บทที่ 138

หลังจากนั้นไม่นาน ระหว่างนั่งพักในห้องรับรองเล็กๆ ร่วมกันสองคน ข้างกายมีเพียงซู่ซิน ตงหลิน และตงหยาง รั้งอยู่รับใช้ หลี่จือหลินมองนางด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ "เซียงหรง ข้าล่วงเกินเจ้าไปแล้ว ข้าคิดว่า—"

"ท่านพูดอะไร!" เซียงหรงรีบขัดคอ ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "ท่านก็เพียงแต่ ‘ดูแลข้า’ หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่รอดมาถึงที่นี่..."

หลี่จือหลินยิ้มบางๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "แต่เรื่องระหว่างเรา..."

ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงกระแอมดังขึ้นที่หน้าประตู

เฉินจิ้งอี้ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองหลี่จือหลินอย่างเคร่งขรึม

"จวิ้นหวังจ๋างจื่อ ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่าน"

หลี่จือหลินลุกขึ้นยืน สีหน้าไร้ซึ่งความกังวล เขาเดินตามเฉินจิ้งอี้ออกไปยังระเบียงด้านนอก

"พูดมา" เฉินจิ้งอี้เอ่ยตรงๆ น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจแต่ไม่ก้าวร้าว

หลี่จือหลินยืดตัวตรง นัยน์ตาของเขาฉายแววจริงจัง "ข้าหลี่จือหลิน ขอรับผิดชอบทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องสาวของท่าน ข้าสาบานว่าจะดูแลนางตลอดชีวิต และจะยกนางเป็นภรรยาเอก ข้าจะไม่ให้นางต้องเสียใจเป็นอันขาด"

เฉินจิ้งอี้มองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะผ่อนลมหายใจ "เจ้าเป็นชายชาติทหาร คำพูดของเจ้าคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญานี้"

"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น" หลี่จือหลินตอบหนักแน่น

เมื่อกลับเข้าไปในห้อง สีหน้าของหลี่จือหลินดูเบิกบานขึ้นเล็กน้อย เซียงหรงมองเขาอย่างสงสัย แต่เขาเพียงแค่ยิ้ม แล้วเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายสบายใจ ราวกับภาระบางอย่างที่แบกไว้ได้ถูกปลดเปลื้องออกไปแล้ว

ภายในห้องโถง บรรยากาศยังคงหนักอึ้งไปด้วยความสงสัย เฉินกั๋วกงนั่งตัวตรงเป็นสง่าอยู่ในตำแหน่งประธาน ใบหน้าที่ยังมีเค้าคมคายมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่คลาดสายตา ส่วนเซียงหรงยืนหลบอยู่ด้านข้าง ราวกับอยากจะเลือนหายไปจากสายตาบิดาตนเองในยามนี้

หลี่จือหลินไม่ได้หลบตาอีกฝ่าย เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น

“ท่านกั๋วกง ข้าพบเซียงหรงโดยบังเอิญที่วัดถานฝอ นางขึ้นไปไหว้พระ แต่เกิดเหตุพลัดตกจากหน้าผาลงสู่ลำธาร ข้าเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงกระโดดตามลงไปช่วยไว้ได้ทัน เซียงหรงนาง...ไม่อยากกลับจวนขอรับ ข้าจึงพานางมาหาท่านที่นี่”

คำพูดนี้ทำให้เฉินกั๋วกงสีหน้ามืดทะมึนลงทันที เขาขมวดคิ้วมองไปยังเซียงหรงที่ยืนก้มหน้านิ่งราวกับไม่กล้าสบตา ถามอย่างจริงจัง “ขึ้นไปไหว้พระแต่ถึงขั้นตกเขาเช่นนั้นหรือ หรงเอ๋อร์ เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่”

เซียงหรงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงแผ่วเบา “ลูก...” ก่อนหน้านี้เคยตั้งใจแน่วแน่ว่าจะบอกเรื่องอนุหานและพี่ชายรอง ทว่าพอเอาเข้าจริง นางกลับลังเลขึ้นมา

ควรบอกดีหรือไม่นะ...

พลันนั้นเอง ราวกับเวลาหยุดนิ่ง นางคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดหลายปี

กลอุบายของเหล่าสตรีในจวน การเยาะเย้ยถากถาง การทำร้ายทั้งโดยอ้อมและโดยตรง ทั้งต่อหน้าและลับหลัง การที่ต้องเดินอยู่ในจวนตัวเองอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว พี่น้องที่ไร้ความรักซึ่งกันและกัน...และพี่น้องที่รักนางมากเกินไปจนถึงกับกล้าคิดทำเรื่องวิปริต

นางอดทนแล้วได้อะไร นางพยายามมองพวกเขาในแง่ดีแล้วได้สิ่งใด

นางปกป้องตนเองไม่ได้ ปกป้องคนข้างกายยิ่งไม่ได้

การละเลยปล่อยให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับตนเองเช่นนั้น นางจะไม่ทำอีกแล้ว!

“ลูกจะอธิบายให้ท่านพ่อฟังเจ้าค่ะ” เซียงหรงกำมือแน่น “ตามลำพัง”

เฉินกั๋วกงถอนหายใจยาว “ได้” ผู้เป็นบิดาหันกลับไปยังหลี่จือหลิน สายตาของเขาเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิมขณะถามเรื่องสำคัญ “แล้วระหว่างที่ท่านพานางมาหาข้าถึงที่นี่ พวกท่านกินอยู่หลับนอนกันอย่างไร”

คำถามนี้ทำเอาห้องทั้งห้องเงียบงันไปทันที