บทที่ 4

เช้าวันถัดมา...เฉินเซียงหรงรีบตื่นนอนตั้งแต่เช้าตรู่ ในใจคิดแต่จะรีบไปหาท่านแม่กับน้องชายตัวน้อย ทว่าหลังแต่งชุดขาวแปลกตาให้นาง แม่นมหลินกลับรั้งนางไว้ กล่าวว่า “คุณหนูสาม...สตรีคลอดบุตรนั้นเหน็ดเหนื่อยยิ่ง เมื่อคืนฟูเหรินคลอดบุตร เหน็ดเหนื่อย อ่อนเพลีย จึงอยากนอนพักอย่างสงบเจ้าค่ะ...ต่อไป...ต่อไปนี้ฟูเหรินจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ”

เฉินเซียงหรงแม้ยังเด็กอยู่มาก แต่ไม่ใช่คนเขลา นางเข้าใจดีว่าคนหลับไม่ตื่นหมายถึงอะไร นางรู้ก็เพราะอนุหานเคยบอกนางไว้!

“ท่านแม่...ท่านแม่จะไม่กอดข้า จะไม่เล่นกับข้าอีกแล้วใช่หรือไม่...”

เสี่ยวเซียงหรงร้องไห้จนตัวโยน

ที่แท้...ที่แท้แม้นางจะรีบตื่นนอนรีบแต่งเนื้อแต่งตัวไปพบท่านแม่อย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ท่านแม่...ท่านแม่ไม่อาจลุกขึ้นมากอดนาง ลูบศีรษะปลอบโยนนางได้อีกแล้ว!

 วันเดียวกันนั้น ขณะแม่นมหลินพานางไปพบท่านแม่ที่กำลัง ‘นอนหลับอย่างสงบ’ อนุหานที่มักใส่ใจนางกว่าใครก็ยังเข้ามากล่าวปลอบโยนนางอีกว่า...

“หรงเอ๋อร์...เจ้าก็อย่าได้เศร้าเสียใจจนเกินไปนัก สตรีที่ไหนๆ ยามตั้งครรภ์คลอดบุตรก็ล้วนเจ็บปวดทรมานเยี่ยงนี้ ยังไม่นับอีกว่าแต่ละครั้งที่คลอดบุตรธิดาก็ไม่ต่างอะไรไปจากการย่างเท้าข้างหนึ่งเข้าปากทางไปยมโลก...พี่หญิงใหญ่มารดาของหรงเอ๋อร์คนดีต้องเผชิญความทุกข์ทรมานจากการคลอดบุตร เลือดไหลไม่หยุดจนต้องมาเสียชีวิตตั้งแต่ยังเยาว์เช่นนี้...แม้จะน่าสะท้อนสะเทือนใจยิ่งนัก ทว่าเรื่องเหล่านี้ก็ล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามธรรมดา หรงเอ๋อร์ของพวกเราเป็นเด็กดีที่รู้ความมาเสมอ เจ้าก็เชื่อแม่รองสักครั้ง อย่าได้โศกเศร้าแสดงความเสียใจออกมามากมายนัก มิฉะนั้นท่านกั๋วกงและท่านย่าของเจ้าคงยิ่งปวดใจยิ่งขึ้น ทั้งยังต้องเป็นห่วงพะวงสุขภาพและความรู้สึกของหรงเอ๋อร์คนดีเพิ่มอีกข้อ...”

อนุหานยังแย้มรอยยิ้มงดงามราวบุปผา ก่อนกล่าวกับนางด้วยสีหน้าเครียดขึง จริงจัง

“เฮ้อ...แม่รองอย่างข้าก็ได้แต่หวังว่าวันหนึ่ง เมื่อคุณหนูสามของตระกูลเราอย่างเจ้าแต่งงานออกเรือน จะไม่เป็นดังเช่นมารดา...คลอดลูกแต่ละครั้งล้วนยากลำบาก จนสุดท้าย...” นางเลือกละเอาไว้ ไม่พูดประโยคที่ไม่สมควรพูดออกมา

แม้อีกฝ่ายจะไม่พูดออกมา แต่เฉินเซียงหรงเป็นเด็กหัวไว เหตุใดนางจะไม่เข้าใจ

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้ว นางก็ถึงกับตัวสั่น ทั้งหวาดกลัวทั้งเสียใจจนกลั้นน้ำตาที่เพิ่งจะหยุดไหลเอาไว้ไม่อยู่

ไม่ดี...ไม่ดีแล้ว! เป็นสตรีที่จริงแล้วไม่ดีเลยสักนิด! เข้าห้องที่ใช้ทำคลอดได้ต่างจากบุรุษแล้วอย่างไร? หากผู้ที่ต้องคลอดบุตรเป็นนาง แล้วต้องเจ็บปวดทรมานเสียเลือดจนตายเช่นมารดา นาง...นางไม่เอา!

