นโรคกระเพาะไปเสียให้เข็ด

“ทำอะไรอยู่คะธาม”

ไม่ทันที่เลขาฯ ฝึกงานจะได้ออกจากห้องชายหนุ่มไป จู่ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูห้อง ก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

เขมมิกาจ้องมองหญิงสาวร่างสูงโปร่ง อยู่ในสุดเดรสรัดรูปสีครีมเข้ากับผิวขาวอมชมพู ก็อดชื่นชมในความสวยและเด่นของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ แม้เธอจะคะแนนติดลบเรื่องมารยาทก็ตามที

“ศศิ”

จบคำนั้น ธามไทก็นิ่งไปทันที และหากเขมมิกาไม่ได้ตาฝาดไป เธอแอบเห็นว่าชายหนุ่มลอบถอนหายใจหลังเห็นว่าผู้หญิงที่มาใหม่เป็นคนชื่อศศิ

“ไงคะ ทำอะไรอยู่เหรอ”

ศศิไม่พูดเปล่า แต่กลับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้ามของหมอหนุ่มอย่างสนิทสนม เขมมิกามองภาพนั้นอย่างอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครกล้าเสียมารยาทกับหมอธามไทแบบนี้

“ทำงานสิ คุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ”

คุณหมอหนุ่มเองก็ไม่ชอบพฤติกรรมของศศิเท่าไรนัก แต่ถ้าคิดอีกมุมหนึ่ง อีกฝ่ายคงคิดว่าเขากับเธอสนิทกันเสียจนไม่ต้องเกรงใจอะไร

“แล้วไม่ไปทานข้าวเหรอคะ” ศศิเอ่ยถามขึ้นก่อนที่จะคิดขึ้นได้ว่า ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่ตนเองกับธามไทอยู่กันสองคนเท่านั้น จึงรีบหันไปมองนักศึกษาสาวที่ยืนนิ่งอยู่ทันที

“ศิลืมไปว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว ว่าแต่เด็กนี่ใครเหรอคะ?” ศศิมองเขมมิกาหัวจดเท้า สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดา และด้วยรูปร่าง และหน้าตาที่จัดว่าดีมากทำให้อดกังวลไม่ได้

“อ้อ นั่นเค้ก เด็กฝึกงานของผมเอง” ธามไทตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“ฮะ? คุณมีเด็กฝึกงานด้วยเหรอคะ ตำแหน่งอะไร?” ศศิถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“เลขาฯ” ธามไทตอบแต่เพียงสั้นๆ เท่านั้น เพราะคิดว่าไม่จำเป็นต้องรายงานหรือขออนุญาตใครทั้งนั้น และเรื่องการจะมีเลขาฯ มันก็เรื่องส่วนตัวของเขา

“เอ่อ เค้กขอตัวก่อนนะคะ” เขมมิการู้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก แม้จะอยากรู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อศศิเป็นใคร แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ควรเอาตัวเองมาอยู่ในห้องนี้

“เดี๋ยว ฉันยังสั่งงานเธอไม่เสร็จ จะออกไปไหน รอก่อน”

ธามไทรีบร้องห้ามทันที ความจริงไม่ได้มีงานจะคุยอะไรกับเขมมิกา ซ้ำก่อนหน้านี้ยังอยากให้เธอออกไปไวๆ แต่เวลานี้เขาต้องการให้แม่สาวน้อยเป็นตัวช่วยกันศศิออกจากเขาแทน

“ค่ะ คุณหมอ” เขมมิกายอมอยู่ต่ออย่างว่าง่าย แม้จะยังไม่รู้ว่าหมอหนุ่มจะใช้อะไรเธอก็ตาม

“คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าศศิ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงนิ่ง อยากรีบคุยกับศศิให้จบ เพราะยิ่งเธออยู่นาน เขาเองก็ยิ่งอึดอัด

“เห็นเมื่อคืน พ่อบอกว่าไปทานข้าวกับคุณมา ศิก็เลยคิดว่าอยากจะมาคุยกับคุณเรื่องนั้น คืนนี้ คุณว่างไหมคะ ศิอยากไปดินเนอร์ด้วย”

ศศิพูดออกมาตรงๆ เพราะความที่เป็นสาวสมัยใหม่ หมดยุคที่จะรอให้ผู้ชายเข้าหา และยิ่งเป็นผู้ชายเข้าถึงยากอย่างธามไทด้วยแล้วก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้ใจเขา

“ผมก็อยากไปอยู่หรอกนะ แต่พอดีว่าเย็นนี้ ผมมีนัดแล้ว” หมอหนุ่มตอบแทบจะทันที คำว่า ‘เรื่องนั้น’ ที่ศศิพูดมา เขารู้ดีว่าคือเรื่องไหน และแน่นอนว่า เขาจะไม่พาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัดเช่นนั้น

“นัดกับใครคะ” ศศิพูดด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจ เพราะโดยปกติ ธามไทไม่ค่อยมีใครนัดคุยงานกันตอนดึกๆ นอกเสียจากว่าจะนัดผู้หญิงคนอื่น