บทที่ 144

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่น ทว่าเสียงสะอื้นแผ่วเบายังคงเล็ดลอดออกมา น้ำตาหลั่งรินเป็นสาย

หลี่จือหลินที่ยืนอยู่ไม่ไกลเหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจบางเบา เดินมานั่งลงข้างนางอย่างไม่รีบร้อน มือหยาบใหญ่ดังเช่นนักรบหยิบชาถ้วยเล็กขึ้นมาจิบหนึ่งคำ คล้ายไม่ยินดียินร้ายกับคำพูดเหล่านั้นแม้แต่น้อย

“เสียงนกเสียงกา ฟังให้หนักหัวทำไมกัน?” เขาพูดขึ้นเรียบๆ แต่กลับทำให้เซียงหรงหันขวับมามองทันที

“แต่ว่า…” นางเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง “พวกเขากำลังพูดจาหมิ่นเกียรติข้าอยู่นะ! ก่อนหน้านี้พวกเขากล่าวกันว่าข้าเป็นสตรีที่ไม่อาจออกหน้าออกตา เกิดเรื่องเสื่อมเสียตั้งแต่ยังเยาว์ ข้าไม่ใส่ใจ แต่เรื่องนี้...” เซียงหรงปาดน้ำตาอย่างแค้นใจ “จะอย่างไรพี่ชายรองก็เป็นพี่ชายร่วมบิดา พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน พวกเขากลับกล้ากล่าวว่าข้าไร้ยางอาย ทำเรื่องผิดศีลธรรม หนีตามพี่ชายรองของตัวเองไปเช่นนั้น เรื่องนี้มันหนักหนาเกินไป!”

หลี่จือหลินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะหันมามองนางเต็มตา

“แล้วเหตุใดเจ้าต้องไปใส่ใจ? คำพูดลอยๆ เหล่านี้ ฟังผ่านไปเสียบ้างก็สิ้นเรื่อง เมื่อใดที่ความจริงเปิดเผย คนพวกนั้นก็จะรู้เองว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร”

คนพูดรินน้ำชาขึ้นจิบอีกคำหนึ่ง ก่อนลอบยิ้มเหี้ยมเกรียม ถ้าหากพวกมันยังมีโอกาสได้รับรู้อยู่นะ...

เซียงหรงอ้าปากจะเถียง แต่ก็ต้องหยุดลง

นางเม้มปากแน่น แววตาหวั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเงียบไป

หลี่จือหลินมองท่าทางของนางแล้วยิ้มมุมปาก “หรือเจ้าไม่เชื่อใจข้า”

“ไม่ใช่ไม่เชื่อ…” น้ำเสียงนางยังคงสั่นเครือ “แต่…พวกเขาไม่รู้อะไรเลย กลับมาพูดจาว่าร้ายกันได้...ซ้ำเรื่องที่เอ่ยยังโหดร้ายรุนแรงถึงเพียงนี้...”

หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือไปวางลงบนมือน้อยที่กำชายเสื้อไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ แต่เขากลับยิ้มอย่างอบอุ่นและมั่นคง

“ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เจ้าเอง” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “เชื่อใจข้าเถอะ เรื่องนี้จะไม่ทำให้เจ้าต้องขายหน้า ข้าไม่ยอมให้ใครมาดูถูกภรรยาของข้าเป็นอันขาด”

คำว่า “ภรรยาของข้า” ทำให้เซียงหรงหน้าขึ้นสีแดงก่ำ นางรีบกระตุกมือออกอย่างรวดเร็ว “ท่าน…พูดจาเหลวไหลอะไรอีกแล้ว!”

หลี่จือหลินเพียงยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตามองตรงไปยังประตูท้องพระโรงที่ปิดอยู่ เอ่ยน้ำเสียงแฝงความเย้าหยอก “ข้ากับท่านพ่อตาจะจัดการเรื่องนี้ให้กระจ่างเอง ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะหน้าเจื่อนกันแค่ไหน เมื่อรู้ความจริง”

            เซียงหรงถอนหายใจ “แต่ว่าอย่างไรก็ถูกนินทาไปแล้ว...”

            ใช่ว่านางไม่เคยถูกนินทา เรื่องที่เกิดขึ้นตอนเจ็ดแปดขวบนั่นก็เป็นตัวอย่างที่ดี ทั้งที่หากครุ่นคิดกันตามจริงแล้ว จะมีเด็กน้อยวัยเยาว์เจ็ดแปดขวบ...ไม่ต้องนึกว่าเป็นเด็กตระกูลสูงหรือไม่...แต่เด็กเพียงแค่เจ็ดแปดขวบ จะเอาสิ่งใดมารู้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เช่นนั้น

            ทว่าพวกเขากลับลงมือไร้ปรานียิ่งนัก ทำลายนางไม่ได้ แต่ก็ยังปล่อยข่าวสร้างความเสียหายให้นาง ทำให้ไร้สิ้น ‘อนาคต’ ถูกตราหน้าว่าแปดเปื้อนราคีคาวมาตั้งกี่ปี กระทั่งได้มีโอกาสพิสูจน์ตนเองในเทศกาลชมบุปผา...ซึ่งเดิมทีนางไม่ได้มีใจจะเข้าร่วมเลยสักนิด

            ความจริงนางถือเอาความเท็จนั้นปกป้องตนเองจากการแต่งงานที่ไม่พึงประสงค์ แต่ว่าข่าวเท็จครั้งนี้...กลับแตกต่างจากเรื่องก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

            พวกเขาถึงกับกล้า...กล่าวว่าข้ามั่วโลกีย์กับพี่น้องแท้ๆ ของตนเอง!

          นี่ต้องเกลียดกันเพียงใด จึงสามารถทำร้ายกันได้อย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้?

           เมื่อเห็นบิดาเดินกลับมาทางเรือนรับรอง เซียงหรงก็รีบซับน้ำตาลุกขึ้น นางพลันหน้ามืด วิงเวียน จนเกือบจะล้ม

หลี่จือหลินรีบปราดเข้าประคองด้วยสีหน้าตกใจ “เป็นอันใดหรือไม่”

            “ไม่...ก็แค่...หน้ามืดนิดหน่อย อาจเพราะลุกขึ้นเร็วเกินไปกระมัง...”

            หลี่จือหลินที่จับนางไว้มั่นถอนหายใจ ก่อนหัวเราะเบาๆ ราวกับเอ็นดูเหลือล้ำ “เจ้านี่นะ...ทำให้ข้าเป็นห่วงอยู่ได้ไม่รู้จบ”

เซียงหรงกลอกตามองเขาอย่างอ่อนระอา ก่อนเดินไปหาบิดาและพี่ชายเพื่อเดินทางกลับจวนด้วยกัน โดยที่มีหลี่จือหลินขอติดตามไปด้วย