เสี่ยวเซียงหรงกอดซบบ่าแม่นมหลินที่ย่อตัวลงปลอบโยนตนเอง บอกเสียงสั่น

“แม่นมหลิน ข้า...ข้าไม่เอา...ข้าไม่อยากเป็นเช่นท่านแม่ ข้า…ข้าจะไม่ได้เจอท่านแม่อีกแล้ว!” เฉินเซียงหรงร้องไห้โฮ เสียงร้องของนางดังก้องไปทั้งเรือนอันเงียบเชียบวังเวง

แม้เด็กน้อยอย่างนางจะพยายามกลั้นสะอื้น เสียงสะอึกสะอื้นของนางก็ยังดังไม่หยุดจนผู้เป็นแม่นมหวั่นใจ

แม่นมหลินได้แต่พยายามปลอบโยนคุณหนูสามของตน ทั้งสงสาร ทั้งสะเทือนใจ

นอกจากสงสารและสะเทือนใจแล้ว ยิ่งเห็นคุณหนูของตนปลดปล่อยความเศร้าเสียใจร้องห่มร้องไห้เนิ่นนานเข้า แม่นมหลินก็ยิ่งกรุ่นโกรธ ที่แม่นม อย่างนางโกรธที่สุดคือเรื่องที่แม้แม่นมอย่างนางจะขุ่นเคืองอนุหานที่ชอบพูดจาไม่รู้จักคิด นางที่เป็นแม่นมของคุณหนูสามกลับไม่กล้าต่อว่า เหน็บแนม หรือขัดขวางสตรีปากหวานปานน้ำผึ้งผสมยาพิษจากสกุลหานท่านนี้สักนิด

อนุหาน หานชิงเยว่ ผู้นี้ แม้ยามนี้อยู่ในจวนจะไม่ได้รับความสำคัญสักเท่าใด ทว่าตระกูลที่อยู่เบื้องหลังอย่างสกุลหานก็นับว่าเป็นตระกูลบัณฑิตที่ยิ่งใหญ่ ซ้ำยังนับได้ว่าเป็นตระกูลเก่าแก่ของแผ่นดินเทียนจินตระกูลหนึ่ง หากทำให้สตรีเช่นนี้โกรธ กลัวแต่ว่าบ่าวคนหนึ่งของจวนอย่างนางจะรองรับโทสะของอนุหานท่านนี้ไม่ไหว จะอย่างไรแม่นมอย่างนางก็ยังมีพ่อแม่สามีที่แก่ชราและบุตรสาวบุตรชายที่ยังเล็กให้ต้องเลี้ยงดู!

แม่นมหลินมีความคิดของนาง เซียงหรงเองก็มีความคิดของนาง

เสี่ยวเซียงหรงจ้องมองท้องฟ้า กล่าวคำสัตย์สาบานในใจ น้ำตาสีใสกลบนัยน์ตาจนมองไม่เห็นอะไรแล้วสักนิด

“ข้า เฉินเซียงหรง ขอสาบาน! ชาตินี้ทั้งชาติไม่ขอยอมแต่งงานคลอดบุตร! แลกกับเรื่องนี้ ข้ายินดีกระทำตนเป็นเด็กดีทั้งชีวิต แม้ผู้อื่นตีข้า ข้า...ข้าก็จะปล่อยให้พวกเขาตี! จะไม่ตีพวกเขากลับสักนิด! เห็นแก่ที่ข้ากระทำตนเป็นเด็กดี ขอบรรพชนและสวรรค์โปรดเห็นใจ ช่วยปกป้องคุ้มครองข้า ชั่วชีวิตนี้...ชั่วชีวิตนี้ขออย่าให้ข้าต้องประสบชะตากรรมเช่นเดียวกับท่านแม่ที่น่าสงสารของข้าเลย!”

จู่ๆ ก็เกิดมีเสียงฟ้าร้องครืนครางดังออกมาจากกลุ่มเมฆหม่นครึ้มเหนือจวนเฉินกั๋วกงอย่างถูกจังหวะ เซียงหรงทึกทักเอาเองว่าสวรรค์เบื้องบนได้ตอบรับคำขอของนางแล้ว จึงกำมือน้อยๆ แน่น ตอกหมุดปักความตั้งใจอันแน่วแน่ตรึงไว้ในใจ

ถูกแล้ว ขอเพียงชาตินี้ทั้งชาติบุตรสาวกั๋วกงอย่างนางไม่ต้องแต่งงานคลอดบุตร ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด นางก็ยอมทำทั้งนั้น!

