บทที่ 112

ชั่วขณะนั้น เซียงหรงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะแสงสว่างในรุ่งอรุณของวันใหม่ นางพบว่าตนยังคงอยู่ในอ้อมกอดของหลี่จือหลิน ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ

นางเอียงศีรษะมองอย่างเงียบๆ ใบหน้าของเขาภายใต้แสงอ่อนๆ ยามเช้าดูสงบนิ่ง แต่นางกลับรู้สึกหนักอึ้งในอก

"ฝันแปลกเสียจริง..." นางพึมพำ พลางนึกถึงเด็กชายหญิงในฝันที่ออดอ้อนขออยู่ด้วย น้ำเสียงและแววตาของพวกเขาล้วนยังชัดเจนในความรู้สึก

หลี่จือหลินที่ยังหลับตา แต่แขนยังรัดแน่นรอบตัวนาง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำด้วยน้ำเสียงที่เจือความอ่อนโยน "ฝันอะไรหรือ เจ้าเอาแต่ขยับไปมาจนข้านอนไม่หลับ"

เซียงหรงพลันตีแขนเขาเบาๆ “บ่นหรือ ข้าจะขยับจนท่านนอนไม่หลับ แล้วจะทำไม”

หลี่จือหลินลืมตาขึ้น ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยความพึงพอใจจากคำพูดที่เขาเห็นว่าฟังดูเหมือนคำหยอกเย้าเสียมากกว่า

เขากอดนางแน่นขึ้น "อืมมม...นั่นสิ หากเจ้าขยับจนข้าไม่ได้นอน...ความจริงก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ" เขาจุมพิตหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา

ใบหน้างดงามแดงฉานขึ้นมาทันควัน

“หยุดพูดจาเหลวไหล!" เซียงหรงดุเสียงขุ่น นางจะพลิกตัวหนี แต่ก็ทำได้เพียงขยับตัวอยู่ในอ้อมกอดแนบแน่นนั้น

“เหลวไหลหรือ เจ้าเป็นคนพูดเองนี่นาว่าจะทำให้ข้าไม่ได้นอน” เขาล้อ

“ท่าน! ท่านไม่ต้องไปส่งข้าแล้ว อีกไม่ไกลก็จะถึงหมู่บ้านที่พี่ซู่ซินพัก อยู่แล้วไม่ใช่หรือ ข้าไปของข้าเองก็ได้!”

หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ "ข้าจะให้เจ้าไปเองได้อย่างไร...เฉินเซียงหรง เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ...ต่อให้เจ้าจะขอร้องหรือขับไล่อย่างไร ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปไหนทั้งนั้น ข้าจะยอมหักใจมัดเจ้าก็ได้ หากเจ้าดื้อดึงนัก"

“ป่าเถื่อน!”

เขาหัวเราะเสียงทุ้ม แรงหัวเราะนั้นทำให้ทรวงอกแกร่งสั่นสะเทือน

“ก็เฉพาะกับเจ้าเท่านั้น…น้องหญิง”

“หึ...น้องหญิง...” เซียงหรงที่ยังคงอิงแอบอ้อมอกนั้นอย่างช่วยไม่ได้เบ้ปากเล็กน้อย ทว่านางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองไม่ได้ดิ้นรนเพื่อจะหนีออกจากอ้อมกอดนั้นอีก

ไม่เพียงแต่ไม่ดิ้นรน ยังไม่ได้คัดค้านคำเรียกหวานล้ำอีกด้วย

ขณะเดินทางต่อในยามสายที่ไม่หนาวนัก หลี่จือหลินช่วยประคองเซียงหรงขึ้นรถม้าด้วยความระมัดระวัง ครั้งนี้เขาให้นางนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับด้วยกันเพื่อรับลมเย็น

เซียงหรงนั่งข้างๆ เขาด้วยท่าทีขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เมื่อม้าก้าวเดินไปบนทางเล็กๆ ในป่าเขียวชอุ่ม นางพลันนึกถึงภาพในฝันเมื่อคืนขึ้นมา

กว่าจะรู้ตัว ริมฝีปากน้อยๆ ก็เอ่ยขึ้นแผ่วเบา "หลี่จือหลิน เมื่อคืนนี้ข้าฝันถึงเด็กชายหญิงคู่หนึ่ง...พวกเขาน่ารักนัก บอกว่าจะมาขออยู่ด้วย..."

หลี่จือหลินกระตุกยิ้ม รั้งบังเหียนให้ม้าเดินช้าลง "อืม...บางทีอาจเป็นฝันบอกเหตุ...เด็กสองคนนั้นอาจเป็นลูกของพวกเราในอนาคตก็ได้"

"เพ้อเจ้อ! " เซียงหรงแหวเสียงดัง ใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่อ พลางทุบหลังเขาไปหลายที

หลี่จือหลินหัวเราะร่าราวกับเด็กหนุ่มที่ได้หยอกล้อคนรัก

เขาถามเสียงนุ่ม “แล้วเจ้าตอบไปว่าอย่างไร”

ตอบไปว่าอย่างไรนะ? เซียงหรงพยายามนึก

หลังจากสะดุ้งตื่นขึ้นมา แม้จะยังคงจดจำได้ทุกความรู้สึก ทว่าหลายสิ่งในความทรงจำ เป็นต้นว่าเครื่องแต่งกายและใบหน้าของเด็กสองคนนั้น กลับลางเลือนเหลือเกิน

“ข้าตอบว่าได้…กระมัง...?” นางพยายามนึกย้อนดู “ข้ายังสวมกอดพวกเขาไว้อีกด้วย เด็กสองคนนั้นบอกว่ามาจากที่ที่หนาวและอ้างว้าง พวกเขาน่าสงสาร แต่ก็น่าเอ็นดูยิ่งนัก”

“นั่นประไร”

“หลี่จือหลิน!” นางดุ แต่ไม่น่ากลัวสักนิด