บทที่ 143

หลังจากนั้นไม่กี่วันต่อมา พวกเขาก็กลับไปยังเมืองหลวง

            เดิมหากหลี่จือหลินและเซียงหรงเดินทางมาถึงเมืองนี้ช้าไปอีกเพียงแค่ไม่กี่วัน พวกเขาคงคลาดกับขบวนของผู้แทนพระองค์อย่างกั๋วกงเป็นแน่

การเดินทางกลับครั้งนี้ไม่เหมือนตอนที่ตกระกำลำบากในขาไป เซียงหรงได้นั่งรถม้าที่บุพื้นที่นั่งนุ่ม มีอาหารและหนังสือไว้ให้อ่านเล่นตลอดทาง

            เฉินกั๋วกงมีท่าทีครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ทุกคนที่ร่วมขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงต่างรู้ว่าเขากำลังหงุดหงิดเพียงใด แต่คนที่รู้สถานการณ์จริงๆ มีเพียงเซียงหรงเท่านั้น

เดาว่าเมื่อกลับถึงจวนกั๋วกง ทั้งจวนคงเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่...

            เมื่อขบวนเดินทางของเฉินกั๋วกงมาถึงเมืองหลวง ก็ต้องเป็นไปตามธรรมเนียมราชสำนัก ผู้แทนของฝ่าบาทจะต้องเข้าเฝ้ากราบทูลรายงานภารกิจต่อหน้าพระพักตร์เป็นอันดับแรก เฉินกั๋วกงพร้อมด้วยเฉินจิ้งอี้ในฐานะขุนนางติดตามจึงรีบเข้าไปยังท้องพระโรง ทิ้งให้เซียงหรงและหลี่จือหลินรออยู่ด้านนอกในเรือนรับรองของวังหลวง

เรือนรับรองแห่งนี้งดงามโอ่อ่าทว่าเงียบเหงา เซียงหรงที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งเผลอกำชายเสื้อแน่นเล็กน้อย ดวงตาของนางมองตรงไปยังประตูที่นำไปสู่ท้องพระโรง หวังให้พ่อและพี่ชายกลับออกมาโดยเร็ว ส่วนหลี่จือหลินก็ยืนอยู่ไม่ห่างนัก เขาประสานมือไว้ด้านหลัง ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่ได้รับผลกระทบจากบรรยากาศตึงเครียดนี้เลยแม้แต่น้อย ทั้งยังไร้ท่าทีวิตกกังวลหวาดกลัว ทั้งๆ ที่เพิ่งจะถูกหวงโฮ่วส่งคนไปลอบสังหารมากมายถึงเพียงนั้น

ทว่าแม้ภายในห้องจะเงียบสงบ ด้านนอกกลับไม่ใช่เช่นนั้น...

เมื่อเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ จากเหล่านางกำนัลน้อยที่เดินผ่านไปผ่านมาแว่วเข้ามาให้ได้ยินชัดเจนขึ้น เซียงหรงเหลือบมองผ่านบานหน้าต่างที่เปิดไว้ ก็เห็นนางกำนัลหลายคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หัวเราะคิกคักเบาๆ แววตาและท่าทางล้วนบ่งบอกว่ากำลังนินทาใครบางคนอย่างออกรส

“นี่...เมื่อครู่ท่านที่กำลังเบิกตัวเข้าเฝ้าคือเฉินกั๋วกงหรือ”

“ใช่ๆ ท่านผู้นั้นล่ะ”

“...คือท่านที่จวนกำลังมี...อา...” นางกำนัลน้อยพลันปิดปากหัวเราะ

พวกนาง ณ ที่นี่ต่างเพิ่งได้รับคัดเลือกเข้ามาใหม่เพื่อทำงานเป็นนางกำนัลระดับสาม ต่างมีหน้าที่ทำงานจิปาถะทั่วไปในตำหนัก

ดังนั้นจึงไม่มีใครสำเหนียกเลยว่าผู้ที่ตนนินทา ก็นั่งอยู่ไม่ไกลนัก

“เฉินกั๋วกงน่าสงสารยิ่งนัก ลูกสาวที่เคยได้ดี เป็นถึงโฉมงามยอดเมธี อุตส่าห์สร้างชื่อเสียงไว้มากมาย กลับทำเรื่องเช่นนี้ได้ลง”

นางกำนัลน้อยที่เพิ่งจะปิดปากหัวเราะไปเมื่อครู่ก่นด่า “ไร้ยางอายเหลือทน ไม่รู้จักอายฟ้าอายดิน!”

“ใช่แล้ว ไร้ยางอายยิ่งนัก! หนีตามพี่ชายแท้ๆ ของตนเองไป ยิ่งคิดยิ่งน่าขายหน้า!” นางกำนัลอีกคนกล่าวเสริม “เรื่องนี้รู้ถึงไหนก็อับอายถึงที่นั่น!”

นางกำนัลที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่มลดเสียงลง แต่ไม่เบาพอที่คนในเรือนรับรองจะไม่ได้ยิน “ได้ยินว่าเฉินกั๋วกงถึงกับเร่งเดินทางกลับมาเมืองหลวงเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น ไม่เช่นนั้นคงสร้างความเสื่อมเสียใหญ่หลวงให้กับจวนกั๋วกงแน่”

นางกำนัลอีกคนแค่นหัวเราะ “นึกไม่ถึงว่าพี่หญิงของข้าจะพ่ายแพ้ให้กับสตรีเช่นนั้น หญิงสาวใจง่ายเช่นนั้น ต่อให้รูปโฉมงดงามสักปานใด เฉลียวฉลาดเลิศล้ำสักแค่ไหน ก็ยังเป็นสตรีที่บกพร่องในศีลธรรมอยู่ดี!”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังตามมา เซียงหรงที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นราวกับโดนค้อนทุบใส่กลางอก นางกำมือแน่น ใบหน้าซีดขาว ตาหงส์คู่งามฉายแววอึดอัดและโกรธเคือง

“พวกเขา…พวกเขาพูดอะไรกัน…” นางพึมพำแผ่วเบา “พวกเขาเอาอะไรมาพูด!”

ความจริงมิใช่เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย! นางไม่เคยหนีไปกับพี่ชายคนรองเช่นนั้น แล้วเหตุใดผู้คนถึงได้...