บทที่ 142

“...ทว่าสถานการณ์บนเขาไม่น่าไว้วางใจ อีกทั้งจ๋างจื่อยังได้รับบาดเจ็บอีกด้วย จ๋างจื่อกล่าวว่าคนของเขาช่วยเหลือพี่ซู่ซินไว้แล้ว นัดกันเอาไว้ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในความดูแลของตำหนักจวิ้นหวัง ที่นั่นมีหมอเทวดาเจ้าค่ะ พวกเราจึงเดินทางไปสมทบกับพวกเขาที่นั่น หลังจากรักษาตัวจนดีขึ้น...ก็เป็นดังที่จ๋างจื่อกล่าว ลูกไม่อยาก...ไม่กล้ากลับไปที่จวนกั๋วกงเจ้าค่ะ จ๋างจื่อและคนของเขาทั้งสองคนก็เลยช่วยคุ้มครองลูกกับพี่ซู่ซินเดินทางมาหาท่านพ่อที่นี่เจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความอับอาย และความคับข้องใจ

เซียงหรงหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้ามองหน้าบิดาสักนิด แต่เมื่อจนแล้วจนเล่าก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ จึงอดเงยหน้าขึ้นยืนยันไม่ได้

“ท่านพ่อเจ้าขา ลูกไม่มีทางเลือกเลยต้องหนีมาเจ้าค่ะ...ไม่ใช่ว่าต้องการทำให้จวนกั๋วกงเราเสื่อมเสีย มิใช่ว่าไม่รู้ว่าไม่เหมาะสม ทว่าหากกลับจวนกั๋วกงไปทั้งอย่างนั้น...ลูกกลัวเจ้าค่ะ กลัวเหลือเกิน” ยังไม่ต้องนับอีกว่าหมู่บ้านที่ หลี่จือหลินพักรักษาตัวอยู่ใกล้ทางนี้กว่าเมืองหลวงมากนัก ไหนจะมีเรื่องที่หวงโฮ่วมีใจคิดสังหารจ๋างจื่อของตำหนักจวิ้นหวังอย่างหลี่จือหลินอีกเล่า

นางไม่ต้องการให้จวนกั๋วกงและบิดาต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องยุ่งยากและอันตรายที่มาพร้อมกับ ‘ว่าที่ท่านเขย’ มากเกินไป...จึงไม่ได้เล่าเรื่องหลังนี้

เฉินกั๋วกงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาแข็งกระด้างและเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาคมดั่งเหยี่ยวฉายแววกราดเกรี้ยวอย่างปิดไม่มิด

“บังอาจนัก!” เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนเซียงหรงสะดุ้ง “อนุหานกล้าทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้! เสร็จธุระจากที่นี่แล้ว ข้าจะไปจัดการนางและเฉินจื้อเฉิง พี่ชายรองชาติสุนัขของเจ้าผู้นั้น ให้เข็ดหลาบ!”

“ท่านพ่อ...เรื่องครั้งนี้...” เซียงหรงเอ่ยอย่างลังเล

แม้จะรู้สึกไม่ดีอย่างไร นางก็ยังรู้ด้วยว่ายามนี้สกุลหานที่อยู่เบื้องหลังอนุหานกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟู และไม่อยากให้ความขัดแย้งในครอบครัวรุนแรงจนยากจะสมาน ทั้งยังเกรงว่าเรื่องเหล่านี้จะกลายเป็นเรื่องน่าตลกขบขันให้ผู้คนพากันหัวเราะเยาะ แต่ก็รู้ดีเช่นกันว่าเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

หากครั้งหน้าผู้ที่ต้องกลอนุหานคือพี่ชายและน้องชายร่วมครรภ์มารดาของนางเล่า?

นาง...ไม่อาจยินยอม!

“เซียงหรง ฟังพ่อ” เฉินกั๋วกงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าคือลูกสาวข้า พวกเขาคนหนึ่งวางตัวเป็นแม่รองของเจ้า คนหนึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้า พวกเขาสมควรปกป้องเจ้ามากกว่ามาทำร้ายเจ้าเช่นนี้ เรื่องครั้งนี้หนักหนานัก ข้าไม่ยินยอม!”

เซียงหรงก้มหน้าลงต่ำ เอ่ยใบหน้าน้ำตาคลอ “ลูกไม่อยากให้ท่านพ่อและคนอื่นๆ ในจวนต้องลำบากเพราะเรื่องของลูก...”

เฉินกั๋วกงลุกขึ้นยืน เดินมาจับไหล่นางเบาๆ “พ่อรู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องใด เจ้าเป็นบุตรสาวของพ่อ วางใจเถิด มีพ่ออยู่ นับจากนี้ไป พ่อจะไม่ให้ใครมารังแกเจ้าอีกแล้วทั้งนั้น”

            เซียงหรงพยักหน้า ก่อนจะไพล่นึกไปถึงคนที่รังแกนางอีกคนหนึ่ง

            อืมมม...หรือจะให้ท่านพ่อจัดการกับเขาดีนะ