บทที่ 113

"เจ้ารับปากในฝันไปแล้วนี่ ว่าจะให้พวกเขาอยู่ด้วย ฝันเช่นนี้คงได้ลูกแฝดหงส์มังกรกระมัง ท่านพ่อของข้ากับท่านแม่ของเจ้าเองก็เป็นแฝดหงส์มังกรเช่นกัน...ดียิ่ง"

เซียงหรงกัดฟันแน่น เลือกที่จะไม่ตอบอะไร

หลี่จือหลินกลับพอใจที่เห็นภรรยาตัวน้อยแสดงอาการขัดเขินออกมา แม้จะรู้ดีว่าในใจของนางยังคงว้าวุ่นอยู่ไม่คลาย

ไม่เป็นไร…เดินทางอ้อมมาไกลถึงเพียงนี้ ยังพอมีเวลาอีกมาก…

หากใกล้ถึงแล้วนางกลับยังคิดไม่ตก เช่นนั้นเพิ่มเวลาให้นางอีกสักนิด เดินทางอ้อมออกไปให้ไกลอีกสักหน่อยก็ได้...

...ก็เขาบอกนาง ว่าจะพานางไปหาพี่ซู่ซินของนาง แต่ไม่ได้บอกว่าจะรีบพามุ่งตรงไปไม่ใช่หรือ?

หลี่จือหลินจัดเตรียมอาหารเรียบง่าย

เซียงหรงนั่งมองเขาด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

"หลี่จือหลิน ท่านช่วยปล่อยข้าไปไม่ได้หรือ...อีกไม่นานหลังจากลอบดูจนแน่ใจว่าพี่ซู่ซินสบายดี ข้าจะเขียนจดหมายสักสามฉบับ ฝากท่านมอบให้ท่านพ่อ พี่ชายใหญ่ และน้องเล็ก แล้ว…จากนั้นข้าจะไปตามทางของข้าเอง…"

หลี่จือหลินหยุดชะงัก มือที่กำลังล้างผักป่าช้าลง

เขานิ่งคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนาง เอ่ยอย่างหนักแน่นระคนอ่อนใจ

"เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปง่ายๆ ข้าล่วงเกินเจ้าแล้ว เจ้าเป็นภรรยาของข้า อีกทั้งไม่แน่ว่ายามนี้อาจกำลังอุ้มท้องทายาทของข้าอยู่ ต่อให้เจ้าหนีไปจนถึงสุดขอบฟ้า ข้าก็จะออกตามหาจนกว่าจะเจอจนได้"

เซียงหรงอ้าปากจะเถียง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย หลี่จือหลินก็ชิงตัดบทนางเอ่ยอย่างนุ่มนวล "ตรองดูให้ดีเถิด ตำหนักจวิ้นหวังมีหูมีตาอยู่ทุกที่ คนของตำหนักจวิ้นหวังเองก็ล้วนแล้วแต่เป็นวรยุทธ ฝีมือเก่งกาจ เคลื่อนไหวรวดเร็ว ต่อให้เจ้าจะหนีไปที่ไหน ข้าและคนของข้าก็สามารถตามหาเจ้าจนพบได้อยู่ดี อยู่กับข้าเถิด นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเจ้า"

นางมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่ก็ไม่สามารถหนีจากการควบคุมของเขาได้ ที่น่ากลัวที่สุดก็คือเรื่องที่ยามนี้หัวใจส่วนที่ลึกที่สุดของนางเริ่มร้องบอกอีกอย่าง

นางเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตนเองอยากจะหนีจริงหรือไม่

ยิ่งเข้าใกล้หมู่บ้านที่ซู่ซินพักอาศัยรออยู่มากเท่าใด หลี่จือหลินก็ยิ่งพัวพันกับนางไม่ยอมห่าง

เมื่อผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หลี่จือหลินก็ขายรถม้าทิ้ง เก็บแต่ม้าเอาไว้ พลางบอกกับนางอย่างง่ายๆ ว่า “เหลือระยะทางอีกไม่กี่ลี้แล้ว ข้างหน้าทางแคบนัก พวกเราควรขี่ม้าไปด้วยกันเพื่อความคล่องตัว”

คราแรกเซียงหรงยังพอเชื่อสิ่งที่เขาพูดอยู่บ้าง แต่เมื่อหลี่จือหลินพานางขี่ม้าด้วยการให้นางนั่งด้านหน้า พิงร่างกับอกเขา นางก็หมดความเชื่อถือในคำพูดของคนผู้นี้โดยสิ้นเชิง

มีอย่างที่ไหน ขี่ม้าไป บีบเอวนางบ้าง บีบต้นขานางบ้างไปด้วย!

คนเจ้าเล่ห์! ปีศาจราคะ!

ม้าพ่วงพีหนึ่งตัว หนึ่งชาย หนึ่งหญิง ล่วงเข้าป่าลึกอีกครั้ง

หลี่จือหลินบอกกับนางว่าหากพ้นป่านี้ไปก็จะเป็นหมู่บ้านที่พี่ซู่ซินของนางพักอยู่แล้ว

เซียงหรงได้แต่ขยับตัวหลบสัมผัสคนลามกอย่างขัดใจ

หากนางเดาไม่ผิด เมื่อไปถึงหมู่บ้าน คงไม่ใช่เพียงให้นางได้ลอบดูว่าคนของตนยังปลอดภัยดี เขาอาจพานางตรงไปพบหน้าพี่ซู่ซินของนางทันที เช่นนั้นนางก็ย่อมหลบหนียากขึ้นไปกันใหญ่ เพราะพี่ซู่ซินที่แสนดีของนางย่อมไม่มีวันยอมให้นางไปตกระกำลำบากเพียงลำพัง อีกทั้งหากพี่ซู่ซินรู้ว่านางกับหลี่จือหลินมีความสัมพันธ์เกินเลย พี่ซู่ซินคนดีที่ไหนจะยอมให้นาง 'เสียเปรียบ' ผู้อื่น จะอย่างไรก็คงทั้งหว่านล้อมทั้งขัดขวางไม่ให้นางหลบหนีการแต่งงาน ดีไม่ดีจะแปรพักต์ไปช่วยเหลือ ‘ท่านเขย’ ของตน คอยจับตาดูนางไว้ไม่ให้หลบหนีก็เป็นได้