เสี่ยวเซียงหรงพยายามกลั้นสะอื้น แต่ยิ่งพยายามหยุดตัวเอง นางกลับยิ่งร้องไห้หนัก ยิ่งนึกถึงคำพูดอนุหาน นางก็ยิ่งหวาดกลัวสุดหัวใจ

ระ ร้องไห้แบบนี้...การร้องไห้เสียงดังแบบนี้ นับว่าทำให้ท่านพ่อและท่านย่าต้องทุกข์ใจใช่หรือไม่? เช่นนี้...เช่นนี้แล้วนางก็จะไม่ใช่เด็กดี หากนางไม่กระทำตนเป็นเด็กดี บรรพชนและสวรรค์ที่ไหนจะยอมรับฟังคำขอร้องอ้อนวอนของนาง!

นึกถึงตรงนี้ เสี่ยวเซียงหรงก็หวาดกลัวยิ่งนัก นางพยายามกัดริมฝีปากอันบอบบาง ข่มความรู้สึก ทว่ากลับหยุดน้ำตาที่ท่วมทะลักออกมาเป็นสายไม่ได้อย่างใจนึก

ต่อไป...ต่อไปนี้นางจะต้องเรียนรู้วิธีที่จะหยุดน้ำตาพวกนี้ นางจะไม่ร้องไห้เช่นนี้อีก นาง...นางจะต้องเป็นเด็กดี เด็กดีจะไม่กระทำสิ่งใดให้ผู้อื่นต้องรู้สึกไม่สบายใจทั้งนั้น เพราะเหตุนี้...เพราะเหตุนี้นางจึงไม่อาจร้องไห้โยเยเป็นเด็กไม่รู้ความเช่นนี้อีก!

เฉินเซียงหรงเม้มริมฝีปากแน่นสนิท ซบหน้ากอดแม่นมหลิน

แม้จะไม่รู้ความคิดของเด็กน้อยที่ตนเลี้ยงดูมา ท่าทีคุณหนูสามของตนก็พาให้แม่นมหลินสะเทือนใจยิ่งนัก

แม่นมหลินกอดร่างน้อยๆ ของคุณหนูสามไว้แน่น แค้นใจนักที่ไม่กล้าพอจะพูดจาตอบโต้อนุหานปกป้องคุณหนูสามที่น่าสงสารของตนแม้เพียงครึ่งคำ

หากก่อนหน้านี้รู้ความคิดของคุณหนูตัวน้อยในอ้อมอก แม่นมอย่างนางก็คงจะได้รีบแก้ไขความคิดบิดๆ เบี้ยวๆ ที่อนุหานนำมาพูดกรอกหูเด็กน้อยที่เพิ่งจะขาดมารดา…

น่าเสียดายที่แม่นมหลินไม่รู้ถึงความคิดนั้น

กว่าแม่นมอย่างนางจะจับสังเกตได้ว่าคุณหนูสามมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อการแต่งงานออกเรือน ทั้งยังตั้งใจแน่วแน่ถึงขั้นสาบานว่า “จะขอกระทำตัวเป็นเด็กดี ที่แม้ถูกผู้อื่นตี ก็จะไม่ขอตีตอบชั่วชีวิต แต่ไม่ขอยอมแต่งงานคลอดบุตร” ก็ถึงวันที่อนุหานอสรพิษขับไล่แม่นมอย่างนางออกจากจวนอย่างไม่ไว้หน้า ไร้ไมตรี กระทั่งเสี่ยวซีบุตรสาวของนางที่แต่เดิมท่านกั๋วกงหมายใจจะให้เป็นเพื่อนร่วมเล่นร่วมเรียนกับคุณหนูสาม ก็ยังถูกขับไล่ออกมาจากจวนพร้อมๆ กันกับนางด้วย

ฟูเหรินจากไปได้เพียงสองปี อนุหานหานชิงเยว่ก็กำจัดผู้ภักดีรอบๆ ตัวคุณหนูสามไปจนหมด แม่นมอย่างนางหวาดกลัวยิ่งนัก ว่าอนาคตของคุณหนูสามที่อยู่ในเงื้อมมืออนุหาน จะไม่งดงามดังภาพฝันที่ตนเคยคาดเดาไว้

ไม่ถูก...อย่าว่าแต่อนาคตที่ดีเลย เอาแค่ว่าจะสามารถรอดชีวิตไปจนเติบใหญ่ได้หรือไม่ นั่นต่างหากที่น่าเป็นห่วงกังวลเสียยิ่งกว่า!